Tori Amos - Abnormally Attracted to Sin (2009)

Van Tori Amos is er maar eentje en dat zal altijd zo blijven...
Sommige platen zijn fantastisch en dus zijn er ook wat 'mindere zusters' bij...persoonlijk kan ik me de vorige twee albums amper herinneren en ik hoop dan ook dat DEZE over een tijdje weer ouderwets via de koptelefoon binnen gekomen is, onder de huid gekropen om er voorgoed te blijven en me regelmatig weer de rillingen te bezorgen...maar dat kan ik nog niet beoordelen een dag of twee na de release en vijf beurten...Tori heeft er lang over gedaan het album te maken...dus neem dan ook de tijd om m door te laten dringen...doe het voor Tori ze verdient het...!
FL (alvast 4 sterren-puur op vertrouwen!)

In de auto beluisterd .. veel drumcomputers viel me op. Het euvel van 'te lang en te veel' lijkt ook op deze release weer op te spelen, aan de andere kant kun je ook waardering hebben voor haar productiviteit. Zeker als je meeweegt dat ze daarnaast zichzelf ook nog vierkant een gat in de rondte tourt ... the hardest working woman in showbizz.

Dat zal gerust zo zijn. Toch zal ik mij als liefhebber van een artiest toch liever met de gedachte strelen van kwaliteit boven kwantiteit. Een album moet toch niet de allure krijgen van enkel een product. Zonder dit overigens als enkel een product te willen betitelen, daarvoor ken ik het oeuvre van Amos te weinig en staan er bovendien te leuke liedjes op. Toch is het mij allemaal wat vlakjes en is het de vraag hoe lang dit album interessant blijft.

Ik had het nier verwacht, maar deze cd rijpt erg fijn ! Een halfje erbij ...

Enkele keren gehoord inmiddels en het klinkt zoals we van haar kunnen verwachten. Tekstueel goed, soms snellere nummers en soms rustige liedjes die onder je huid gaan zitten.
Het enige waar ik me niet toe kan zetten is het hele album afluisteren, het duurt veel te lang en na 12 of 13 Tori Amos liedjes heb ik het meestal wel gehad.

Tori Amos een artieste die ik een zeer warm hart toe draag. Toch, zou deze zin in een voltooid verleden tijd meer tot zijn recht komen.

Tori Amos een artieste die ik een zeer warm hart heb toe gedragen.

In 2007 schreef ik bij haar album:
Ik ga toch voor 4,5

Dit album is de beste sinds a chorel girl hotel. de teksten de muziek. het klinkt rebels, gevarieert. tori experimenteerd. dit klinkt naar de tori die ik gemist heb.

Tori welkom terug.

Dit album staat nu op 2 a 2.5 * (het neigt meer naar 2 als naar 2.5 maar omdat het tori is staat hij nog op 2.5.) Telkens als ze een nieuw album uitbrengt hoop ik op een soort gevoel dat ze een prachtige begin jaren weer zal herleven. Dit gevoel heb ik eigenlijk bij geen andere artiesten. Telkens zoek ik in de nummers naar herkenningspunten of verwijzingen die mogelijk zouden kunnen wijzen haar begin periode. Het enthousiasme in het gequote berichtje laat dat ook duidelijk zien. Ik hoorde 3 keer een soort oude Tori Amos en ik waardeer het direct hoog. Maar telkens wordt ik teleur gesteld en raken haar albums steeds meer in de vergetelheid. Woorden als: niet interessant, inspiratieloos, fillers en saai zijn nu van toepassing om dat album.

Abnormally Attracted to Sin probeert niet eens op American Doll Posse te oversteigen of om gelijk aan te komen. Tijdens de eerste 2 nummers had ik nog een gevoel Yes, dit kan wat worden. Er ontstond een goed doordachte To Venus and Back nummers, wat ik niet eens een heel slecht idee vind. Alleen stort het rest van het album in elkaar als een kaartenhuis. Er is wel een duidelijke moderne Amos sfeer te herkennen. Alleen missen de nummers voor mij een duidelijk vorm van inhoud. Het kwakkelt maar voort...
Het enige nummer wat een beetje de rest overstijgt is Lady in Blue. Maar dat het ook prima samen met de eerste twee nummers op een EP gekund. Dit is zonder twijfel tori haar slechtste album.

Ik geef album dit jaar zeker vaker een kans, er blijft een soort stemmetje komen die zegt misschien komt het nog naar een aantal luister beurten. Alleen om eerlijk te zijn denk ik op dit moment meer aan 1.5* a 1* dan aan hoger. Maar alles kan veranderen (ik blijf een slag om de arm houden)

Een nieuwe Tori Amos is voor mij altijd een feest. Ze kan weinig fout doen voor mij, daarvoor ben ik een te grote fan.

Na de eerste luisterbeurten beviel Abnormally Attracted To Sin stukken beter dan American Doll Posse. Maar eigenlijk vind ik het nog te vroeg om deze nieuwe te vergelijken met de andere platen. (Ik geniet nu bijvoorbeeld veel meer van American Doll Posse dan toen die nog maar net uit was).

* Op Abnormally... staan - vind ik - een aantal nummers die misschien tot het beste behoren van wat Tori al opnam (zonder dat ze zich herhaalt): Curtain Call, That Guy, Fast Horse en vooral het adembenemende Lady In Blue. Wat een prachtige sluiter is dat.

* Ik hou ervan dat het album enigzins 'nieuw' klinkt. Tori lijkt hier wat meer werk te hebben gemaakt van de productie en op dat vlak komt ze wat avontuurlijk uit de hoek deze keer. Dat miste ik een beetje op American Doll Posse en The Beekeeper.

Ik geef nu 4*, zodat de plaat wat kan rijpen. Maar ik denk dat het rond die 4 zal blijven schommelen.

Toch wel weer een fijn album van Tori! Maar ik denk dat ze eens moet stoppen met het zelf produceren van haar albums. Een strenge en objectieve producer zou haar goed kunnen doen. Haar beste werk maakte ze met een andere producer.

Maar wat ik mij afvraag bij het bekijken van het CD-boekje: wat heeft ze met haar uiterlijk gedaan???? Het lijkt of ze de botox en het mes heeft ontdekt. En dat heeft haar bepaald geen goed gedaan! En ze is ook nog eens eng dun... Wat zal ze zelf gedacht hebben toen ze zichzelf in de spiegel zag na de ingrepen? En haar man? Die kreeg qua uiterlijk een heel andere vrouw. Maar goed, dit terzijde. Het gaat om de muziek. Ze heeft betere gemaakt, maar dit is zeker geen slecht album.

...hij wil nog maar niet onder de huid kruipen...
Ik heb toch ook een beetje het "Te veel van het minder goede"-gevoel...

Ik ga liever terug naar From The Choirgirl...maar ja...daar gaat het hier niet over...

Hmmmm....ik kom er wel op terug....

De beekeeper heb ik menige malen in mijn cd speler gehad.
Nu is het de beurt aan 'Abnormally attracted to sin'
Vooral de eerste 5 nummers zijn bijzonder sterk!

Vanaf het moment dat Tori zelf is gaan produceren klinken de albums niet meer naar behoren. Tori in mijn ogen is enkel haar stem en de piano. De vrouw die ondersteboven nog piano kan spelen. Het overvloedige gebruik van een band met drum staat me tegen, werkt me vaak op de zenuwen.

En toch, na flink wat luisterbeurten vind ik AATS een heel fijn album. Het beste album (voor mij) sinds To Venus and back. Met name vanaf de titeltrack zijn de nummers bijzonder. Het gebruik van drums valt ook mee, er is meer gebruik gemaakt van een drumcomputer waardoor het vaak enigzins Choirgirl Hotel-achtig klinkt. Het klinkt (bijna) allemaal weer lekker zweverig zoals ze zou moeten klinken. Durf haast nummers als Fast Horse, Starling en Lady in Blue tot mijn favoriete Tori nummers te benoemen. Al komen ze nog niet helemaal in de buurt van 1000 Oceans, Little Earthquakes of Cloud My Tongue.
Ik krijg weer kippevel van Tori en dat is goed...

Kan niet wachten tot het concert. Vorig jaar hoopte ik dat ze maar weinig nummers van het nieuwe album zou spelen. Dit jaar daarentegen, met dit nieuwe album, heel erg graag!
Can't wait.......

Ik vond "leather" nog wel kinky, maar na dat "kleine aardverschuiving"-album werd het toch wel saai. Veel te braaf.
Aan die hoes te zien is ze er zelf inmiddels ook bij in slaap gevallen.

Volgens Slug (Atmosphere) moeten we dit album downloaden. Dus dat zal ik binnenkort maar doen, hopelijk maakt Tori Amos weer indruk op me en ga ik het album uiteindelijk kopen.

Voor ik dit album van Tori beluisterde kende ik nog maar alleen From the Choirgirl Hotel, een plaat waar ik nog steeds er van onder de indruk ben. Het was met name de stem van Tori die mij helemaal in de ziel van het album sleurde. Zo genoot ik van elke minuut op dat album. Maar de tijden veranderen, meer dan 10 jaar na From the Choirgirl Hotel komt Abnormally Attracted to Sin uit en ik besluit maar weer eens iets van Tori op te zetten. Helaas vind ik haar stem al heel wat minder geworden. Het is nog steeds mooi maar het weet me niet meer te raken. Daarnaast vind ik de drumcomputers, die een belangrijk deel van de instrumentatie opeisen, niet van toegevoegde waarde. Het zorgt er ook voor dat het album ook flink wat sfeer mist. Sfeer die zo nu en dan nog wel te horen is maar toch niet meer een al te grote rol speelt. Tori weet echter nog wel een voldoende voor mij te scoren, een nipte, dat wel.

Deze plaat staat momenteel even in de rotatie.
Moet ook wel gezien binnenkort haar Abnormally attracted to sin concert(en) in de agenda staan..

Zucht, de eerste nummers slaan bij mij goed aan.
Beetje mysterieus, kalm, donker sfeertje. Ik heb de cd nog niet vaak genoeg beluisterd om een oordeel te kunnen velgen, maar binnenkort weet ik meer

Licht uit.
Koptelefoon op.
Album draaien...

"GIVE" = Magistraal...toch een groeier dus!

Na een lange tijd heb ik eergisteren dit album weer beluisterd. Ik ben nu nog meer onder de indruk dan de eerste periode sinds release. Wat een schitterend album! Het ene nummer is nog mooier dan het ander.
Het lijkt erop dat haar albums steeds beter gaan worden. Geen verzameling goede songs meer (LE en UTP klinken nu toch aardig gedateerd, en op die voet verder gaan zou je reinste zelfmoord zijn geweest voor Tori), maar een coherent album waarop alles klopt.

Mee eens, hoewel ik LE & UTP niet gedateerd vind klinken...maar ik ben dolblij dat ze zich zo verdiept en vernieuwd heeft. De eerste keer dat ik ADP beluisterde heb ik hem in de winkel laten staan, uiteindelijk toch gekocht en na ongeveer 10 keer luisteren laat het me niet meer los. Ben er helemaal verslaafd aan. Voor mij zeker net zo goed als haar eerdere albums... ik ben door ADP ook weer gaan luisteren naar Scarlet's Walk en Beekeeper en die ook veel meer gaan waarderen.

Maar voor mij blijft ADP echt een Tori wonder, ik ben weer helemaal ouderwets fan geworden (met 30 jaar hihi!!)

AATS vind ik ook een mooi album, dat klikte vrijwel direct goed, hoewel ik Welcome to England in het begin vond klinken als een poging iets commercieels te maken...maar mijn ervaring is dat je beter pas na een aantal jaar echt iets kan zeggen over een Tori album...

Ja dat valt op... ze is indd veranderd... Ik begrijp het ook wel, ik denk als ik ouder zou zijn, ik het ook graag zou willen, uiterlijk kan voor sommigen toch iets heel belangrijks zijn, dat klinkt oppervlakkig maar uiterlijk en innerlijk zijn sterker met elkaar verbonden dan je zou denken, dwz dat uiterlijk je echt ongelukkig kan maken als het niet overeenkomt met je zelfbeeld en je gevoelens...
het lijkt erop dat er door de ooglift een zenuwtje is beschadigd en dat is erg zonde, verder vind ik haar ook nu erg mooi, en ik voel me er ook wel mee verwant... het is ook wat hoor, vrouw zijn, echt !


xxx
Kim

Fijne plaat van Amos,al is hij niet over de hele linie even sterk.Das een euvel waar wel meer van haar platen onder lijden.Te vaak rekt ze de speelduur op met wat onbeduidende riedletjes en dat doet de plaat tekort.De spanningsboog weet ze dan niet de volle plaatduur vast te houden en dat is jammer.Give is een droom van een opener en Lady in Blue een pracht van een afsluiter.Amos op haar best,ze is bitter waar nodig en teder als je het juist niet verwacht.500 miles verdient airplay.

Gisteren bij een fantastisch concert geweest van Tori in de HMH.
Ze greep verrassend genoeg terug op haar beginperiode als artiest.

Give
Body and Soul
talks about how yesterday was her first date with Mark in a year / Cornflake Girl
Little Amsterdam
Concertina
Flavor
Space Dog
Carbon
Virginia
Bells For Her


*LIZARD LOUNGE*
Leather
Here. In My Head
Vincent (Starry Starry Night)


*BAND RETURNS*
Lady in Blue
Little Earthquakes
Fast Horse
Precious Things
Strong Black Vine


*ENCORE*
Talula (w/ 'summer's calling' intro)
Big Wheel


Concertina en Space Dog waren fenomenaal en tevens verrassend om weer mee te maken!
Na de Lizard Lounge ging niet alleen het publiek helemaal los, maar zeker ook Tori zelf. Wat een feest was dat zeg. Hoogtepunt na hoogtepunt, met het gevloek in Strong Black Vine als absoluut hoogtepunt (op de voet gevolgd door het partynummer Big Wheel).

Ben blij het hele optreden opgenomen te hebben om nu thuis nog lekker na te kunnen genieten.

Dit AAtS is i.i.g een stuk beter als Beekeeper en Scarlett's walk.
Toch, ook hier, is de tijdsduur een aandachtskiller. Tot en met Maybe California, hoor ik een Tori als vanouds. Daarna zakt het wat in met als anticlimax Police Me. Daarna pakt ze de draad weer wat op met That Guy en de titel van het album. 500 Miles is een vuller en Mary Jane klinkt alsof ze een idee had, maar niet heeft uitgewerkt.
Vanaf Starling is er de sfeer weer, maar wel wat laat.
Toch is het op zich een aangenaam album, waar -voor mij- het mooiste gedeelte zich in het begin afspeelt. Strong Black Vine heeft trouwens ook zo'n typische LedZep vibe.
Leuk om te horen en tegen de tijd dat deze ook weer flink is afgeprijst, wil ik die ook nog wel eens halen...Tori 'skip me' Amos, blijft me zo nu en dan nog wel bezighouden en van dit 72minuten, maak ik dan wel zelf 45 minuten van.

Dit album is wel ok voor een zondagochtend. Relaxed, maar een beetje saai om helemaal te luisteren.

Vandaag weer eens opgezet en zit er nogsteeds niet naast door dit album in mijn persoonlijke top 10 te zetten (1 album per artiest). Mooi mooi mooi.
Geweldig van Give t/m Oscars Theme.

Nu anderhalf jaar later uitgegroeid tot mijn favoriete album van Tori Amos. Vond ik tot dit album American Doll Posse nog een geweldig album, daar ben ik nu van aan het terugkomen. Erg veel vullertjes.
Maar dit album is gewoon een erg geweldige trip van begin tot eind (Oscars Theme). Veel stemmingswisselingen en dus ook wisslende favoriete songs.

Kon ik in het begin nog maar weinig met het titelnummer, nu is het een van mijn favoriete songs, samen met het oersterke Fast Horse.

Tori, hoe ga je dit album overtreffen? De lat ligt heel erg hoog. Je voorgaande albums waren soms iets te lang (ADP bevat zelfs erg veel b-sides), maar dat gevoel is bij dit album geen moment aanwezig geweest.

Na lange tijd weer eens op de platenspeler gelegd en ik merk toch wel dat dit tot mijn favoriete Tori-albums is gaan behoren. Ondanks de lengte staat er eigenlijk geen misser op en is het meeslepend tot het einde.

Een plaat die blijkbaar wat tijd nodig heeft....

Grappig dat ik nu pas in de gaten heb dat Oscar's Theme alleen op mijn cd-versie te vinden is (terwijl het op deze site ook als bonustrack staat aangegeven).

Na 15 jaar mag er wel een re-release op vinyl komen, of zoals van UG een blu-ray audio met dolby en atmos mixen.

Het album maakt tegenwoordig weer overuren bij mij. Ongelofelijk dat dit album zo'n laag gemiddelde heeft. Er zijn meer dan genoeg albums van Tori die een hogere waardering dan 4* verdienen vind ik.

Ik vraag mij af welke albums een re-release op vinyl zullen krijgen. BFP, SW en UG hebben die eer al gekregen (naast YKTR en de logische LE en UTP).

Jaren geleden gekocht, maar eigenlijk nooit deftig beluisterd merk ik nu.
Toch is dit een mooi plaatje zeg ! Ik ga hem opzij leggen om deze nogmaals terug te beluisteren.