Neil Young & Crazy Horse - Arc (1991)

Deze CD werd als derde, bonus disc geleverd bij het dubbele live album "Weld", een registratie van de "Ragged Glory Tour".

"Arc" is eigenlijk niets meer dan een halfuurdurend lange gitaarnoise soundscape. Ik heb hem, omdat ie nu eenmaal bij Weld bij zat, maar ik zou dit nooit kopen: ik bedoel maar: het is wel eens knap om te horen, welke kunstzinnige geluidsbrei aka soundscape Young & Crazy Horse hier produceren, maar het is niet iets dat je elke dag opzet he...

Ik kan me voorstellen dat bijvoorbeeld Sonic Youth's Thurston Moore dit plaatje wel lekker zal vinden;-)


Voor de liefhebbers

Ik ben er ook geen fan van.

Nou, ik vind het dik in orde, zo niet prachtig! 3,5/5

She's starting to grow on me...

Ik vind dit wel aardig klinken, maar na 20 minuten ben je het wel een beetje zat. Ik houd heel erg van lange Neil Young + Crazy Horse stukken, maar dit is een beetje te veel van het goede. Zit op zich heel goed in elkaar en is ook heel gewaagd. Dat kan ik wel waarderen. Zorg alleen wel dat dit niet je eerste Neil Young aankoop wordt... 3/5

De man is briljant en geniaal.

Bijna 35 minuten prachtige noise uit de handen van de meester (+ Crazy Horse) zelf.

Best wel lekker als je eens stoom wilt afblazen.Bijna 35 minuten een muur van noise,Wat Metal Machine Music voor Lou Reed was ,is Arc voor Neil Young.Een creatieve uiting die hij elders niet kwijt kon en eigenlijk perfect bij het geweld van Weld past.

Dit is gewoon gaaf. Lading geluidsfragmenten aan elkaar geplakt tot 1 lang nummer. Alleen is het wel erg softe noise, dat vind ik wel jammer.

Deze plaat is samengesteld uit outro's van nummers (ze mochten aan het eind van een nummer nog graag een paar minuutjes doorfreaken met noise) die tijdens de tour van Weld zijn gespeeld, met name Like a Hurricane en Love and Only Love, je hoort Neil een paar keer Love and Only Love zingen...

Ja, dat idee om daar samen 1 lange noiseplaat van te maken vind ik gaaf. Maar ik moet toegeven dat dit leuk voor eens in de zoveel tijd is, maar dan blijft het ook gelijk een beetje speciaal.

Tja, wat moet je hier nou van vinden? Zet em af en toe wel eens op, als achtergrond geluid. Wel ballen dat je gewoon een visie hebt en het gewoon uit brengt.

Wel grappig dat sommigen deze plaat goed vinden, maar Dead Man niet te pruimen vinden...

Ach, ik houd wel van een beetje herrie op z'n tijd. Natuurlijk is dit waardeloze noise met totaal geen structuur erin en er is dus geen enkele lijn te bespeuren (er horen ook geen drums in noise), maarja ik vind het wel leuk dat Neil zoiets ook gewoon eens doet. Een beetje experimenteren, en weer even wat wenkbrouwen doen fronsen. Ik zie dit niet zozeer als muziek, maar het is wel weer typisch Young.

Dead Man is in dat opzicht natuurlijk beter, maar die plaat kan me echt niet boeien. Ik vind het echt z'n slechtste release. Dead Man duurt dan ook twee keer zo lang als Arc. Een halfuurtje kan ik zoiets wel uitstaan, een uur lukt me gewoon niet. Als filmmuziek kan best het heel geslaagd zijn (ik ken de film niet), maar als muziekalbum is het een album waar ik zelfs in etappes niet doorheen kom. Nee, doe mij dan Metal Machine Music van die andere legendarische songwriter maar.

Ik kan hier weinig aan toe voegen. Zelfs de beste artiesten hebben slechte platen gemaakt, zelfs Neil Young. Deze vind ik ook weer niet heel slecht, alleen wel een beetje overbodig.

Dit is de ideale CD voor tijdens een treinreis.
Af en toe wel afwisselen met Metal Machine Music van Lou Reed.

De fragiele stem van Neil Young past helaas net niet bij de semipsychedelische muur van geluid die erachter geplakt zit. Vooral de episodes waarbij zijn zang voorbij komt zorgen er dan ook voor dat de boel nogal een fragmentarisch, schetsmatig karakter krijgt. Best jammer, want ik hoor geregeld veel moois voorbij komen.

Is dan ook een sound collage, zoals Neil Young het zelf noemt

En dat zorgt er dan ook voor dat het minder mooi is dan het misschien had kunnen zijn

moet veel moeite doen om een halve ster te geven

Destijds als bijvoegsel van Weld (ik heb het via YouTube beluisterd), gitaarnoise te vergelijken met Metal Machine Music van Lou Reed met het verschil dat dit meer afwisseling biedt (door toevoeging van drums bv.) waardoor het beter te pruimen is. Maar na een kwartier heb je het al gehad, dit is zeker geen plaat dat je regelmatig opzet. M.a.w. enkel interessant als collectors item.

Toen ik Arc voor het eerst hoorde dacht ik eerder aan gek maar ongevaarlijk.

Maar serieus,
Ik begrijp absoluut dat Neil dit een keer wilde doen. Ik heb respect voor het idee maar helemaal luisterbaar is het niet.
Goed dat het als bonus is uitgebracht en niet apart want je kunt dit niet in redelijkheid te koop aanbieden.

deze is wel degelijk los verkrijbaar (geweest) ik heb hem ook toendertijd los gekocht.Temeer omdat die 3 cd versie van Wed toendertijd niet leverbaar was.

Oeps.... dat wist ik niet. Wat kostte dit experiment van slechts een half uur speelduur los ? Weet je dat nog ?

Ik heb als ik het wel heb voor dit exemplaar denk ik een gulden of 12 betaald toendertijd.Volgens mij zwerft hij nu door de platenzaken voor een euro of 8,maar ik kan het mis hebben.Ik sla eigenlijk altijd het vakje Neil Young over ,daar ik compleet ben met zijn officiele werk.

Tja, een superartiest als Neil Young gunnen we z'n pleziertje. Moet 'ie lekker doen na een concert. Even blijven jammen en pielen en maar zien wat er gebeurt. Maar om het nou ook op plaat te zetten? Tja, not my cup of tea. Maar het hoort nou eenmaal bij de verzameling van mijn favoriete artiest aller tijden. Het zij 'm vergeven.

Oh man wat hangt dit gejammer me de keel uit... kan niet wachten tot Neil Crazy Horse eens voorgoed dumpt en muziek gaat maken.

Na lange tijd toch maar weer eens opgezet, en ik kan het nu toch een stuk meer waarderen dan anderhalf jaar geleden. Nu ken ik inmiddels al wat meer van Neil en zijn zijn verschillende stijlen mij ook niet meer onbekend. Arc mag wat mij betreft in het rijtje van 'Ragged Glory' en 'Weld' staan. Ik zou zelfs zover gaan als zeggen dat je dit niet moet opzetten zonder eerst daarvoor een van de twee bovenstaande albums te hebben beluisterd. Arc mag op zich dan als herrie klinken, als aanvulling op 'Weld' werkt het fantastisch, alsof ze na het concert nog even een jam hielden. Na een keer luisteren is de schok er ook af, en kan je je wat meer concentreren. Ik moet zeggen dat hier toch ook best wat goede stukken tussen zitten. Het geheel is wat rommelig, maar onderhand rockt het toch wel heerlijk weg.

Als opzichzelfstaand album wat nietszeggends, maar als aanvulling op 'Weld' een prima stukje muziek dat ik nog wel vaker zal opzetten.

3.5*

Ik ben nu bezig de autobiografie van Kim Gordon, Girl in a band, te lezen, waarin ze opmerkt dat Neil Young na aanleiding van een gesprek met Thurston Moore deze plaat is gaan maken. Meteen even hier gekeken naar de reacties, en je begrijpt dat ik jaren na dato toch even moest reageren. Volgens mij heb je helemaal gelijk!

Kim Gordon vertelt in haar autobio Girl in a Band: "That night he also showed us his unreleased film from his European comeback tour, " Muddy Tracks", which he shot himself with a camera he took everywhere. He called the camera "Auto", which I found adorable. During the shows, Neil set it atop his amp. In the bus, het sat it in the windshield as they drove from gig to gig, capturing the look and the feel of the road at night. As you might expect, the audio was noisy but great. Thurston told Neil het should release a seven-inch that sounded just like that, a whirring industrial sound, like feedback in the wind. In response, Neil ended up recording an entire album of live feedback called Arc".

Een seven-inch dus Neil, geen 35 minuten! Less is more!

Als Young hier Sonic Youth probeert na te doen (die dus in zijn voorprogramma speelden, dit tot grote irritatie van een groot deel van het publiek, SY zelf die moesten opboksen tegen een vijandig publiek en slecht geluid (Kim Gordon in Girl in a Band: "Neil always drew big crowds, including legions of hippies loyal to his music. Those same crowds were incredibly put off by us, to the degree that if fans sitting among them appreciated or applauded one of our songs, they were aggressively shouted down"), de enige die er nog een beetje van genoot was Young zelf die naar eigen zeggen vaak liggend onder het podium van Expressway To Yr. Skull genoot, maar dit allemaal terzijde), dan is dat mislukt want bij SY is de noise niet het doel maar het middel. Ik hoor hier alleen heel vaak de laatste regel van Like a Hurricane en een paar andere nummers, vergezeld door wat contextloos geraas. Je zou het "dwarsheid" kunnen noemen, ik noem het een slecht idee.

Beetje te lang, niet zo boeiend ook.