Hacride - Lazarus (2009)

ocharme james. Je moet deze plaat sowieso een keer of 3 opleggen om te kunnen ontdekken wat er allemaal in schuilt. Daarna vond ik hem geniaal, waardoor ik deze plaat toch vrij regelmatig opleg....

en das heel spijtig want ook voor deze band geld, hoe vaker gedraaid, hoe meer je het gaat waarderen omdat er meer wordt prijsgegegeven

Ik heb het tot nu toe nog niet echt ontdekt, vind hem toch wel wat minder dan het vorige album.

minder complex, minder druk, minder knallen, maar solide als een 150000 kilo zware stoomtrein die langzaam op gang komt

tis idd een hele andere plaat vergeleken met voorganger, maar zeker niet minder imo

Hmm, dit is mijn eerste kennismaking met Hacride, hoor dit album nu voor de eerste keer.

Ik geloof dat ik iets heb in te halen ... wat een openingsnummer!

voel me genoodzaakt te verlagen

ik draaide deze gisteren na amoeba en het viel me op dat men erg vaak terugvalt op bekende riffs, alleen speelt men het de ene keer als gebeuk, de andere keer als ballade

hoeft geen probleem te zijn, al vind ik in dit geval dat men het er wat makkelijk vanaf maakt, omdat het gaat vervelen na meerdere luisterbeurten, het nieuw gaat er af

goeie plaat, maar zeker geen 5 waard

ik zet um ff op 3,5

Waarmee is dit te vergelijken?

Moeilijk, moeilijk. Textures komt denk ik nog het meest in de buurt, of Gojira, maar het is duidelijk minder vol en zweveriger. Misschien een beetje in de trend van Callisto sinds hun laatste album, maar dan weer wat harder en sneller. Verder kan ik werkelijk geen referentiemateriaal bedenken. Op Amoeba speelden de math-invloeden nog een duidelijke rol maar die zijn hier ondergeschikt aan sfeer en spanning.

vergelijken altijd lastig

gewoon pindakazen, opzetten en genieten

Ik had nog beloofd mijn recensie hier te plaatsen, dus dat hierbij:

Voor geen album dat reeds dit jaar verscheen had ik zulke hoge verwachtingen als voor de nieuwe Hacride. Verwachtingen die geschept werden door het voorgaande Amoeba, een plaat die twee jaar terug een flinke indruk op mij maakte. Nu wilde ik Lazarus dus zo goed mogelijk beoordelen, en onderwierp hem in anderhalve week aan ongeveer viermaal zoveel luisterbeurten als de gemiddelde plaat die om mijn beoordeling smeekt (of vreest).

Natuurlijk ben ik hierdoor in staat de plaat piekfijn te beoordelen, maar door het zoveel draaien is de wauw er een beetje af. Na deze reeks luisterbeurten komt het regelmatig wat gewoontjes over, zelfs in de stukken die duidelijk een flinke vooruitgang laten zien ten opzichte van eerder werk. De progressieve death metal doet nu, behalve aan natuurlijk Gojira en Textures ook nog eens hier en daar aan Cynic refereren (doch niet meer dan dat), en evolueerde gewoon lekker door. Een beetje zoals Mastodon, minstens zo trefzeker doch meer doordacht, bij vlagen uitgesponnen en zweverig, meer aandacht bestedend aan epiek en vooral melodie. Iets wat je terugziet in bijvoorbeeld de vocale aanpak. Vooral in het cleane werk gevarieerder, maar aan de andere kant genoeg to the point. Nog steeds de muziek voorzienend van die talloze details, en gesierd door een sterke eindmix. Minder is de productie van de agressievere stukken, waar die in opener Perturbed van het vorige album als een stomp in je gezicht in je oren belandden, maar om echt over te zeuren is het niet. Nieuw zijn de elektronische effecten, die sporadisch in sferische passages dan wel rustpunten hun gezicht laten zien, en bijvoorbeeld het afsluitende My Enemy, dat na verloop van tijd zal blijven staan als het sterkste nummer van de plaat, een enorme meerwaarde geven.

Lazarus is dus een bevestiging van Hacride's kwalitatieve toppositie binnen de Franse metalscene, en de groei die ze nu al sinds het debuut Deviant Current Signal meemaken en voorlopig niet te stoppen lijkt. Niet echt een groeiplaat, meer een kalmeerplaat. Vol met nummers die allemaal hun charmes hebben, je de ene luisterbeurt wegblazen en je de andere luisterbeurt nauwelijks opvallen en die na verloop van tijd hun wauw-effect inruilen voor robuuste degelijkheid. Geen instant classic dus, maar wel een plaat waarvan ik het gevoel heb dat hij nog lang niet al zijn geheimen prijs heeft gegeven.

Goede recensie!
Ik was bij deze plaat blij dat Hacride niet dezelfde, naar mijn mening populistischer en naar mijn smaak naar beneden wijzende, weg zijn gegaan als Baroness en Torche bv. Toegegeven; er zitten wat kazige riffs in, maar de balans slaat toch door naar spannende overgangen, verrassende structuren en lekker vette riffs.
Ja, dit vindt R. een fijne metaalplaat!

reetgoeie plaat, maar ik mis de diversiteit van amoeba

4,5 toch zeker waard

man man, als ik um toch eens kon verhogen naar 5,5

deze plaat is volwassener dan amoeba, die op zijn beurt ook al ene 5 is, ander type plaat

toch is deze plaat steviger, degelijker, een plaat die zich pas echt ontvouwd na een luisterbeurt of 20, gebalanceerder, gedaan van alle opsmuk van amoeba, op die plaat werkte dat perfect, deze meer tot de kern en er blijven 7 honderdtons zwaargewichten van nummers over

althans, als ik dit beluister krijg ik als vanzelf beelden op mijn netvlies van donkere wolken,aardverschuivingen, ellende, misere, wanhoop, puinruimen, diepe donkere vochtige krochten,dark lanscapes, innerlijke worstelingen en strubbelingen der mensch, nogmaals misere en een her en der tegen beter weten in een sprankje hoop

komt het ooit nog goed? ik vrees van niet en zo moet het zijn

prachtig

Waarom dan enkel 3,5 ster Joy?

ik stem niet immer maar vruit

de 5 staat er

Als adept van de jaren tachtig Metal probeer ik een klein beetje mee te komen met deze tijden en van collega’s hier krijg ik de nodige tips (pm’s altijd welkom!) en Hacride werd mij ook aanbevolen.
Zeer zware kost voor mijn tere oortjes weken geleden maar het menselijk lichaam (of in mijn geval het karkas) is vlot aanpasbaar. Deze Lazarus, hun derde dacht ik, toont dat er ook in Frankrijk flink gemetalled wordt. Mijn gedacht? Prachtige intense en dan weer sferische muziek, die twee kenmerken beginnen meer en meer een rode draad te worden in mijn beleving van de Metal van 2009: het wordt weer harder maar met de nodige sfeer. Wellicht daarom dat Metal weer populairder wordt? De opener is al een positieve martelgang op zich, wat een energie, hoewel ik soms nog worstel met die schreeuw-stem hier en daar, is bij alle groepen zo, misschien dat ik mij daaraan ook nog kan aanpassen. Met de andere nummers behalve Awakening worstel ik nog: het zal nog meer pogingen vergen maar ik bekijk het als een uitdaging. Eén uur energie, meer dan genoeg.

ok, een ietsie pietsie minpuntje, het blijft een 5:

het geschreeuw is soms idd net ff te voor een hele cd lang

maar misschien moeje hem niet van voor tot achter draaien om beter tot zijn recht te laten komen

@ Sir Spamalot:

Als dit je aanspreekt, kun je de laatste twee platen van de eveneens Franse metalband Gojira misschien ook wel waarderen.

Wat dit album betreft: ik heb het nu een tiental keer beluisterd, maar ik kan er nog niet echt hoogte van krijgen. Absoluut een knap, intens staaltje wat de mannen hier laten horen, maar ik ben er nog niet zo door overdonderd als door Amoeba.

ik vind gojira dan weer een mat aftreksel met minder power

Fenomenaal dat "Phenomenon".

idd, hoe eenvoud zon indruk kan achterlaten

Ik vind Phenomenon iets Neurosis-achtigs hebben en laat ik dat nou net een erg goede band vinden

Gewoon steen goed!!!!

idd, draai um nu weer

wat een dijk van een plaat!

wordt steeds beter

Een band met volop pretenties. Helaas worden deze imho nergens waargemaakt.

Vaker luisteren helpt, mocht je dat nog niet gedaan hebben.

Niet als ik me al irriteer bij de eerste luisterbeurt. De metal die Hacride maakt is niet bepaald de mijne. Verre van zelfs. En dat terwijl ik hun vakbroeders Gojira wel erg goed vind.

Apart, ja. Komt wel eens voor. Ik vind bijvoorbeeld Meshuggah geweldig, en The Dillinger Escape Plan niks. Verspil je tijd er maar niet aan, zou ik zeggen. Als een plaat mij bij de tweede beurt nog steeds enkel irriteert houd ik er altijd mee op. Groeiplaat ok., maar je moet er geen kwelling van maken.

Toch raar, ik vind Gojira juist oersaai vergeleken met Hacride.

idem, gojira is erg, erg slap vergeleken met hacride

niet aleen qua hardheid, er zit weinig pit in die band vergeleken met hacride