Orchestral Manoeuvres in the Dark - Sugar Tax (1991)

een erg goede comebackplaat, in Nederland erg ondergewaardeerd volgens mij!

Ben ik het mee eens, vind dit een fantastische plaat!
Hoogtepunten: Was it something i said, Then you turn away, Big Town, Walk Tall.
HEERLIJKE muziek en lekker "blue" teksten!

Kom eigenlijk tot de conclusie dat deze plaat samen met "Very" van de Pet Shop Boys moet uitvechten welke plaat de beste popplaat van de 90's is. Dan mag, wat mij betreft, "East Of The Sun, West Of The Moon" van onze Noorse vrinden van A-ha de derde plaats toe eigenen.

"beste popplaat van de 90's !!". Interessante stelling.
Vreemd genoeg heb ik intertijd nooit geluisterd naar deze plaat. OMD en the 80s waren toen al passe en er staat geen herkenbare singles op. Maar juist dat feit maak dat dit achteraf de meest consistente OMD-plaat is; met de ene na de andere lekkere popsong. up-tempo en om een vrolijke bui van te komen. Opvallend: bij de 'favoriete tracks'' op deze site staat 10 songs met ieder 1 of 2 stemmen.
p.s. Bij best of the 90s hoort mijns inziens ook The House of Love.

Dat was dan ook enkel in Nederland zo want in heel Europa heeft deze plaat extreem goed verkocht. Dit album is na A&M en de 1ste "Best of" de best verkochte plaat van OMD met (volgens mij) tegen de 2 miljoen verkopen. Sailing on the seven seas en het magistrale Pandora's box (single mix nog net iets beter dan de album versie) waren mega grote hits in bv. Engeland en Duitsland

Overigens merk ik de laatste tijd dat OMD op MUME aan een soort revival bezig is en toch (eindelijk) een beetje serieus genomen wordt

Een prachtig voorbeeld van het betere b-kant werk.

YouTube - OMD - Burning

SUGAR TAX 1991

Februari 1991 ben ik student en op studiereis in Londen.
In 1988 had ik met gemengde gevoelens de laatste OMD single gekocht.
Het veel te lichtvoetige Dreaming, voorbode van de eerste best of.

In Londen hing een lijstje in de Virgin Megastore
met upcoming releases ... en ja OMD stond ertussen.
Eindelijk uitkijken naar een nieuw album.

Terug thuis kocht ik meteen Sailing on the Seven Seas.
Een zeer sterke single (die het in de UK tot in de top 3 zou schoppen).
Opnieuw een meesterwerkje in het rijtje originele OMD singles.
Want als je hun beste singles overloopt, zijn de invalshoeken zeer divers,
al kleeft er altijd weer die typische OMD kwaliteitsstempel op.

Van Electricity, Enola Gay, Souvenir, Maid of Orleans,
Genetic Engineering, Talking Loud and Clear, La Femme Accident,
If You Leave, (Forever) Live and Die en Sailing on the Seven Seas.
Allemaal totaal verschillende benaderingswijzen, allemaal even catchy.

Wat me bij de eerste draaibeurten van Sailing on the Seven Seas opviel,
was dat er iets veranderd was aan de vocalen ... vrouwelijke backings bijvoorbeeld.
Wilde dit misschien zeggen dat Paul Humphreys de groep verlaten had?

Het antwoord kwam met het album Sugar Tax.
Ja, en meer nog, ook drummer Malcolm Holmes
en saxofonist en extra keyboard speler Martin Cooper
waren weg. Samen met Paul The Listening Pool opgericht.

Reden: Andy McCluskey wilde back to roots ... de typische OMD sound.
Paul, Malcolm en Martin wilden nieuwe muzikale horizonten verkennen.
Ik heb me echter nooit in hun "solo" project verdiept.

OMD had dus zijn belangrijkste ideeënman en liedjesschrijver,
maar miste zijn meesterlijke arrangeur. Hoe zou dit uitpakken
op albumvlak. Wel, Sugar Tax is het beste post Humphreys
album van OMD. En ook behoorlijk retro in klankkleur.

Andy koos bewust voor analoge synthesizers.
Dat komt het best tot uiting op sfeervolle nummers
als Big Town, Was It Something I Said en Walk Tall.

Opvallend is dat Andy in de teksen over gebroken relaties zingt.
In een interview zou hij toelichten dat hij (toen niet getrouwd) nog
nooit langer samen met een vrouw was geweest dan hij had
samengewerkt met Paul. Vanop de schoolbanken waren
zij partners in crime. De breuk met Paul zit in heel wat songs.

Was It Something I Said is het meest aangrijpende voorbeeld.
Maar ook Then You Turn Away heeft een addertje onder het gras.
Paul schreef voor Junk Culture (1984) het nummer Never Turn Away.

De drie eerste songs van het album werden ook in die volgorde
de eerste singles van de plaat, waarbij Pandora's Box het in Europa
beter deed dan in de UK (en dan Sailing on the Sevens Seas).

Call My Name werd uiteindelijk de vierde single van de plaat.
Een erg catchy popsong, maar samen met het ondermaatste
Speed of Light het meest lichtvoetige nummer van Sugar Tax.

Speed of Light werd eigenlijk maar op het laatste moment aan het album toegevoegd.
Dat gebeurde ook met het op een bossanova ritme trippelende Walking on Air
en de smartlap All That Glitters die wat verder afliggen van de gekende OMD formule.

Blijven nog twee prijsnummers onbesproken.
De heel fraaie Kraftwerk cover Neon Lights ... een bewerking
die zo op The Mix (ook 1991) van Kraftwerk had gekund, vind ik.

Maar mijn favoriet is zonder meer Apollo XI. Een instrumentale
soundtrack naar aanleiding van de 20ste verjaardag van de maanlanding.
Het nummer zit vol documentairefragmenten over dat historische moment.

One small step for men ... but one giant leap for mankind.
Op Sugar Tax bewees Andy McCluskey dat hij OMD alleen overeind kon houden.
Die revival kon hij niet doortrekken op Liberator (1993) en Universal (1996).

B-kantjes uit deze periode zijn het samplerijke Burning,
de onafgewerkte titeltrack Sugar Tax (zie b-kant collectie Navigation),
All She Wants Is Everything, Area en Vox Humana (OMD aapt Enigma na).

Haal bij Benelux het gedeelte ne maar weg want de single heeft helemaal niks gedaan in Nederland.

Call My Name was in november de 4de single van dit album. Een zeer prettige single mix welke beter was/is dan de album versie.

SUGAR TAX in luisterclipjes ...

01. Sailing on the Seven Seas (us version)
02. Pandora's Box
03. Then You Turn Away
04. Speed of Light
05. Was It Something I Said
06. Big Town
07. Call My Name
08. Apollo XI
09. Walking on Air (geen video gevonden)
10. Walk Tall (geen video gevonden)
11. Neon Lights
12. All That Glitters

bonustracks

13. Sugar Tax (geen video gevonden)
14. Burning
15. All She Wants Is Everything
16. Area
16. Vox Humana

All She Wants is in mijn ogen briljant (b kant Pandora's box)en had zeker niet misstaan als a kant. Sterker nog hij had eigenlijk op het album gemoeten. Dat was ook tijdelijk de bedoeling. Er zijn namelijk misprinten van de lp van Sugar tax met dit nummer er wel op. Helaas is daar dus niet voor gekozen.

Voor de completisten: Pandora's Box en Then You Turn Away zijn als limited cd-singles verschenen in een aparte verpakking. Pandora's Box in een zwarte houten boxje en The You Turn Away in een blauw boxje met stof bekleed en daarin een geparfumeerde postcard.

Haha, juist, ik heb ze allebei.

Over All She Wants Is Everything.
Ik vind het ook beter dan sommige albumtracks.
En dat geldt ook voor het in mijn ogen onderschatte Burning.

Zeker beter dan Speed of Light (en ik vind ook Walking on Air niet zo sterk).

Speed of light vind ik dan weer wel een sterk nummer, maar goed de totale speelduur is 50 minuten dus hij had er nog makkelijk bijgepast

Begint erg sterk, maar ergens over halverwege zakte het me wat in... Misschien verhoog ik 'm nog een halfje, maar meer sit er niet in.

Heerlijke CD, "zweefnummers" afgewisseld met lekkere dans nummers. Absolute favorieten van mij zijn;
Then You Turn Away
Was It Something I Said
Big Town
Walk Tall

Dus je zweeft liever dan je danst

Hahaha vind zijn stem in die nummers werelds

Ik ook, in de andere nummers trouwens ook maar dat had je vast al aan mijn cijfer gezien

Neen, het cijfer van vigil was met nog niet opgevallen: een volle 5 warempel.

Neen, daarvoor is Speed of Light me toch te onbenullig.
En zowel Walking on Air als All That Glitters klinken me te... nou ja, zweverig.

Wel een onverwacht sterke come-back plaat
waarmee Andy in zijn eentje met het ene been in de vroege jaren 90 stond
zonder (en da's dan dat andere been) de originele OMD sound te verloochenen.

Dat laatste gebeurde wel (en op schandelijke wijze) op de opvolger Liberator.
Het (enige) OMD album dat ik met een onvoldoende naar huis moet sturen.

Zoals ik een paar jaar geleden al schreef zo'n beetje de beste popplaat van de 90's. Bovendien helemaal mijn tijd, kwamen bij Top of the pops, stonden in de Smash Hits. Nee ik was (en ben) er gek van en draaide de plaat en bijbehorende cd-singles constant de zomer en herfst van 1991. Nu wat minder maar dat geeft niet ik kan hem dromen.

Liberator staat bij mij op een 3,0. Dat was wel een tegenvaller ja, voordeel was dan wel weer dat de groep met de Liberator tour wel naar Nederland kwam (1 nov. 1993) en dat hadden ze niet gedaan met Sugar Tax

De Sugar Tax tou kwam wel naar Brussel en dat was meteen de eerste keer dat ik OMD live zag.
Dat was toen natuurlijk enkel Andy McCluskey plus drie jonge snaken die bij hem in de band speelden.

Na het optreden op Andy gewacht met mijn ticket (aan de juiste uitgang **).
Maar door interviews kwam hij niet meteen opdagen en ik moest mijn trein halen.
Mijn ticket aan een andere fan gegeven die meer tijd had en het getekend opstuurde.

Daar begon mijn lijdensweg al: Andy ontmoeten en er niet in slagen.

2007 Brussel: vroeg in pm of ik hem na het concert kon ontmoeten, dat kon
ben na het concert naar huis gegaan, durfde me niet opdringen

2010 Brussel: wilde hem dit keer wel ontmoeten zonder pm, hij herkende me tijdens het optreden
en zwaaide naar me, maar opnieuw ben ik niet blijven wachten, een fan zonder ballen dus

2013 Brussel: weer in pm gevraagd of we dit keer iets konden regelen, werd warempel uitgenodigd op de soundcheck, vertoefde wekenlang in hogere sferen door dat nieuws, stond de band op te wachten aan de ingang en vroeg of ik binnen kon, werd afgewimpeld, ondertussen stond de band aan de achterkant ** op mij te wachten (wat een eer trouwens) en opnieuw kon ik mijn jeugdhelden niet ontmoeten

** aan dezelfde deur waar ik in 1991 stond te wachten dus
een deur aan de achterkant van het gebouw die ik 22 jaar later niet meer terugvond,
anders had ik me daar wel opgesteld voor de soundcheck, nu stond ik dus aan de ingang te klooien

drie maal is scheepsrecht... maar na 4 keer nog niet gelukt gaat dit vrees ik niet meer gebeuren.

Ik heb wel een hand van hem gehad op die bewuste 1 november 1993. Maar ja hij stond on stage en ik tegen de hekken aan voor het podium. Dat is op zich ook niet echt uniek want de halve wereld geeft hij altijd handen tijdens het concert.

Ik denk er dus net hetzelfde over: de kans is nu wel helemaal verkeken.
Hij was er niet blij mee dat ik niet opdaagde, zo'n unieke uitnodiging en dan je kat sturen.
Ik heb het hem wel uitgelegd nadien en hij begreep wel dat het niet mijn fout was.

De security kerel aan de voorkant had de wachtende fans op de mouw gespeld
dat de band nooit voor 17.00u zou arriveren (de afspraak van de soundcheck was om 15.30u).
Ik ben toen op café geweest met een paar die hards tot 17.00u, maar ook toen bleef de deur dicht.
De waarheid was dat de band me om 15.30u stond op te wachten aan de andere kant van het gebouw.

Maar hoe dan ook: een fan met ballen geraakt ook onder die omstandigheden bij zijn helden.

Omdat het mijn enige trofee is nog eens de link.
Precies 1 minuut ver in het lied schiet hij me al zingend neer.
OMD - History Of Modern (Part 1) Live @ AB Brussels Belgium 2010 - YouTube

Ik dacht toen: hij heeft me herkend (vanop de foto op het forum waar ik één
van de major contributors ben), maar dacht ook, ach, ik maak mezelf wat wijs natuurlijk.
Achteraf bevestigde hij me in pm dat hij me wel degelijk gezien had en het als groet bedoeld was.

Een andere troost is dat ik op het forum al een paar keer met hem heen en weer heb gediscussieerd.
Dus inhoudelijk hebben we elkaar toch al wel wat te vertellen gehad en heb ik de appreciatie gevoeld.
Vandaar ook die uitnodiging op de soundcheck, als blijk van waardering voor mijn bijdrages daar.

Tamelijk sterk comeback album van OMD ondanks de wat matige opener sailing on the seven seas die in Nederland als single dan ook terecht niks deed. Desalniettemin valt er veel te genieten zoals was it something i said. Typisch zo'n nummer dat alleen OMD met overtuiging kan brengen. Walk tall en Walking on air zijn ook fraai geproduceerd met de OMD sound, prachtig. En hoewel all that glitters als afsluiter helaas ten onder gaat in teveel zoete kitch levert dit album toch 4 sterren op!

Je auto-correctie heeft wat veranderd. Van machtige opener heeft tie matige opener gemaakt...

Haha ..

Deze pakt me veel beter dan Junk Culture. De opener is een heerlijk nummer en ook de opvolger is van grote klasse. Het peil blijft hoog , met prima in het gehoor liggende tracks. Alleen de afsluiter doet mij het glazuur van de tanden spatten , maar na zoveels moois kan ik dat nog wel behappen . 4 en halve pegel voor deze en op herhaling ermee.

Vigil, Dazzler is er zicht op dat albums als deze nog een special edition krijgen met bonusnummers? Hoop doet leven en als ik zie dat van recente albums gewoon een b kantjes album uitkomt waarom dan niet van deze nog betere albums...

Nou, dat is echt apart. Toevallig zat ik daar vandaag nog aan te denken. Het album was mega succesvol, er zijn de nodige b kanten, remixen in overvloed, er is werk gemaakt van de videoclips (voor een evt bijgevoegde dvd/brd) en er is van deze tour wat live materiaal opgenomen.

Wellicht heeft het er mee te maken dat Paul er toen niet bij was en er wel de naam OMD op staat geplakt.

Andy heeft altijd gezegd dat hij dit album graag zou remasteren. Maar ik denk dat we nog wat zullen moeten wachten. De voorbije jaren werd er steeds aandacht besteed aan de 40ste verjaardagen. Er was Souvenir, de box die 40 jaar OMD vierde, er was een heruitgave van Electricity met b-kant Almost in een remix van Vince Clark. Een jaar later verscheen een extended remix van Enola Gay. Daarna werd A&M gevierd met de compilatie A&M The Singles en vorig jaar verscheen Dazzle Ships met onuitgegeven bonusmateriaal. Ik weet zeker dat we dit jaar iets ivm Junk Culture mogen verwachten. Maar 2031 voor Sugar Tax lijkt me wel erg ver. Misschien wat voor 2026, de 35ste verjaardag?