PJ Harvey & John Parish - A Woman a Man Walked By (2009)

Jarenlang was ik geabonneerd op muziekblad Oor. Tegenwoordig koop ik hem af en toe los, maar leg hem altijd teleurgesteld snel weer weg. Het blad is niet meer wat het geweest is. Vroeger ontdekte je er nog weleens nieuwe muziek door, tegenwoordig staan Queen of U2 op de cover en kan je er interviews met Bløf in lezen. In de afgelopen editie stond er echter een artikel in dat iets deed wat het blad al jaren niet meer gedaan had: het maakte mij nieuwsgierig naar een album. Het ging hier om een interview met John Parish en PJ Harvey. De interviewer is duidelijk onder de indruk van het album dat zij gemaakt hebben en wil er alles van weten ('Zijn sommige van de teksten in je droom of halfslaap tot je gekomen?'), maar de geinterviewden zijn constant verbaasd over de vragen en moeten vaak onzeker maar geamuseerd bij zichzelf naar een antwoord graven (''Nee... [denkt heel diep na]. Nee, echt niet. Nog even checken... [opnieuw bevrijdende lach]. Nee, nee, nee.'') Dit moeizame gesprek maakte mij wel benieuwd naar het album.

Harvey en Parish maakten eerder samen een album (Dance Hall at Louse Point uit 1996) die ik echter niet ken en waar ik dus ook niets over kan zeggen. Parish ken ik wel als producer en muzikant bij bands als Sparklehorse en eels en met het grillige solo-werk van de bloedmooie Polly Jean Harvey heb ik al jarenlang een haat-liefde-verhouding die altijd meer liefde dan haat blijkt te zijn. De twee kennen elkaar uit het plaatsje Yeovil in het zuid-westen van Engeland waar ze opgroeiden en eind jaren tachtig met elkaar in verschillende bands zaten. Hun nieuwe collaboratie heet A Woman a Man Walked By en Parish zorgt hier voor de muziek en Harvey voor de teksten en zang. Het is een schizofreen album geworden, dat begint met een hypnotiserende rocksong (Black Hearted Love) om vervolgens theatraal, spookachtig, avant-gardistisch, noisy en folky uit de hoek te komen. De nummers lijken vaak eerder schetsjes en geluidsexperimenten dan echte songs, maar toch bevatten ze altijd sterke melodieën en een indringende sfeer. Harvey gebruikt haar stem in elk nummer op een andere manier en dat houdt de aandacht vast. Maar een groot deel van dit album wil zo graag niet behagen, dat ik me er toe zou moeten dwingen hier naar te luisteren. En al mag ik dan niet vies zijn van wat muzikaal massochisme, ook ik ben niet ongevoelig voor de lentezon die deze dagen doorbreekt. Kunst is lijden, maar het interview was al met al stukken leuker.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

PJ Harvey en John Parish zijn twee prominente figuren in de Britse rockscene, elk met een indrukwekkende carrière. PJ Harvey, bekend om haar rauwe en emotionele vocalen, en John Parish, een multi-instrumentalist en producent, hebben samen een unieke muzikale chemie die resulteert in een samensmelting van donkere, complexe melodieën en intrigerende teksten. Hun samenwerking heeft geleid tot het album A Woman a Man Walked By uit 2009, een werkstuk dat de diepe, soms duistere sferen van menselijke emoties verkent.

Het album opent met Black Hearted Love, een krachtig nummer doordrongen van emotionele zang en rafelige gitaarlijnen. Het thema van verraad en de complexiteit van relaties worden op hartverscheurende wijze verkend, waarbij de intensiteit van Harvey's vocalen de luisteraar onmiddellijk grijpt. Een nummer waar ik warm voor loop.

Sixteen, Fifteen, Fourteen volgt met een opzwepend ritme en aanstekelijke melodie die hypnotiseert. Het nummer speelt met de thema’s van tijd en herinnering, en creëert een sfeer van zowel rust als onrust, een dualiteit die de luisteraar in een intrigerende spanning houdt. Ook dit numner valt ruim binnen mijn comfortzone.

Met Leaving California brengt Harvey een melancholische toon, waarin haar fragiele en spookachtige zang wordt ondersteund door een folky muzikale achtergrond. Het thema van afscheid nemen komt duidelijk naar voren, resonerend met een gevoel van verlies en weemoed. Muzikaal toch duidelijk iets minder mijn kopje thee.

The Chair is een intens en compact nummer dat minimalistisch maar krachtig is in zijn uitvoering. Thema's van liefdesverdriet, verlies en verlangen worden diepgaand verkend, met Harvey's expressieve stem die de emotionele kern van het nummer blootlegt. Ook dit nummer staat niet bovenaan in mijn favorietenlijstje en dat geldt voor meer van de nog volgende nummers. Te ingetogen voor een artiest als PJ Harvey

April biedt een dromerige en melancholische ervaring, met een subtiele en minimalistische benadering. De expressieve zang van Harvey roept beelden op van verlies, verlangen en herinneringen, en laat een blijvende indruk achter.

Het titelnummer A Woman a Man Walked By / The Crow Knows Where All the Little Children Go is een dualiteit van intense vocalen en mysterieuze, donkere tonen. Het eerste deel behandelt teleurstelling, terwijl het tweede deel ongemak en introspectie oproept, resulterend in een chaotische luisterervaring.

The Soldier is een minimalistisch nummer, aangedreven door banjo en harmonium, dat een kwetsbare en donkere sfeer creëert. Het thema van een soldaat die terugkijkt op de gruwelen van een oorlog wordt met melancholie en diepte benaderd.

Pig Will Not is een intens en rafelig nummer dat doordrongen is van emotie en bezieling. Het behandelt thema’s van frustratie en rebellie, met Harvey's krachtige stem die de onrustige gevoelens van het nummer belichaamt. Ik word weer wat meer enthousiast

Passionless, Pointless biedt een emotionele en krachtige reflectie op de dood van een liefdesrelatie. Harvey's zang en de melancholische melodie werken samen om een sfeer van verdriet en berusting te creëren.

Het album sluit af met Cracks in the Canvas, een sober en introspectief nummer dat poëtisch de scheuren in het leven beschrijft. De rustige, bijna meditatieve toon van het nummer biedt een contemplatief einde aan een diep emotioneel album.

A Woman a Man Walked By is een album dat de luisteraar in sommige nummers meeneemt op een emotionele reis door complexe menselijke gevoelens, met Harvey en Parish die donkere en soms ook betoverende muzikale landschappen creëren. Het is een werkstuk dat voor een deel zowel uitdagend als meeslepend is, en dan een ware reflectie vormt van hun artistieke capaciteiten.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl