The Kinks - Lola Versus Powerman and the Moneygoround, Part One (1970)

Volgens mij is dit het beste van The Kinks. Dit is een van de eerste platen die ik dankzij mijn ouders leerde kennen. 5*.

Voorlopig 3,5. Kan meer worden. Aanstelijke nummers.

Vandaag weer eens opgezet en deze blijft toch ook wel geniaal zeg! De nummers zitten ongelovelijk goed in elkaar en die teksten zijn . Neem nou Top Of The Pops -dat is toch wel één van de beste riffs die ik ken. Het is alleen zó jammer dat er hier zo weinig mensen zijn die The Kinks goed kennen. Ik weet gewoon zeker dat er hier veel mensen zijn die The Kinks super goed vinden. Probeer toch alsjeblieft eens wat van deze geweldige groep.

Dat is dus mijn probleem met de Kinks. Ze hebben erg veel liedjes en ik kan hun albums nauwelijks uit elkaar houden. Natuurlijk ken ik onderhand wel het een en ander van ze maar tóch blijft het vaak zoeken. Want voor elk topliedje dat ze hebben zijn er ook wel een paar mindere liedjes te vinden.

Misschien dat ze wat mindere liedjes op albums hebben staan maar dat geldt toch voor vrijwel alle LP's? Bovendien staat er ook geen VERZAMELAAR in de toplijst.

Is Lola typerend voor dit album? Want dat vind ik echt een flauw nummer, terwijl de twee albums hiervoor echt prachtig zijn...

Nee, Lola is echt niet typerend voor dit album ofwel de thematiek natuurlijk een interessant onderwerp is. Apeman vind ik een beetje flau maar voor de rest een heel goede KinKs album. Op deze plaat zijn er ook twee heel sterke Dave Davies tracks "Strangers" en "Rats", alleen deze twee rechtvardigen de aankoop van deze cd.

Nee, zeker niet typerend.
Dit album staat wel vol met gitaar en banjo muziek ala Lola, maar het lijkt er niet op hoor. Top Of The Pops is bijv. een heerlijk rock nummer, net zoals nr.1 die een fantastische wending krijgt.

OK, dan gaat ie op mijn verlanglijstje. Maar eerst Something Else nog ontdekken/luisteren, etc.

the valt me op dat in dit album de piano grote plaats krijgt in de muziek van de kinks. and I like it! het is een album waarbij het spel belangrijker wordt en de songwriting of eerder de toffe deuntjes en popmelodietjes plaats maken voor meer echt rock.

4*

verlaagd naar 3.5*

...

geen commentaar


maar waar blijft die verdomde Lola Versus Powerman and the Moneygoround, PART TWO???!!!

Terug verhoogd naar 4*. Er staan écht wel supergoede nummers op. Niet allemaal even overtuigend en Apeman staat zelfs op het randje af van irritant. Maar Powerman, Denmark Street, This Time Tomorrow, Got to be Free en The Contenders maken het plaatje tot een mooi geheel. Opnieuw proficiat, Kinks!

Wat een onzin (ja, ik weet dat ik mezelf quote maar ik zeg vaak iets raars). Op een enkele (1) plaat na is er voor mij eigenlijk geen slecht Kinks album (hoewel ik ze niet allemaal ken). Bovendien, als Kinks albums 1 duidelijk kenmerk hebben, dan is het dat ze een zekere consistentie hebben, of, misschien beter gezegd: Kinks albums klinken doorgaans zo goed omdat de liedjes een nauwsluitend geheel vormen. Of het zijn stuk voor stuk goeie liedjes, wat ook erg waar is.
Ik zie dat ik ietwat vaag bezig ben, dus: Wat een goeie plaat! Een stiekem favorietje dat ik, nu het me opvalt, vaker draai als (door mij althans) hoger gerate albums als Village Green en Arthur. Maar wat mij betreft hoeft het eigenlijk niet onder te doen voor die twee.
Tikje cynish geschreven, maar ook met een lach en een traan. Verder is het muzikaal zó goed...

Wederom een prachtig album van The Kinks. Door sommige wordt Lola flauw genoemd, maar daar ben ik het niet mee eens. Ik had het nummer al een paar jaar niet gehoord en ik kan het weer helemaal waarderen. Leuke tekst, heerlijk gitaarwerk en de zang bevalt me ook erg goed. Wat mij betreft één van de toppers op dit album.

De plaat is wel ietsje minder goed dan zijn voorganger, maar het scheelt niet veel. Een nummer als Strangers, met die prachtige zang en die schitterende drum outro, dat is toch fantastisch? Soms zitten er wat flauwe deuntjes als Denmark Street of Apeman bij, maar die storen me ook niet echt. Zo slecht zijn ze namelijk ook weer niet.

4*

goeie plaat van the kinks die in de jaren 70 geen slechte gemaakt hebben , hier staat ' lola ' , een formidabel goed nummer en de zomerhit bij uitstek .

"Lola" is natuurlijk een klassieker van jewelste, maar dit album staat vol sterke songs die de klasse van Ray Davis bewijzen.
Zo vind ik "Top of the Pops" en "This Time Tomorrow" bv. ook klassesongs maar ook de twee Dave Davis-composities ("Strangers" en "Rats") mogen er beslist zijn. Overigens gaan the Kinks hier weer de steviger rocktoer op. Tijdloos album!

Ik zit midden in de re-evaluatie van de 70s Kinks albums en heb ik 'm nog maar net binnen. Ik ben niet echt kapot van Arthur en eerlijk gezegd was ik nogal huiverig voor deze plaat, maar toen ik 'm voor 7 euries tegen kwam kon ik 'm natuurlijk ook niet laten liggen ......

Meeste komposities halen het normale Ray nivo en beide Dave songs zijn prima dus heb ik 'm ingezet op 3½ *. Ik vind trouwens wel dat, in hun poging er een stevig rock album van te maken, de zang op veel nummers een beetje zachtjes in de mix terecht gekomen is en da's jammer .......

Ik ga trouwens een halfje hoger zitten. Zette het album gisteren op in de trein en bus en kwam erachter dat toch wel heel veel nummers erg goed zijn. Vooral het gitaarwerk spreekt me zeer aan op dit album.

héérlijk album! Ik ben erg happy op dit moment. Dit album kan dus niet beter vallen. halfje erbij 4,5*

Ik weet niet of het (hier) al eens geopperd is, maar ik hoor in 'Lola' echt een geweldige, scherpe, treffende aanklacht tegen het feminisme. Ik hoor het zo duidelijk dat ik zels aanneem dat het zo bedoeld is. Anders zou ik het hier ook niet neergeschreven hebben trouwens.

Verklaar je nader, sjaakespeare. Ik hoor gewoon een verhaal over een travestiet...

Een travestiet? Dat zou ook goed kunnen inderdaad. Maar ik hoop van niet. Nou ja goed, ik zal mijn interpretatie even beargumenteren.


Het is 1969, 1970. De traditionele rolverdeling begint stevig in diskrediet te raken en vrijheid wordt gepropageerd boven al het andere. In het kielzog van het aloude humanistische ideaal van zelfontplooing moet iedereen zich kunnen ontwikkelen tot wie hij of zij in het meest logische geval zou moeten zijn. In dit klimaat ontstaat ook de tweede feministische golf, waarin de vrouwelijke seksualiteit ontdaan wordt van haar ketenen.

Dit betekent dus dat de mannelijkheid van de man niet meer vanzelfsprekend was. Immers, dominante, sterke vrouwen hadden nu de ruimte zich te doen gelden, en deden dat, aangemoedigd door de tijdsgeest, vaak met graagte. Dit zijn de ideeën die ik al had voor 'Lola'.

De kernzinnen in het nummer zijn voor mij dan ook:
''Girls will be boys and boys will be girls
Its a mixed up muddled up shook up world except for Lola''

Geïnterpreteerd volgens het bovenstaande zou je dus kunnen horen dat ook The Kinks wat onzeker zijn geworden over hun mannelijkheid, en nog verder in de war gebracht worden door Lola, een mannelijke, geëmancipeerde vrouw:
''Well Im not dumb but I cant understand
Why she walked like a woman and talked like a man''

Dit wordt ook bevestigd door de ''Well I'm not the world's most (...)''-zinnetjes, waar The Kinks zichzelf redelijk 'ontmand' voor doen komen. Ik vraag me af waarom ze dat zouden doen wanneer dit lied echt over een travestiet ging. Alleen contrast omwille van humor zou dan een reden kunnen zijn.

De omgekeerde rollen in 'Lola' worden verder nog benadrukt doordat Lola van de zanger een man gaat maken, hem aanspreekt, hem ten dans vraagt, hij op haar schoot zit, zij hem haast fijnknijpt, zij zijn hand pakt en hij zich losrukt van en op zijn knieën valt voor haar.

Zijn verwarring wordt weer heel sterk benadrukt door de zinnen na deze knieval:
''Well thats the way that I want it to stay
And I always want it to be that way for my Lola''

Deze zinnen lees ik namelijk als een uiting van het contrast tussen de ergernis over zijn afgepakte mannelijkheid, en het overtuigd aanhangen van de vrijheidsidealen die daaraan ten grondslag lagen.

De letterlijk tekstuele reden dat ik het als een aanklacht meen te horen, is dat het zich allemaal afspeelt in een bar die alleen maar wordt omschreven in schijn: de champagne is er nep, evenals het kaarslicht. Met andere woorden: met deze verschoven verhouding houdt men zichzelf voor de gek.

De daaruit volgende verwarring wordt overigens nog het best gevat in het einde:
''But I know what I am and Im glad Im a man
And so is Lola''

In lijn met de rest van mijn interpretatie is de zanger er hier omwille van zijn vrijheidsidealen van overtuigd dat Lola hem een man heeft gemaakt, maar omdat zij dat heeft kunnen doen, moet zij volgens zijn gevoel voor 'de mannelijke rol' ook een man zijn. Het is met name deze ridiculiteit in de weergave van de tijd waarin dit nummer geschreven is, die maakt dat ik het ging zien als een aanklacht tegen het feminisme. En ja, als je dat op deze manier ziet, is het een tamelijk briljante aanklacht. En ik geloof erin, omdat hij waarachtig volledig sluitend is.

Prima interpretatie, geen speld tussen te krijgen !

Helaas voor jou kan je in Ray's "unauthorised auto-biography" X-Ray lezen dat het wel degelijk om een travestiet gaat en dat de tekst geïnspireerd is door een speciale travo op wiens feesten Mick Avory nogal graag kwam in de begin jaren van de band ............

Oke

Misschien had ik er niet van uit mogen gaan dat The Kinks, of althans de zanger, niet werkelijk een stel doetjes waren...

Maar goed, het past alsnog naadloos in de vroege jaren 70.

Mijn meest favoriete album is The Village Green Preservation Society, daarna volgen Muswell Hillbillies, Arthur en dan pas deze.
Strangers van Dave Davies is prachtig en let op die drums op het eind die nog even door blijven gaan.
Lola heb ik helaas teveel gehoord. Ik weet niet meer zeker of hier de Cherry Cola of de Coca Cola versie op staat.
Wel jammer dat de b-kantje Berkeley Mews en King Kong hier niet op staan. Rats kan ik mij ook heel goed als b-kantje herinneren.
Een gave rocksong met weer Dave Davies in de hoofdrol.
The Kinks waren regelmatig te gast bij Top of the Pops en maakten zelfs een song erover. Get back in line is ook zo'n nummer dat nooit verveelt.

Nooit zo van het titelnummer gehouden (daarom ook The Kinks een tijdje links laten liggen), maar gelukkig is de rest van het album erg sterk. Niet meer zo goed als Village Green en Arthur, maar tot dusver toch een goede derde.

Heerlijk, dit soort artistieke popmuziek.

Toen ik dit album kocht had ik al veel gehoord van andere grote, Britse bands uit de jaren 60 (The Beatles, The Rolling Stones, The Who). The Kinks hoort natuurlijk ook in dat rijtje thuis en ik besloot dus om daar eens wat van te kopen. Toen ik bij mijn vaste muziekzaak door de cd's stond te zoeken, was daar veel van The Kinks bij. Ik stond te twijfelen tussen Face to Face, Something Else, Arthur en deze. Uiteindelijk heb ik toen deze gekozen omdat ik Strangers, Lola en Powerman hele mooie nummers vond. Een erg goede plaat.

Het openingsnummer The Contenders maakte me al gelijk enthousiast. Dat werd opgevolgd door het prachtige Strangers wat ik al kende. Hierna komen, uitgezonderd Lola, een aantal deuntjes die ik eerst wat minder vond (Denmark Street, Get Back In Line, Top Of The Pops, The Moneygoround, This Time Tomorrow). Telkens als ik dacht 'dit wordt mooi' ging het net een slagje anders dan ik verwacht had. Maar bij de daaropvolgende luisterbeurten drong de kwaliteit van sommige nummers pas echt tot me door. Vooral Get Back In Line en This Time Tomorrow ben ik erg goed gaan vinden. Ik ben persoonlijk niet zo'n fan van Long Way From Home: ik vind het een beetje een flauw nummer. Rats daarentegen rockt lekker en maakte een diepe indruk op mij (ik vind de 2 bijdragen van Dave Davies aan dit album heel erg goed). Apeman vind ik zowel qua tekst als muziek een beetje flauw en het onderbreekt de goede kwaliteit van het album even. Powerman heeft een heel mooi begin en is in zijn geheel een erg sterk nummer. Het nummer heeft een bepaalde dreigende roes in zich, dat de gedachte van de rijken die altijd machtig blijven echt goed overbrengt (op mij tenminste). Een hele goede tekst ook. En dan: Got To Be Free. Ik vind dat veel nummers van The Kinks wel iets theatraals hebben, maar dit album sluit echt af als een musical. Wel mooi trouwens.

Ik ben erg onder de indruk van dit staaltje werk van The Kinks en dit is dan ook niet de laatste die ik ervan zal kopen.

Ik heb dit album gisteravond weer eens gedraaid en inderdaad: wat een mooie muziek en wat een waardeloze mix. Ik zat bij elk nummer te denken: zouden de originele meersporenopnamen nog bestaan? Zou ik die dan eens mogen remixen? Dit is echt zonde van de mooie muziek.
Moet je ter vergelijking eens uit hetzelfde jaar de eerste soloplaat van Stephen Stills horen. Qua mix perfect, klinkt nu nóg steeds up to date.

Wat een ontzettend goede plaat is dit van the Kinks, Lola mag dan aardig plat zijn gedraaid, maar het blijft een magistraal nummer. Het album komt bij mij wat 'steviger' en bluesier over. Nummer zitten goed in elkaar, tot op dit moment wel een van de betere wat mij betreft.

Afgezien van Apeman is het wederom een zeer sterk album. Met de Kinks zijn we nu duidelijk in de jaren zeventig beland. De nummers lijken in het begin niet zo bijzonder en qua sound wijkt het alweer af van voorgaand werk . De cd had bij mij ook wat meer draaibeurten nodig maar uiteindelijk valt hij in het rijtje Kinks klassiekers. Ook bij deze lp is de productie niet helemaal top (de gitaar van broeder Dave staat soms te ver naar voren gemixt bijv. bij Get back in the line. Niettemin een dikke 4