Charlie Winston - Hobo (2009)

Wat een topper!!!! Laatst gehoord op radio 2 en daar was ie strepenmeester. Metteen de cd beluisterd en daarna nooit meer uit gezet.

Heerlijke muziek en goeie liedjes van de singer/songwriter.

Echt een aanrader!!!

Dit doet me zo denken aan Tom baxter en verdomd zoek ik t op blijkt hij zijn broer te zijn. staat in Frankrijk gelijk op nummer 3 in top 10. Laat die fransen nou meer smaak hebben dan wij... of is dit een plaat die je al snel zat bent??? de tijd zal t uit wijzen. begin voorzichtig met 3,5

met de bravoure zoals die van hawksley workman is Charlie gedurfder dan broer Tom. De stemmen lijken veel op me mekaar met zowel prachtige Jeff Buckley achtige uithalen als mede irritant en soms net to much. maar goed voorlopig wel genieten geblazen omhoog naar 4

Op ITunes single van de week. Ik download hem en..
Wow, dit is te goed. Dus heb nu het album.
Hele hoge verwachtingen

Wat een geweldig album! Ik geef nog geen definitief oordeel. Daarvoor heb ik nog niet vaak genoeg geluisterd, maar ik gok dat hij zomaar op 4**** kan uitkomen.

Toen ik van de week in een Rotterdamse platenzaak stond staarde Charlie Winston mij onder zijn hoedje vanaf de luisterpaal aan en wist mij naar zich toe te trekken om vervolgens door dit album heen te zappen. Dat was geen succes want er was iets grondig mis met de installatie waardoor ik Winston ergens vanuit de verte door dikke flarden mist hoorde zingen. Niet bevorderlijk dus om lang vol te houden en ik kon er geen oordeel over vellen. Gevolg: de cd bleef netjes staan waar ie stond.
Toch liet het me niet helemaal los want mijn gevoel zei dat ik dit toch echt wat beter zou moeten beluisteren en dat heb ik dan ook gedaan
Winston is een begenadigd liedjesschrijver blijkt wel: catchy popnummers met telkens toch net even iets extra's waardoor de term pop de lading niet helemaal weet te dekken. Het steekt en prikkelt en nodigt uit om te luisteren zoals de foto op de hoes mij blijkbaar ook uitnodigde.
Typisch zo'n plaatje met liedjes die zich langzamerhand in je hoofd nestelen om daar voorlopig te blijven bivakkeren. Neem zo'n nummer als Like a Hobo; het is toch best moeilijk om daar stil op te blijven zitten?! Of ben ik de enige die daar last van heeft?
Hobo staat gelijk aan een grote toverbal die continue van kleur verschiet en waarvan de smaak tot aan het einde gegarandeerd blijft.

Wat mij betreft een succesvolle ontdekking van 2009. Zijn soulvolle stem vermengd met semi-pop nummers en een rouw 'Joe Henry'-randje is uitermate verfrissend. De gitaarnummers worden aanstekelijk aangevuld met een bescheiden blaasensemble en hier en daar wat piano. Het luistert ontzettend lekker weg, en meeneuriën (cq. meeblèren) is absoluut onvermijdelijk.

Enige minpunt is dat sommige nummers hun houdbaarheid echt gaan missen. Nummers als My Name en vooral het tot waanzin drijvende zoethoudertje Soundtrack to Falling in Love is men liever kwijt dan rijk.

De charme van Winston ligt toch wel in de uptempo nummers. In Your Hands, Like a Hobo en Generation Spent springen daar meteen bovenuit.

Jahoor, hier ga ik nog lang van genieten.

** Voor nu 4 sterren, zou ik zeggen.

ben t niet helemaal met je eens justinx, my life as a duck en tongue tied toch ook erg mooi. Ik moest juist erg wennen aan die vrolijke uptempo nummers maar die( inderdaad aero) uiteindelijk t meest in je hoofd blijven hangen. my name vind ik juist prachtig, tis i love your smile waar ik weer de kriebels van krijg. soort heinekenreclame tune en every step iets te simpele tekst

Klopt, My Life as a Duck en Tongue Tied zijn inderaad ook erg sterk. Ik doelde meer op de echt slome nummers, zoals eerder genoemde My Name en Songtrack to Falling in Love, die buiten de boot vallen.

Ik ben het eens met Justinx. De up-tempo songs zijn zeker het sterkst.
Ik hoop dat hij in de toekomst dan ook meer die kant op gaat.

Mmm, ik vind Calling Me toch wel een erg mooi 'sloom nummer' en My Name vind ik ook erg goed.Het is juist de afwisseling die dit album zo leuk maakt, alleen maar uptempo zou mij juist gaan vervelen.

Hier sluit ik me ook bij aan. Als het alleen maar up tempo zou zijn zou het een soort vervolg van ' Skybound' van broer Tom worden. De rustige nummers passen ook prima op dit plaatje. En ook de 'beatbox' ritmes voegen veel toe. In het begin een beetje vreemd maar later wel lekker.

Prima lekker in het gehoor liggend plaatje. Dit scoort na de eerste luisterbeurt al meteen 4*.

Muzikaal een zeer degelijk en lekker in het gehoor liggend album. Het stemgeluid van Charlie Winston staat me dan weer niet altijd even aan, bij de soms wat softere nummers (teksten) begint het me soms een beetje te irriteren. Maar Generation Spent en Like A Hobo maken veel goed.

Wat een heerlijke plaat is dit toch. Zag bij concerto in adam dat dit een favoriet was en toen ging ik hem maar luisteren. En ik moet zeggen. Hij mag er wezen hoor. Goede uptempo nummer afgewisseld met goede ballads. Erg muzikaal allemaal. Benieuwd of dit bekend en populair gaat worden. En wachten totdat hij weer een keer naar nederland komt!

Het zou me verbazen als deze man niet erg populair gaat worden. Erg goed in het gehoor liggende muziek en bovenal van een ontzettend hoog niveau.

Lekker album, ligt goed in het gehoor, maar speelt daarom misschien wel op safe. Mooie stem met veel gevoel, maar ik mis een scherp randje in de teksten. Net iets te liefelijk. 3,75.

Een lekker album, net als Tom Baxter een zeer sterke singer/Songwriter!

Zeer verrassende plaat. Een redelijke negatieve toon in deze plaat met heel wat donkere teksten en toch schuilt erin elk nummer ook hoop door middel van de prachtige en soms verrassende muziekale begeleiding.

Winston's stem is ook lekker soulvol en hij haalt een goed bereik maar dan ben ik gewoonlijk niet zo fan van, doet me denken aan kwelende popdiva's. Dat ergert me ook hier soms maar ik kan me daar wel overzetten. Hoewel het origineel is om op deze pessimistische teksten meestal toch een soort popdeuntje te plaatsen ditto melodie kan het me niet altijd tot het einde boeien.

De man weet uiteindelijk wel perfect hoe een popnummer te schrijven dat ook nog tekstueel wat te bieden heeft. Chapeau!
Frustrerend dat inspirerende popmuziek tegenwoordig ver van de hitlijsten verwijderd blijft.

4*

Iets te makkelijk allemaal. Klinkt als een album van een ex-Idols winnaar. Met alle respect, maar het geschetste hoge niveau dat hier wordt besproken zie ik niet echt. Zowel qua melodieën als teksten is het allemaal te simpel om mij mee te slepen. 2,5*

nu op de zomer draait door!

En niet helemaal zuiver.

Hm, ik denk dat ik een valse release heb gehad, ik hoor op internet een compleet andere album dan ik heb gehoord.
Dit klinkt wel lekker, ik ga naar 3,5*

Ze hadden hem ook gewoon het hele nummer moeten laten zingen. In Paradiso was hij wel loepzuiver.

Verstilde pareltjes op energieke en positieve plaat

Een Brit die groot is in Frankrijk en (nog) niet in eigen land. Dat kom je niet vaak tegen. Toch is dat de manier waarop de muziekcarrière van Charlie Winston tot nog toe is verlopen. Vermoedelijk komt daar wel verandering in, want na Frankrijk verovert Winston stap voor stap ook andere Europese land. En dat is niet vreemd. Want met zijn tweede plaat Hobo spreekt hij een breed publiek aan.

Debuut Make way is min of meer onopgemerkt gebleven, maar bij deze plaat slaat hij de juiste snaar. Hij is onder de hoede genomen door Peter Gabriel en brengt zijn platen ook op diens Real World-label uit. Met een prettige mengeling van pop en folk weet hij veel mensen te raken en te plezieren. Met zijn gitaar- en pianoliedjes zit hij dicht tegen het poppy genre aan, maar plat is het nergens. Hij heeft op deze plaat 12 gedegen liedjes gemaakt die voor het merendeel vooral energiek zijn en positiviteit uitstralen. Kortom, van deze plaat word je blij.

Typerend voor de plaat is de single Like a hobo die het in tal van Europese landen goed deed in de hitparades. Het is een uptempo-nummer dat zich moeiteloos in je hoofd nestelt om er voorlopig niet meer uit te komen. Winston heeft een loepzuivere stem die soms een tikje rauw klinkt en dan weer naar de soul neigt. Vreemd genoeg is zijn stijl niet eenvoudig te plaatsen of te duiden of te vergelijken met anderen, hoewel hij helemaal geen alternatieve paden bewandelt. Jeff Buckley is zwaarder op de hand, Patrick Watson zit meer in de indiehoek, Ben Folds is frivoler en freakeriger. Maar gooi deze man in een centrifuge en zou zoiets als Winston uit kunnen komen.

Veelgeprezen zijn zijn snelle, vrolijke nummers. Maar ik heb een zwak voor Boxes en Calling me, waarmee Winston halverwege de plaat wat gas terugneemt. Boxes heeft een prachtige melodie, op een simpel, repeterend pianodeuntje. Daardoor komt alle nadruk te liggen op de zang en de tekst. Hij reflecteert op de manier waarop mensen elkaar in hokjes willen plaatsen, terwijl hij een leven vol verwondering verkiest:

"I don't really wanna understand
Everything in my world"

Mooi werkt dit nummer naar een climax toe als de violen aanzwellen, Winston zijn mooiste stem opzet en een hoorn klinkt. Nummers als deze kun je hartstochtelijk meezingen.

Energiek en positief is op de meeste nummers als typering te plakken. Zo niet op het treurige liefdesliedje Calling me. Verrassend is het perspectief dat Winston kiest. Hij zingt vanuit de geliefde die niet meer leeft en zijn achtergebleven lief beziet vanuit den hoge:

"I hear you calling me
There's nothing I can do"

en:

"But there's no use
I can't reply to this lovers cry
Oh! How I wisg
I just could see you
One more time
To say goodbye"

Hartverscheurende tekst en hartverscheurend gezongen. Het is nummers als deze die zomaar tussen al die vrolijkheid staan, die dit album waardevol maken. Nu maar hopen dat hij door zijn commerciële succes niet alleen verder die poppy en uptempo kant op ontwikkeld, maar ook die kleinerer, warme liedjes blijft zingen.

Deze plaat van Winston bevalt mij keer op keer steeds weer beter. Heerlijke energieke muziek. Van gevoelige ietwat dramatische liedjes tot ware bombastische uitbarstingen die zijn weerga niet kent.. Lekker overdreven.. maar serieus een heerlijke cd! Wordt met de dag beter!

Inderdaad een groeier, terwijl je dat niet verwacht van deze plaat die al meteen goed in het gehoor lag.
Een raadsel trouwns waarom Like a Hobo in deze zomerse periode niet is opgepikt door de zenders.

Helemaal mee eens.
Die rustige warme liedjes zijn schitterend.

heel erg fijn album en het verveeld niet. De meeste artiesten van z`n franse label zijn trouwens de moeite van het luisteren waard.

is dat real world?? wat is dat franse label dan?