Leonard Cohen - Live in London (2009)

Het herbeleven van het meest onvergetelijke concert wat ik ooit heb meegemaakt. Dat kon bij voorbaat al niet mis gaan, en dat ging het ook niet. Een 5.0* voor deze concertregistratie!

Edit; jammer dat Chelsea Hotel er niet op staat. Deze speelde hij wel in Rotterdam, en hoe!

Leonard Cohen is een held. Mijn grote held, maar ook die van vele anderen. "Thank you for keeping these songs alive", bedankt hij het publiek op deze cd. Zoals altijd, heeft deze man precies de juiste woorden voor precies het juiste gevoel. De liederen die Leonard brengt, worden door zijn fans meegedragen in zijn hart. Omdat Leonard altijd de juiste woorden voor de juiste gevoelens heeft, hoe moeilijk die emoties ook te beschrijven zijn.

Sensuele, ingetogen teksten die desondanks harder aankomen dan een vrachtwagen die je van voren schept. Soms pijnlijk direct, soms gevangen in metaforische aforismen. Impressionistisch worden er werelden geschept. Soms lichtelijk absurdistisch en vooral fatalistisch, als in het hier jammerlijk ontbrekende "Teachers". Liefdesverdriet, schuld, lijden, allerhande verslavingen en nog veel meer ellende, het liefst veroorzaakt door vrouwen, worden toegegeven, zonder enig spoor van zelfmedelijden. Alsof Leonard in bijna elke situatie kan snappen dat het soms beter is om over je eigen eer heen te stappen, als dat gewoon beter is zo.

Zijn stem is aangetast door de jaren. Zijn bariton is nog lager en dieper, het fraaie gruizige dat hij in de jaren tachtig al liet horen, is erger dan ooit. Dan hoor je dat deze man het zware leven geleefd heeft, dat hij oprecht vol zit met wijsheden en het juiste besef van hoe hij moet handelen. Dit maakt voor mij, en voor velen met mij, Leonard de grootste singer-songwriter ooit.

Het is een vreselijke anti-climax, dat geef ik toe, maar ik wil eindigen met het obligate uitkiezen van hoogtepunten van dit fenomenale concert. De tergend mooie, van liefdesverdriet overlopende nummers "In My Secret Life", "Hey, That's No Way to Say Goodbye" en "Suzanne". Het op een prachtig middernachtelijke sfeer leunende "Sisters of Mercy", met de aangrijpende regels "If your life is a leave, that the seasons tear off and condemn". Leonard de wanhopige Don Juan in "I'm Your Man". "Anthem", dat pleit voor de schoonheid in de menselijke imperfectie. De vraag naar vergeving, na een leven vol zonde in "Bird on a Wire". En vooral Leonards definitieve lied, dat zijn leven samenvat. Tragisch, deprimerend, maar met een knipoog en de nodige zelfspot, "Tower of Song". Een kathedraal, een monument, ja, een toren van een muziekstuk.
"Don't let a woman kill you, not in the Tower of Song"

"It's been too long, friends. I did my last tour when I was sixty. Just a crazy kid, with a crazy dream back then."
Dat was 15 jaar geleden. De man is inmiddels 75 en is in mijn ogen een van de grootste singer/songwriters.
Deze cd is een en al hoogtepunt en heeft een perfecte sfeer, ik heb soms tranen in mijn ogen. Hij maakt grapjes over zijn leeftijd, prozac en geeft les over levenswijsheid.
Cohen is ook een heel gewoon en bescheiden man; een onzekere en kwetsbare poëet in zijn songteksten.
Zijn duistere stem klinkt doorleefd, dat is altijd al zo geweest, maar deze sympatieke bas klinkt overtuigender dan ooit en de band is werkelijk subliem en de meiden op de achtergrond klinken hemels.
De schoonheid van de nummers en de hartstocht waarmee ze vertolkt worden, grijpen bij elke luisterbeurt naar de keel. Ik heb bijna geen woorden om te beschrijven wat deze plaat met mij doet. Kippenvel heeft wel vrij spel.
Na heel veel live albums gehoord te hebben kan ik zeggen dat deze cd tot de allerbeste aller tijden behoort.

Dit is Leonard Cohen op zijn best en ik hoop deze man voor het te laat is ooit nog in levende lijve aan het werk te zien.