Styx - Return to Paradise (1997)

Jaren lang had ik ze niet meer gedraaid, de LPs stonden enigszins stof te vergaren in mijn kast. Totdat ik op cd deze live-dubbelaar enkele jaren geleden in de uitverkoopbak tegenkwam. Wist niet dat deze verschenen was, keek naar de line-up en setlist en dacht "why not". Wederom een goeie beslissing om mijn laatste tientje (guldens) hieraan te besteden. Wat een geweldige hernieuwde kennismaking met deze oude favorieten. Blij met de aanwezigheid van Fooling Yourself (mijn 1e kennismaking met Styx) en Best of Times. De soms wat kleffe, gesproken introducties van Dennis DeYoung (?) zie ik maar even door de vingers. Ik was helemaal vergeten dat muzikale bombast op zijn tijd best wel eens lekker kan zijn.

Completere live-cd dan Caught In The Act (Renegade, Lady, Lorelei b.v. staan hier gelukkig wel op). Als je de vocalen van James Young op Miss(er) America wegdenkt bijna perfect.

Hoogtepunt? Toch Show Me The Way ter nagedachtenis aan hun overleden drummer

5 *

Mooie registratie met de hoogtepunten uit het oeuvre van Styx. En Dennis DeYoung hoort natuurlijk net zo goed bij Styx als Shaw.

Puike live registratie met Dennis de Young nog in de gelederen . En dat scheelt toch wel . Niets ten nadele van Tommy Shaw en James Young , maar de Young was ook een gezichtsbepalend figuur met sterke ideeen .
Een fraai overzicht van Styx hun beste periode's . En dat betekent een fors pittige melodieuze symforock , maar evengoed wat fraai ballad achtig werk . Super amerikaans natuurlijk , gelikt , maar technisch perfect uitgevoerd .
De afwisseling in de zang is een voordeel . James Young is de rouwdouwer , Shaw de mooie jongen en allrounder met een mooie heldere stem en Dennis de Young die hier ook al op een musicalster lijkt , met eveneens een dijk van een strot .
Enigzins jammer dat laatstgenoemde weer vertrok en dit x voorgoed .

Er valt weinig aan te merken aan deze styx plaat. En daar zit juist het (mijn) probleem. Ik krijg het er niet warm van en ook niet koud. Ben de laastste periode heel wat oude aor rock aan het draaien. Maar ik begin in te zien dat dit mij nog maar vrij weinig doet. Jeugd zonde? Zou best kunnen. Het is precies wat heer bikkel schrijft Super amerikaans,gelikt,technisch perfect enz. Alleen ik zou er het woord te voor zetten. Niet dat styx irritant is maar tevens word het never spannend. Nu is styx nooit een band geweest waar ik het echt een kloppend hart van kreeg.

De nummers zijn best aardig te noemen.Met hier en daar wat mooie uitschieters. Maar ook niet meer dan dat. Af en toe mag zelfs j.young effe uit zijn hok komen daar is het een live plaat voor niet waar om er dan even snel weer in te kruipen. Dat dat de bedoeling is bij dit soort muziek mag duidelijk zijn. Op een enkele uitzondering na weet ook young niet echt super te overtuigen. journey bijv heeft een ware axe man in zijn gelederen om maar een voorbeeld te geven.
Als n.schon uit zijn hok komt weet je bijna altijd direct waar hij voor staat. Die rammelt er op los schijnbaar wetend dat hij even later ook weer zijn hokkie in moest. Plus natuurlijk dat schon heel wat meer klasse in huis heeft dan collega young. Ik heb trouwens een dubbel solo cd van schon in mijn bezit electric world genaamd. Brrr die vent kan dus echt wel meer dan alleen effe zijn hokkie uitkomen. Staat helaas niet op mm.
De zang is vrij goed te noemen. Maar ik hoor ook weer geen (oude) lou gramm foreigner. Die de boel ook live nog een extra dimensie wist te geven. Ik noem/verglijk deze 2 bands met styx omdat ik dit zo'n beetje de 2 aor bands vind waar ik vandaag de dag nog met plezier naar luister.
Niet dat ik daar nu blij mee ben integendeel zelfs. Helaas moet ik voor mezelf concluderen dat mijn muziek smaak nou niet bepaald de aor kant is op gegaan.

Goede plaat van Styx, alleen ben ik niet zo kapot van de nieuwe nummers.

Onnozel reis ik door de discografie van Styx, waarbij ik niet op Wikipedia vooruit lees hoe het de groep verging.

Daardoor vroeg ik me bij voorganger Edge of the Century (1990) af hoe de groep standhield in de grungegolf die een jaar later over de rockwereld spoelde. Het antwoord is dat ze in het najaar van '91 voor de tweede maal de handdoek in de ring gooiden, nadat hun label hen had laten vallen.

Dat is toch vreemd, gezien het mij onbekende tweede feit: Show me the Way vond ik van dat zwaar tegenvallende comebackalbum een vervelende ballade, maar het was een grote hit geworden, uitgegroeid tot een steunlied voor de soldaten tijdens de Golfoorlog. Vanaf augustus 1990 in de de Billboard Hot 100, #3 in maart 1991, 23 weken in de top 40 van die lijst. Rare jongens bij die platenmaatschappij, dat ze Styx na zo'n grote hit loslieten.
Dat drummer John Panozzo inmiddels was overleden was me bekend, maar niet dat hij ten tijde van de tweede comeback te ziek was om mee te doen en in 1996 zou overlijden. Tragisch.
Zijn (toen nog tijdelijke) vervanger op de heropname van Lady op Styx Greatest Hits (1995) is Todd Sucherman. Deze werd in '96 Panozzo's definitieve vervanger en is te horen op het grotendeels live opgenomen Return to Paradise, dat in 1997 verscheen en in de Verenigde Staten goud haalde.

Zijn er grote verschillen tussen het dertien jaar eerder verschenen Caught in the Act - Live en deze nieuwe liveplaat? Qua productie zijn die er inderdaad en dan prefereer ik RtP. De techniek was immers gegroeid.
Tommy Shaw is terug en daarmee is Glen Burtnik, verantwoordelijk voor diverse mindere nummers op Edge of the Century, gelukkig weg.
Qua setlists van beide albums staan op RtP enkele nummers die op de eerste liveplaat ontbraken: Lady, Grand Illusion, Lorelei, Renegade en vanzelfsprekend het nieuwe Show Me the Way. Boat on the River stond indertijd al wel op de Nederlandse editie van CitA-L, maar niet op de Amerikaanse en is op RtP wel te vinden.
En tenslotte: waar CitA-L al met een nieuw studionummer begon, staan er op RtP maar liefst drie. Hiervan twee ballades, te weten Paradise en Dear John en ook met deze Styxballades heb ik wederom weinig. Opener On My Way vind ik echter lekker.

Een leuke terugkeer voor Styx, al ben ik vooral benieuwd hoe hun volgende studioplaat werd. Hopelijk niet zoveel ballades als op Edge of the Century... Een krappe 8 voor Return to Paradise.