PJ Harvey & John Parish - A Woman a Man Walked By (2009)

ben benieuwd!

Ik ook! Maar is dit geen regulier PJ Harvey album? John Parish speelde toch ook gewoon mee op eerdere albums. Waarom prijkt hij nu in eens op de hoes?

Ik kan ook niet wachten, tweede dou plaat van Parish en Harvery

Het is waarschijnlijk inderdaad geen regulier album. Vorige plaat (dancehall at louse point) was ook een vreemde eend in de bijt. John Parish heeft denk ik een dikkere vinger in de pap dan op het solowerk van pj.
Ik denk ook dat het voor pj wat meer hobby-en is.
mmh beetje verwarrend dat ze de twee platen niet bij elkaar staan. op de voorkant van dancehall staat:
John Parish & Polly Jean Harvey

en op deze:

PJ Harvey & John Parish

Tijden geleden dat een recensie in de OOR me zo benieuwd heeft gemaakt

Tijden geleden dat een recensie in de OOR me zo benieuwd heeft gemaakt
Inderdaad, dat was 1 van de weinige leuke stukken in de Oor van maart '09.

Verdorie, waarom zwerft de plaat nog niet over het internet?!?!

Haha voorlopig moeten we t nog ff doen met slechte youtube filmpjes...

omdat deze album pas 30 maart uit komt en dan kan jij het KOPEN

met haar laatste album hadden mensen het op de internet gezet voor de releae datum - deze keer zullen ze mer voorzichtig zijn geweest met wie promos krijgt ... en terecht!

Hoe naïef kun je zijn?!?

niks met naïef te maken - maar aan je reaktie en toon te lezen hoor jij blijkbaar tot de catagorie van mensen die echt denken dat gratis downloaden ok is?

misschien zelfs een van die dumbos die ook denken dat artiesten hun geld maken van optredens en niet van verkoop van platen?

jij mag het zeggen welke catagory jij bij hoort?

Nu gratis te beluisteren op lastfm, tenminste een nummer of vijf.
A Woman A Man Walked By – John Parish and Polly Jean Harvey – Listen free and discover music at Last.fm

"Mooi!!", is niet mijn eerste reactie na het beluisteren van de cd. Intrigerend, dat wel.

Parish heeft een grote vinger in de pap, maar voor mijn gevoel wordt de hoofdrol toch vertolkt door Harvey. Ik weet niet wie wat geschreven heeft, ik geloof Parish alle muziek iig, maar 'it fits like hand in glove'.
Intensief luisteren. Dat is de enige mogelijkheid bij deze cd; en dat levert wat op. Tekst en muziek vullen elkaar erg goed aan. Harvey geeft zich helemaal en momenten van noise-achtige chaos en melodieuze acrobatiek en dramatiek wisselen elkaar prima af. Er is een heleboel te horen op deze cd. Dus toch: "Mooi!!"

Yeah! Net binnengehaald; snel luisteren!

Ik ook hier(gisteren al), eerste gehoor bizar mooi.

Normaal doe ik er behoorlijk lang over om een album helemaal naar waarde te schatten, maar kan nu al zeggen dat deze plaat een potentieel 'beste album van 2009' is.
April en het titelnummer zijn na een luisterbeurt voorlopig de sterkhouders.

Ik wacht nog even met stemmen. Het is voor mij nog niet helemaal duidelijk of ik het echt een goede plaat vind, zoals ik wel 'White Chalk' een goede plaat vond.

Op het album staan zeker goede nummers, zoals de eerste nummers: 'Black Hearted Love' en 'Sixteen, Fifteen, Fourteen', 'Leaving California' en 'The Chair'.

Maar van 'April' word ik erg zenuwachtig en 'A Woman A Man Walked By / The Crow Knows Where All The Little Children Go' vind ik tot nu toe écht een aanfluiting: dat overstuurse geschreeuw, dat vervelende praat over 'pie' en 'ash'. Nee.

Na een eerste luisterbeurt grijpt dit album je gelijk bij je strot vooral The Soldier is erg mooi!

In eerste instantie is het een overweldigende plaat, waarvan ik niet eens zo van onder de indruk was. Er zitten nummers bij die mij zelfs irriteren zoals 'leaving california' of de titelsong, maar wat zitten er verder een parels bij. Heerlijke songs als 'black hearted love', 'passionless, pointless' en natuurlijk 'april'. Wat een fantastische opbouw en wat een pure zang. Het is betoverend, dat zeker.

Ik vind black hearted love echt een lekker nummertje. Ik moet het album nog beter beluisteren voor een oordeel, maar dit nummer springt er bij mij boven uit!

Net als op Dance Hall at Louse Point uit 1996 heeft John Parish
alle muziek geschreven en PJ Harvey de teksten en zangpartijen.

Jarenlang was ik geabonneerd op muziekblad Oor. Tegenwoordig koop ik hem af en toe los, maar leg hem altijd teleurgesteld snel weer weg. Het blad is niet meer wat het geweest is. Vroeger ontdekte je er nog weleens nieuwe muziek door, tegenwoordig staan Queen of U2 op de cover en kan je er interviews met Bløf in lezen. In de afgelopen editie stond er echter een artikel in dat iets deed wat het blad al jaren niet meer gedaan had: het maakte mij nieuwsgierig naar een album. Het ging hier om een interview met John Parish en PJ Harvey. De interviewer is duidelijk onder de indruk van het album dat zij gemaakt hebben en wil er alles van weten ('Zijn sommige van de teksten in je droom of halfslaap tot je gekomen?'), maar de geinterviewden zijn constant verbaasd over de vragen en moeten vaak onzeker maar geamuseerd bij zichzelf naar een antwoord graven (''Nee... [denkt heel diep na]. Nee, echt niet. Nog even checken... [opnieuw bevrijdende lach]. Nee, nee, nee.'') Dit moeizame gesprek maakte mij wel benieuwd naar het album.

Harvey en Parish maakten eerder samen een album (Dance Hall at Louse Point uit 1996) die ik echter niet ken en waar ik dus ook niets over kan zeggen. Parish ken ik wel als producer en muzikant bij bands als Sparklehorse en eels en met het grillige solo-werk van de bloedmooie Polly Jean Harvey heb ik al jarenlang een haat-liefde-verhouding die altijd meer liefde dan haat blijkt te zijn. De twee kennen elkaar uit het plaatsje Yeovil in het zuid-westen van Engeland waar ze opgroeiden en eind jaren tachtig met elkaar in verschillende bands zaten. Hun nieuwe collaboratie heet A Woman a Man Walked By en Parish zorgt hier voor de muziek en Harvey voor de teksten en zang. Het is een schizofreen album geworden, dat begint met een hypnotiserende rocksong (Black Hearted Love) om vervolgens theatraal, spookachtig, avant-gardistisch, noisy en folky uit de hoek te komen. De nummers lijken vaak eerder schetsjes en geluidsexperimenten dan echte songs, maar toch bevatten ze altijd sterke melodieën en een indringende sfeer. Harvey gebruikt haar stem in elk nummer op een andere manier en dat houdt de aandacht vast. Maar een groot deel van dit album wil zo graag niet behagen, dat ik me er toe zou moeten dwingen hier naar te luisteren. En al mag ik dan niet vies zijn van wat muzikaal massochisme, ook ik ben niet ongevoelig voor de lentezon die deze dagen doorbreekt. Kunst is lijden, maar het interview was al met al stukken leuker.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Natuurlijk ken ik PJ Harvey wel van haar bijdragen aan muzikale grootheden als Mark Lanegan en Nick Cave maar een aan een volledig album van haar was ik (nog) niet toegekomen. Nu stuitte ik toevallig tegen dit plaatje aan en dit smaakt naar meer. Polly Jean klinkt als het soort vrouw die ik vaak wil(de) beminnen maar niets van mij moeten hebben. Sensueel, intens, donker en bovenal hysterisch wisselend van die eigenschappen. Vrouwen die je open krabben. Het blijft een illusie.. wellicht is het maar beter. Deze plaat is echter geen illusie in haar eigenschappen.

Het is een grillig album geworden en dat is wat mij aanspreekt in de muziek van PJ. Meestal word ik aangenaam verrast en soms onaangenaam (Dance Hall At Louse Point en Stories From The City) en dit album zit er op het eerste gezicht tussenin. Een noisy nummer als Pig Will Not is voor mij heel interessant en uitdagend. Ik ben heel benieuwd hoe ze dat live gaat brengen. Persoonlijk hoor ik haar muziek het liefst live. Haar beste nummers moeten rijpen en komen live ineens heel goed uit de verf, als ze er zin in heeft. Blijkt een B-kantje ineens verrassend goed te zijn. Ik denk dat PJ haar beste plaat nog steeds moet maken. Van mij mag die donker, vals en rockend zijn. Vrouwen die je de ogen uit krabben..., goed gezegd.

April klinkt niet zo mooi qua zang maar over het algemeen is het een boeiende plaat met af en toe een gemene uithaal ook in de teksten wordt er weleens een hartig woordje gesproken.
Wanneer PJ ass schreeuwt dan klinkt het ook als kicking ass.

Na enkele luisterbeurten ben ik al helemaal verslaafd en betoverd. Waar PJ op White Chalk qua stem nog ijl en onvast klonk is ze hier weer haar ouderwetse doorleefde zelf (m.u.v. het geweldige California). Qua muzikale invulling ben ik zeer te spreken over dit album, zeer gevarieerd en behoorlijk duister. De boel moet nog even goed inzinken maar PJ heeft weer (ja alweer!) een prachtig werkje afgeleverd.

Net voor het eerst het album beluisterd, weet nog niet of het helemaal mijn ding is... De eerste 2 nummers vind ik gelijk erg goed, maar na een tijdje zakt mijn aandacht weg, en zo'n nummer als pig will not is niet aan mij besteed.. Wellicht is het een groeiplaat maar voorlopig hou ik het op 3 sterren!

Het is altijd wel een verrassing om een nieuwe PJ Harvey te beluisteren ze komt altijd wel uit een rare en nieuwe hoek, hier is het ook niet anders. Waar ik bij White Chalk afhaakte verrast ze mij hier opnieuw met een verslavend album.

Dance Hall At Louse Point is m'n favoriete PJ Harvey album, dus de verwachtingen waren zeer hooggespannen.
Helaas voldeed het niet helemaal aan deze verwachtingen.
Met name de eerste helft is nogal braafjes voor het duo Harvey & Parish. Vanaf A Woman A Man Walked By/The Crow Knows... gaat het niveau toch tenslotte nog wat omhoog.
Toegeven dat ik pas de laatste tijd wat meer waardering krijg voor White Chalk dus laten we hopen dat het toch nog een groeiplaatje blijkt te zijn.

Na het verrassende, gevoelige, evenwichtige, ja: sublieme White Chalk is PJ Harvey nu helaas weer terug bij af bij haar typische neurotische ontstemde bozemeisjesrock.

Jammer.