Fischerspooner - Entertainment (2009)

Een nieuwe Fischerspooner............... ik wist niet eens dat ze nog bestonden.
Volgens mij hoorde ik ooit het nummer Emerge voor het eerst op een Lektroluv verzamelaar en dat nummer vond ik erg goed en het duurde dan ook niet lang of ik kocht hun debuut #1.
De opvolger, Odyssey, kocht ik op de automatische piloot en daar was ik snel op uitgekeken net als op het debuut.
Het is fijn om een paar van de sterkere nummers zo af en toe voorbij te horen komen op mijn iPod maar daar heb ik het dan ook wel mee gezegd. Het zijn geen albums waar ik regelmatig naar grijp.
En nu dus een derde album waar ik geen enkele verwachting bij had alleen al vanwege het feit dat ik niet eens wist dat ze nog bestonden laat staan dat Entertainment er aan zat te komen.
De conclusie over dit album is niet moeilijk voor mij: het is allemaal wel aardig maar ook wat flets en dat is niet verrassend te noemen omdat ik dat ook voor de vorige albums vind opgaan.
Het komt leuk voorbij kabbelen maar nergens word ik er wild van of hoor ik geniale dingen.
Ik vraag me dan ook af wie er anno 2009 nog op Fischerspooner zit te wachten als we ook artiesten hebben die op dit gebied wel even wat sterker genoemd mogen worden.

Sluit me hier volledig bij aan. Het is niet verrassend en er zijn genoeg artiesten die dit genre op een hoger niveau brengen. Doe mij dan toch maar het nieuwe album van Tiga

dit maakt precies weinig los..terwijl dat debuut toch wel opvallende nummers bevatte.

Toen ik Entertainment voor de eerste keer hoorde was ik helemaal niet overtuigd, laat staan geëntertained. Deze plaat is echter een ongelooflijke groeier en staat ondertussen in mijn top 10 van 2009! Ik ben zeer blij dat ik deze plaat nog een kans heb gegeven.

Dit album begint eigenlijk vrij veelbelovend en klinkt redelijk origineel, maar na een tijdje besef je dat bijna alle nummers zeer gelijkaardig zijn. Bijgevolg gaat luisteren naar "Entertainment" voor mij in ieder geval vervelen na een tijdje, waardoor ik echt de neiging niet kan onderdrukken om hier en daar een track te skippen. Je kan dus niet echt zeggen dat deze plaat zijn titel waar maakt.

Alle nummers op dit album kunnen eigenlijk omschreven worden als "meer van hetzelfde", met uitzondering van Amuse Bouche en Danse En France. De eerste in negatieve en de tweede in positieve zin.

Amuse Bouche vind ik namelijk zo rotslecht dat ik er echt onmogelijk in slaag het nummer uit te luisteren. Saai, rommelig en kan eigenlijk beter als "noise" omschreven worden dan als muziek.

Danse En France daarentegen is nog wel te pruimen en vormt wel een klein verhelderend lichtpuntje binnen de saaie soep die dit album vormt. Wel spijtig dat het niet echt in de buurt komt van de remix die D.I.M. ervan maakte, maar toch verhoog ik door dit nummer mijn score met een halve ster. In totaal dus toch maar een schamele 2*.

Tsja, de incarnatie van Gary Numan anno 2009 Ik heb een beetje last van wat aERo beschrijft hieronder.. zo nu en dan aardige tracks, maar een plaat lang kunnen ze niet boeien.

Buiten 'The best revenge' staat hier niet veel soeps op. Jammer.