Chris Cornell - Euphoria Morning (1999)

Uitstekende plaat die de rustigere, ingetogener kant van Cornell toont. "Can't change me" is gewoon een dijk van een nr.

Om over "Steel Rain" nog maar te zwijgen. Die doet het wel voor mij.
Chris Cornell is één van de beste rockzangers ooit en hier laat hij dat andermaal horen.
Ik ga deze plaat van de zomer nog veel opzetten, denk ik. Lijkt me een ideale plaat voor in de zon en hitte.

Grenst aan het geniale. Audioslave vind ik maar niets, maar als je dit album hoort, besef je wel wat een muzikaal genie Cornell is.

Het Franse nummer is heel gewaagd. Zoals quasi alle Amerikanen heeft hij er ook totaal de tongval niet voor. Dat is dus naar mijn mening de grootste misser te noemen.

Zijn beste solo album!

Steel rain is echt een top nummer!

Door "scream"begin ik deze plaat weer extra te waarderen. Zo worden ze tegenwoordig niet meer gemaakt door Cornell. De nieuwe is om te huilen en schreeuwt erom om afgekraakt te worden

wel ene op beatles geschoeide repertoire, maar dat stakkie ook niet onder stoelen of banken

Hier en daar is ook een beetje Jeff Buckley te proeven. Ook ik heb 'm na het verraad van Scream weer eens goed opgezet om mezelf een check te geven. Wat bleek? Een nog even prachtig album.

Hmmm, hmmm, niet zo vreemd dus .......

Het maakt mij niet uit wat meneer Cornell doet met zijn muziek, als hij maar zijn stem laat horen. Gelukkig blijft hij gewoon dat doen, wat hij denkt dat goed is, zonder zich vast te leggen aan welke fan dan ook. *staande ovatie*

En uiteindelijk mogen we dan zelf uitmaken welke we goed vinden ...

In MuMeLadder 2010 kwam Steel Rain voorbij. Ik realiseerde me dat ik dit album wel kende maar dat het ook wel een beetje aan me voorbij was gegaan verder en daarom hoogste tijd het weer eens te beluisteren. Niet alleen dat nummer maar het hele album.
Het bleek al snel dat ik het toch mooier vond dan ik eigenlijk dacht. Misschien was ik er meer voor in de stemming of misschien is mijn smaak wat milder geworden; iets wat ook voor dit album opgaat. Chris Cornell in een mildere bui. Zijn stemgeluid blijft herkenbaar maar het hoeft niet altijd meer geforceerd te zijn wat bij Soundgarden soms wel eens het geval was.
Ik begrijp dat een softer geluid Soundgarden-fans doet afschrikken en die laten dit dan voor wat het is of beoordelen het lager.
Zelf heb ik daar dus geen last van, want ik hou wel van het relatief grote aantaal rustiger songs in combinatie met die schitterende rockstem. Steel Rain is een schitterend nummer maar zo staan er wel meer op Euphoria Morning.
Voor mij is dit een oprecht en emotioneel album en dat is gezien de achtergrond er van niet zo heel verwonderlijk, maar zelfs dan nog kun je daar altijd je vraagtekens bij zetten. Vraagtekens die ik er zeer zeker niet bij zet omdat heel veel nummers goed aankomen bij mij.
Zodra een artiest zoiets lukt kan ik spreken van een sterke plaat en dat is dit wat mij betreft zeer zeker. Vooruit: één ernstig kritiekpunt heb ik wel..... laat een nummer in het frans gezongen voortaan maar achterwege. Het klinkt voor geen meter, maar verder mag Chris zo nog wel een paar albums onder eigen naam afleveren!

Op de Japanse versie van dit album zit het bonusnummer ''Sunshower''. Probeer hem eens te pindakazen, en je hebt er een juweeltje bij.

Prachtige cd dit! Steel Rain is voor mij de uitschieter, echt een kippenvelnummer! Maar er staan meerdere parels op, zoals Pillow of your Bones, Flutter Girl en Follow My Way.

Jammer dat Cornell zijn andere soloplaten niet van deze kwaliteit zijn.

Mooi album, maar van elk nummer hoor ik liever een versie van Chris met alleen een gitaar. Er zitten mij teveel vervelende twangy effectjes op de plaat.

Chris Cornell is een van mijn favoriete zangers in het rock genre. Bij Soundgarden en Audioslave bewijst hij dat hij hier meer dan uitstekend mee uit de voeten kan. Persoonlijk vind ik zijn stem nog meer tot zijn recht komen wanneer de emotie de overhand neemt. Een goed voorbeeld hiervan is zijn bescheiden meesterwerk met Temple of the Dog. Ook zijn eerste soloplaat "Euphoria Morning" is hiervan een goed voorbeeld. In deze ingetogen setting komt de stem van Cornell nog meer tot zijn recht, en dat leidt regelmatig tot kippenvel momenten. Opener "Can't Change Me" zet direct de toon en je hoort dat je hier te maken hebt met een andere stijl dan Soundgarden en Audioslave. Af en toe hoor je nog flarden van Temple of the Dog, maar deze soloplaat van Cornell heeft een eigen smoel, met als hoogtepunt "When I'm Down". De muziek is sfeerbepalend en met zijn stem draagt Chris Cornell zijn boodschap uit. Nergens geen opsmuk, af en toe wat gebruik van elektronica, maar niet overdadig of storend. De latere soloplaten van Cornell zijn ronduit teleurstellend of zelfs slecht. Daar laat hij zich teveel leiden door experimenten of het grote publiek, maar "Euphoria Morning" is een prachtige singer/songwriter plaat en een hoogtepunt uit het oeuvre van Chris Cornell.

Geweldig ja! Ook mooi dat deze bijna op het eind staat, na de wat veelal ingetogener / lichtere nummers, de emotie bouwt zo mooi op.

Sinds gisteren eindelijk op vinyl verkrijgbaar.

Opvallend is wel dat de titel nu Euphoria Mourning is en niet meer Euphoria Morning.

Dat is iets wat Cornel blijkbaar bij de release al wilde, maar wat is tegengehouden door de maatschappij.

En nu steel rain nog maar eens keihard op...

Wat een stem... wat een enorm groot verlies voor de rock muziek.....

Rip Chris Cornell...

@Lennon: toch wel altijd "vreemd idee" als je je eigen reactie na 1,5 jaar opvolgt bij zo'n goede plaat. Ook mijn reactie (op pag. 1) is alweer heel lang geleden.

Ik luisterde ook voor zijn dood nog vaak naar de muziek van Chris, maar deze cd is toch een beetje bij mij ondergesneeuwd: ik ga hem vandaag meer eens opzetten. Bij mij zijn dit speciale herinneringen, omdat ik hem op de tour van deze cd in Paradiso heb mogen bewonderen.

Ik heb net geluisterd: inderdaad een sterke cd. Mijn mening, die ik toevallig op Musicmeter exact 10 jaar geleden opschreef (op 1 dag na) is niet heel veel veranderd. Wat ik mij nu na het overlijden van Chris wel besef, is dat mijn waardering voor deze cd hoog is, omdat hij qua stijl is afwijkt van het normale werk van Chris. Euphoria Morning is ingetogener en experimenteert met meerdere stijlen, zonder helemaal uit de bocht te vliegen (zoals Scream). Daardoor is de plaat interessant en geloofwaardig, naast de sterke composities en de kenmerkende zangstem.

Misschien leuk om te vertellen: In 1999 had ik volgens mij zo ongeveer het laatste kaartje voor zijn concert in Paradiso. Digitaal waren de kaarten uitverkocht en ik heb na verschillende voorverkooppunten afgebeld te hebben, het laatste "papieren" kaartje in een muziekwinkel in de Bijlmer opgehaald. In Paradiso stond ik helemaal klaar om het eerste nummer mee te gaan zingen. Ik kende immers alles van Soundgarden, Temple of the Dog en Euphoria Morning. Hij zette een nummer in, iedereen meezingen, behalve ik.... Bleek later dat het "Seasons" was, een nummer wat mij tot dan toe ontgaan was. Het concert was erg geslaagd in de uitvoering van de nummers, goed bij stem en strak gespeeld. Chris had wel duidelijk moeite om in zijn eentje (de eerste keer solo na jaren Soundgarden) een echte show neer te zetten. Gelukkig waren de nummers zelf zo sterk, dat ze vaak geen show-element nodig hadden om interessant te zijn. Na al die jaren denk ik met een bijzonder gevoel aan het concert terug en ben ik blij dat ik het heb mogen meemaken. Bedankt Chris.

8 bedoel je denk ik?

Nu volg je je eigen bericht ook op Het kan verkeren.

Na zijn dood dit album net als jij weer beluisterd, en kan niet anders dan dezelfde conclusie trekken als toen... Sterke plaat. Mooi ingetogen als je 't vergelijkt met zijn werk met Soundgarden en Audioslave, maar dat is juist wat ik zo mooi vind aan zijn werk. Het klinkt niet allemaal perse hetzelfde.

Steel rain blijft wel het prijsnummer op dit album!

Eindelijk weer eens een avondje het huis voor mezelf. Een fles mooie rooie en een handvol prachtplaten op de draaitafel, waaronder deze. Wat komt dit album weer binnen... prachtig. Volop genietend van man's stem en veelal sterke composities. En inderdaad, Steel Rain is een magnifieke afsluiter en misschien wel de mooiste track van de 12.

Ik proost er nog een glas op. Voor Chris daarboven.

Het solodebuut van Cornell en het is zijn beste album gebleken. Met een aantal uitschieters naar boven, Preaching, Follow My Way, het soulvolle When I'm Down en Steel Rain zijn toppers. Echter een volledig album afleveren van constante kwaliteit was Chris niet gegeven. Met name op de tweede helft van de schijf weet hij het niveau niet vast te houden. De eerste helft vergoed echter een hoop. Jammer dat de song (zijn mooiste wat mij betreft) 'Sunflower' dit album niet heeft gehaald maar alleen terecht kwam op de soundtrack van de film Great Expectations. Op sologebied was en is dit echter de beste van Chris. Nummers als Preachin' en Steel Rain verplichten alleen al om tot aanschaf over te gaan.

Zijn solo albums kunnen me maar weinig boeien, alhoewel deze nog wel zijn beste is, is het wel erg gezapig allemaal. Nee doe me dan maar Soundgarden en Audioslave.

Eens, vind het allemaal maar erg matig tot ronduit slecht wat Cornell solo inelkaar heeft geknutseld. En dat met zo'n geweldige stem. Jammer, er had meer in gezeten. Dit is inderdaad z'n beste worp, maar ook ik hoor hier geen geweldige plaat in.

Ik kende nog maar weinig van de solo albums van Chris maar deze is toch wel erg netjes hoor. Natuurlijk niet zo rock en/of grunge georiënteerd als zijn werk bij Soundgarden maar hij levert hier toch wel veel pareltjes af hoor!
Het openingsnummer is prachtig en eigenlijk vind ik alles wat volgt goed tot zeeeeer goed.
Mooie emotie ook in zijn stem.
Wat zonde dat deze man het niet heeft gered

Euphoria blijft toch een plaat met 2 gezichten, als Chris het niveau en de lijn van de eerste 5 songs had weten door te trekken kon je wellicht spreken van een juweel van een album. Echter kakt de plaat na When I'm Down zo erg in dat ik alleen nog opveer bij Steel Rain.
Mission, Wave Goodbye, Disappearing One, Pillow of Your Bones, ik kan een geeuw niet onderdrukken.
Desalniettemin staan er enkele prachtige songs op; of het nu opener Can't Change Me, de weidse klanken van Preaching, het prachtig gezongen When I'm Down of de wenende gitaarklanten van Steel Rain betreft, het behoort wat mij betreft tot het beste wat Cornell ooit heeft gecomponeerd.
Alles wat Cornell hierna nog uitbracht, zowel op sologebied als met zijn bands kan mij maar weinig bekoren. Euphoria Morning blijft wisselvallig van aard, maar kent gelukkig een aantal bloedstollend mooie momenten.

Dit spreekt me helemaal niet aan. Stuurloze nummers, zwak. Een zwalkende de stem, af en toe echt irritant om naar te luisteren.
Nee, niks voor mij dus

Is dat zo? Zijn er edities met u erin?

Yep, de LP release uit 2015 dus, zie hier, klikkerdeklik