St. Vincent - Actor (2009)

St. Vincent is met haar nieuwe album Actor nog steeds het gekke meisje van de klas maar dan wel een erg lief, gek meisje die een hoop durft en graag uit de bocht vliegt zonder dat we ons er echt aan zullen storen. Het is vertederend en vaak erg grappig.
Ze volgt met dit album haar debuut uitstekend op en doet er eigenlijk niet zo voor onder.

heel lekker album, prachtige melodieën en technisch knap in elkaar verweven. wellicht beter dan haar debut marry me, moet het nog vaker luisteren. top tracks op dit moment zijn: save me from what i want, laughing with a mouth of blood, marrow.

Gemengde gevoelens op dit moment hier: 't is enerzijds lovenswaardig dat ze haar geluid opengetrokken heeft, resulterend in noisy pop à la NMH. Anderzijds: sommige nummers komen nooit echt van de grond & vaak wordt er te lang voortgeborduurd op niet al te interessante motiefjes (zie oa the party, black rainbow, sterkste nummer is dan ook het korte & krachtig actor out of work). Het klinkt na ampele luisterbeurten allemaal net iets vrijblijvender dan Marry Me.

Belachelijk hoge score op pitchfork. Hier nog een beetje onderschat ?

8,5....is misschien wat hoog, maar het is een goed album, lastig in vergelijking met haar debuut Marry Me. daar stond 1 misser op, terwijl er hier 2 missers op staan (track 3 en 11). wellicht dit album toch een beter geheel is. verder is het gewoon een lekker album.

Van hetzelfde niveau als haar debuut. Misschien nog wel ietsje beter, omdat Marry Me naar het eind toe wat inzakte en dat kan ik van Actor niet zeggen.

En met Laughing with a mouth of blood heeft zij haar allermooiste liedje tot nu toe geschreven. Wat een fantastisch mooi refrein!

oef... The Party is ook wel errug mooi hoor! En ook de vuige discotrack Marrow is ijzersterk.

Actor blijkt een heuse groeiplaat te zijn, zo eentje die steeds beter wordt hoe vaker je hem hoort.

En Sufjan: om nummer 11 een misser te noemen... zie het meer als een stemmig afsluitertje. Dat nummer 3 niet bijster sterk is ben ik overigens wel met je eens.

heb hem aangeschaft..zeker een verslavende zomerplaat!

Erg leuke plaat. Goede nummers en veel afwisseling tussen de nummers. Misschien wel een hoge score op Pitchfork maar anders had ik haar nooit ontdekt. Pitchfork Bedankt. Off topic: leuke combinatie binnenkort spelen ze namelijk met mercury rev in tivoli. Ik ben zeker van de partij.

En zo zie je maar hoe smaken verschillen, ben naast Black Rainbow (track 5) inmiddels helemaal verslaafd aan track 3! (Neighbours). Maar sowieso, het heeft even tijd nodig en je moet echt ff wat effort erin gooien om de plaat geweldig te gaan vinden. Maar als ie dan eenmaal raak is, na flink wat luisterbeurten, laat ie je niet meer los.

Ik laat me niet afschrikken door de lage gemiddelde score. De voorgangen had ook ocharme 3.5 sterren maar ik vond het een van de betere van 2007. Tot nu toe vind ik dit jaar erg mager dus kan deze er zeker nog bij.

sympathieke pop folk. niet dat het zo übergeniaal is maar ik luister er best graag naar.

Van de elf nummers zijn de eerste 8 nummers heel goed te genieten. Helaas dooft het op het eind een beetje uit. Actor out of work is absoluut het hoogtepunt van het album. Het heeft onheilspellende lyrics gecombineerd met een opzwepende house-vibe + strakke drums. Ook het nummer erna heeft een heerlijke sfeer. Hoor ik dat goed of is zij hier beïnvloed door de Bolero van Ravel? Een echte climax zou het nummer helemaal hebben afgemaakt. Het eindigt jammergenoeg erg abrupt...
Al met al, Grizzly Bear mag erg trots zijn op zo'n voorprogramma! 4*

Actor; het tweede album van St. Vincent barst van de creatieve ideeën, wat resulteert in een album vol prikkelende popnummers met vernuftige melodieën. Het openingsnummer The Strangers, dat waarschijnlijk het best tot zijn recht komt al slenterend door smalle, pittoreske steegjes in Parijs is mijn voorlopige favoriet.

Eindelijk fan geworden van St. Vincent. Haar laatste titelloze plaat was de sleutel en na het concert op Primavera was ik helemaal verkocht.

Waar deze plaat bij de eerste luisterbeurten nogal artificieel klinkt, valt alles op den duur op zijn plaats. Deze songs zijn lieflijk en zacht, en toch ook wat duister. 'Paint the black hole blacker' zingt ze als een bezwering in The Strangers. Meteen krijgen we ook op het einde van dit nummer een van de typische St. Vincent gitaaruitbarstingen die live nog meer indruk maken.

In Save Me From What I Want bedriegt een vrouw haar man, en haar schuldgevoel krijgt ze met zeventien koude douches niet weggespoeld. St. Vincent vertelt op een heel subtiele manier verhalen, maar ze kan evenzeer stevig rocken zoals in Marrow.
In The Sequel wordt het bijna modern klassiek, ik meende even naar Benjamin Britten te luisteren.

Het allerverslavendst zijn toch de perfecte melodieën in Laughing with a mouth of blood en The party. Schitterend gewoon!