Chris Cornell - Euphoria Morning (1999)

In MuMeLadder 2010 kwam Steel Rain voorbij. Ik realiseerde me dat ik dit album wel kende maar dat het ook wel een beetje aan me voorbij was gegaan verder en daarom hoogste tijd het weer eens te beluisteren. Niet alleen dat nummer maar het hele album.
Het bleek al snel dat ik het toch mooier vond dan ik eigenlijk dacht. Misschien was ik er meer voor in de stemming of misschien is mijn smaak wat milder geworden; iets wat ook voor dit album opgaat. Chris Cornell in een mildere bui. Zijn stemgeluid blijft herkenbaar maar het hoeft niet altijd meer geforceerd te zijn wat bij Soundgarden soms wel eens het geval was.
Ik begrijp dat een softer geluid Soundgarden-fans doet afschrikken en die laten dit dan voor wat het is of beoordelen het lager.
Zelf heb ik daar dus geen last van, want ik hou wel van het relatief grote aantaal rustiger songs in combinatie met die schitterende rockstem. Steel Rain is een schitterend nummer maar zo staan er wel meer op Euphoria Morning.
Voor mij is dit een oprecht en emotioneel album en dat is gezien de achtergrond er van niet zo heel verwonderlijk, maar zelfs dan nog kun je daar altijd je vraagtekens bij zetten. Vraagtekens die ik er zeer zeker niet bij zet omdat heel veel nummers goed aankomen bij mij.
Zodra een artiest zoiets lukt kan ik spreken van een sterke plaat en dat is dit wat mij betreft zeer zeker. Vooruit: één ernstig kritiekpunt heb ik wel..... laat een nummer in het frans gezongen voortaan maar achterwege. Het klinkt voor geen meter, maar verder mag Chris zo nog wel een paar albums onder eigen naam afleveren!

Chris Cornell is een van mijn favoriete zangers in het rock genre. Bij Soundgarden en Audioslave bewijst hij dat hij hier meer dan uitstekend mee uit de voeten kan. Persoonlijk vind ik zijn stem nog meer tot zijn recht komen wanneer de emotie de overhand neemt. Een goed voorbeeld hiervan is zijn bescheiden meesterwerk met Temple of the Dog. Ook zijn eerste soloplaat "Euphoria Morning" is hiervan een goed voorbeeld. In deze ingetogen setting komt de stem van Cornell nog meer tot zijn recht, en dat leidt regelmatig tot kippenvel momenten. Opener "Can't Change Me" zet direct de toon en je hoort dat je hier te maken hebt met een andere stijl dan Soundgarden en Audioslave. Af en toe hoor je nog flarden van Temple of the Dog, maar deze soloplaat van Cornell heeft een eigen smoel, met als hoogtepunt "When I'm Down". De muziek is sfeerbepalend en met zijn stem draagt Chris Cornell zijn boodschap uit. Nergens geen opsmuk, af en toe wat gebruik van elektronica, maar niet overdadig of storend. De latere soloplaten van Cornell zijn ronduit teleurstellend of zelfs slecht. Daar laat hij zich teveel leiden door experimenten of het grote publiek, maar "Euphoria Morning" is een prachtige singer/songwriter plaat en een hoogtepunt uit het oeuvre van Chris Cornell.