The Black Keys - The Big Come Up (2002)

In de inlay staat: "Produced by Patrick Carney using his patented recording technique known as medium-fidelity. This system requires equal parts broke-ass shit to equal parts hot-ass shit." Dat omvat wel zo'n beetje waar het hier om gaat. De vuig-ronkende "Junior Kimbrough-style" gitaar en de groovende drums van dit duo doen hier eer aan de blues. Deze jongens zijn dan ook grote fans van deze, ten-onrechte, ondergewaardeerde blueslegende. Toptrack: Brooklyn Bound. 4,5*

Matige plaat en ik heb de schurft aan die hidden tracks!

Hah hidden tracks heb ik ook een hekel aan. De zinnigheid daarvan ontgaat mij volledig.

Ik vind dit toch echt lekker om zo af en toe op te zetten. Lekker ongepolijste bluesrock. Persoonlijk vind ik dit album toch iets matiger dan de albums erna, waar er meer dynamiek over de gehele linie is.

voor Busted is sterk geleend van dit nummer:

R.L Burnside - Skinny Woman

Misschien wel de beste van The Black Keys. Ik vind de laatste albums ook zeker goed, maar dit is allemaal wat meer bluesrock zoals het hoort, minder gepolijst en met veel meer invloeden van vroeger. Erg fijn dit

Met Thickfreakness de enige albums van The Black Keys die ik ken. Vind dit een redelijk album, maar dat zal er vooral aan liggen dat ik de muziek niet meer zo interessant vind als een paar jaar geleden.
Dit album is heel erg rauwe bluesrock, die rockt, schuurt en scheurt. De nogal basale productie versterkt dat gevoel. De Beatlescover She Said, She Said, origineel toch een redelijk netjes klinkend nummer, krijgt een Black Keys-behandeling waardoor het erg goed tussen de rest van de nummers past. Alleen het laatste nummer, nog even los van die stomme hidden track, vind ik iets te melig.

3,0*

Heerlijk album geproduceerd door de drummer. Vaak wordt dit album heruitgegeven met totaal verschillende lay-outs. Op 4 tracks is Moog Bass te horen. Mijn waardering is gebaseerd op het album zonder de hidden track.

Gabe Fulvimar speelt Moog Bass op tracks 4, 5, 8 & 9.

Een bas of desnoods een tuba, geeft vaak toch wat body aan een muziekstuk. Het is knap, als het niet gemist wordt.

Zonder de "Hidden Tracks" is dit een lekker bluesrockalbum. Op de LP staan die ellenlange minuten stilte niet, dus de LP is sowieso beter dan de cd.

Een allerzins aardig debuut, waarbij de originaliteit natuurlijk ver te zoeken is. Alle blues iconen uit de jaren zestig komen hier voorbij. TBK hebben hun best gedaan om ook het geluid uit die tijd neer te zetten en dat is goed gelukt. De sleet komt er bij mij gaanderweg wel een beetje erin te zitten, omdat het wat ontbreekt aan pakkende solo's en nummers.

Hele basale garage-bluesrockplaat. Kan me voorstellen dat het heerlijk is om lekker vrij-uit te spelen met z'n tweeën, maar echt heel spannend wil het nog niet worden. Aardig plaatje.

Fantastisch debuut van the Black Keys. Niet alleen spelen ze uit de losse pols pure vuige rauwe rock 'n blues, maar er zit ook een heerlijke groove in veel nummers. Je hoort regelmatig een funk- en/of soulsound. Wat een gevoel zit er in deze heerlijke muziek!

Ook staan er veel (erg) goede songs op. Het begint al geweldig met Busted, Do the Rump & I'll Be Your Man. Funky as hell wordt het logischerwijs op het fantastische The Breaks. Verderop krijgen we het logische vervolg met Heavy Soul. En laat ik Yearnin', No Fun (vinyl only) & Leavin' Trunk niet vergeten. Dus en een bonustrack op vinyl en 240 Years Before Your Time duurt maar 2:27. Oh ja, over de kwaliteit van de muzikanten hoeven we het dacht ik niet meer te hebben.

Waarom nummer 13?

Voor de rest een cool album.

Nummer 12 was al geweest.

Je hebt die twintig minuten zeker doorgespoeld?

Als ik dit opzet moet ik altijd denken aan dat ik ooit een quote van ze las dat als je dit beter vond dan de latere platen, maar dit ten tijde dat dit uitkwam je ze nog niet kende, je beter je mond moest houden. Ik weet niet of of dit nuttige informatie is, ik denk het eigenlijk niet, maar ben nu al zo ver met typen dat ik maar gewoon zo laat staan. On-topic, het is beter dan de latere platen en ter info, ik kende ze in 2002 nog niet.