Lacuna Coil - Shallow Life (2009)

Dat interview in Aardschok is inderdaad dubieus, maar goed, in principe moet de muziek voor zichzelf spreken. Doet het dat ook? Tja, het album klinkt erg lekker en de songs zijn bijzonder catchy. Natuurlijk is het een enorme sell-out: de band klinkt als een kopie van Linkin Park (vooral in I'm Not Afraid met identieke zanglijnen) en Evanescence. Is dit erg? Niet echt, want de band weet wel hoe je goede songs schrijft. Sporadisch zakt het geheel iets weg richting niemendalletjes, vooral in de tweede helft van het album, maar de plaat heeft toch wel iets. Vooral de vrouwelijke zang is erg goed. De produktie van Don Gilmore knalt er ook heerlijk uit. Gilmore is uiteraard bekend van... Linkin Park.

Ik ben een fan van Lacuna Coil want het is een goede Metal band met een aantal sterke punten: de songs, de melodie, het geleverde spel en vooral de afwisseling tussen zanger en zangeres. Ik heb dan ook alles van deze Italiaanse band, maar bij deze heb ik soms mijn twijfels.
Het is allemaal zeer goed opgenomen (hoewel de scherpe randjes er goed werden afgevlakt en die elektronische geluiden mij soms storen). De songs zijn inderdaad catchy, ze zijn onmiddellijk herkenbaar en ook even snel vergeten, want het lijkt zo op elkaar. Ik hoor geen nummers die er werkelijk met kop en schouders uitsteken, ik hoor evenwel ook geen songs die de vergeetput verdienen.
De verrassing is er voor mij af en dat hoeft niet altijd slecht te zijn, eens bereik je de grenzen van wat je kunt doen. Dit album bevat wel het beste zangwerk ooit, vind ik, van zanger Andrea Ferro en zangeres Cristina Scabbia. Goede nummers vind ik Survive, Spellbound en Wide Awake (weliswaar kalm nummer maar tenminste afwijkend van de rest van het album). Hitpotentie in de US of A? De tijd zal het uitwijzen, maar ik verkies Lacuna Coil met een scherper randje. Och, misschien spreek ik er binnen een jaar heel anders over, maar het volgend album mag weer hoektanden hebben in plaats van melktanden.