Pulp - Countdown 1992 - 1983 (1996)

Hmmm, dit was na Different Class de tweede Pulp release die ik kocht (er zouden er nog flink wat volgen ), in een heel leuk winkeltje in Luxemburg-stad. De nummers zijn afkomstig van de eerste albums.

De zoveelste poging van platenmaatschappij Fire om een graantje mee te pikken van het (op dat moment) grote succes van Pulp. Het is een behoorlijk representatieve dwarsdoorsnede van de nummers van Pulp van voor hun grote doorbraak, maar het kan niet tippen aan hun latere werk. 3,5*.

mooi overzicht van pulps pre island periode

een aantal verborgen parels zoals my legendary girlfriend, being followed home, my lightouse, death goes to the disco... gemixt met een aantal miskleunen geeft een mooie 3.5

pas op his n hers zou pulp tot volle wasdom komen en de kwaliteit een heel album hoog houden

Tja, je kunt dit zien als een poging van Fire Records om een slaatje te slaan uit de plotse populariteit van een band die groot werd op het moment dat ze op een ander label zaten (en dat zal het ook wel zijn geweest), maar aan de andere kant is het voor de latere fan ook een uitstekende gelegenheid om tegen een schappelijk prijsje een aardig en redelijk uitgebreid overzicht van Pulps vroege werk te krijgen. En eigenlijk vind ik het allemaal niet veel minder dan His 'n' hers en Different class. De voornaamste verschillen lijken me dat de ambitie reeds torenhoog is maar de uitwerking af en toe tekort schiet: Cockers stem heeft nog niet de latere flair, sommige melodieën "slepen" een beetje, de arrangementen zijn soms nog niet gelikt en "glinsterend" genoeg, en de totaalsound mist de geraffineerde productionele hand van mensen als Ed Buller en Chris Thomas.
        Maar in de voorgaande regel gebruik ik het woord soms niet voor niets, want op andere momenten is het ook wèl al helemaal raak, zoals op de uitstekende single waar deze compilatie zijn titel aan ontleent, het gedreven My legendary girlfriend, het spannende Dogs are everywhere en de romantische vroege juweeltjes My lighthouse en Blue girls. Bovendien hebben veel kenmerkende elementen hier al hun plaats gevonden, met name Cockers ijzersterke en af en toe knap lugubere teksten, zijn karakteristieke praatzang en de kitschy en vaak opzettelijk goedkoop klinkende keyboards. De perfecte produktie en de "sociale vignetjes" van Common people en Sorted for E's & Wizz moesten nog komen, en de tijd moest nog rijp worden voor het grote succes, maar op deze compilatie kun je toch al horen wat deze band in zijn mars had.
        Voor wat het waard is, Cocker zèlf volgens de Engelse wiki over Countdown 1992-1983 : "I would urge anybody not to buy it. Please, I find it embarrassing to be honest. And also the way it's packaged to look a bit modern, a bit like our sleeves now. It's a crap version... I wouldn't recommend it to anybody. And Fire records never did us any favours when we were on the label. Being signed to that label was the single biggest thing that prevented us succeeding. It almost made us split up." Dat laatste is gelukkig niet gebeurd, en wie Cockers eigen weerzin tegen dit album niet deelt kan hier toch veel moois vinden.

Grappig, vandaag las ik vrijwel exact het zelfde bericht enkel dan 20 jaar later

Ik gok dat het mijn derde album was na Dif Class en His Hers. Na de grote doorbraak lagen dit soort verzamelaars ineens in alle winkels. Intro kocht ik ook in deze periode.

Ja, wel een beetje een deja-vu, voor mezelf ook.

Ik vind het nu wel opvallend dat op deze verzamelaar de tracks van nieuw naar oud gaan, meestal is dat andersom. Ook wel opvallend dat er een paar EP-tracks op staan (waaronder The Mark of the Devil, een van mijn favorieten hier).

Jarvis zelf was niet echt te spreken over deze verzamelaar, die begin '96 uitkwam (dus duidelijk een poging van Fire om mee te cashen op het succes):

Naar aanleiding van de nieuwe single en het aankomende nieuwe album deze weer eens opgezet.
Leuke verzamelaar, ik vind de omgekeerde chronoligische volgorde wel grappig. Zo wordt je meegenomen terug in de tijd en hoor je de ontwikkeling van de band, van een matig new-wave bandje in de jaren 80 naar de beste britpop-band in de jaren 90. De tweede CD had ik echt al jaren niet meer gedraaid (en ik hoor nu wel weer dat daar een reden voor is ), maar toch leuk om weer eens te horen.