Charlie Winston - Hobo (2009)

Toen ik van de week in een Rotterdamse platenzaak stond staarde Charlie Winston mij onder zijn hoedje vanaf de luisterpaal aan en wist mij naar zich toe te trekken om vervolgens door dit album heen te zappen. Dat was geen succes want er was iets grondig mis met de installatie waardoor ik Winston ergens vanuit de verte door dikke flarden mist hoorde zingen. Niet bevorderlijk dus om lang vol te houden en ik kon er geen oordeel over vellen. Gevolg: de cd bleef netjes staan waar ie stond.
Toch liet het me niet helemaal los want mijn gevoel zei dat ik dit toch echt wat beter zou moeten beluisteren en dat heb ik dan ook gedaan
Winston is een begenadigd liedjesschrijver blijkt wel: catchy popnummers met telkens toch net even iets extra's waardoor de term pop de lading niet helemaal weet te dekken. Het steekt en prikkelt en nodigt uit om te luisteren zoals de foto op de hoes mij blijkbaar ook uitnodigde.
Typisch zo'n plaatje met liedjes die zich langzamerhand in je hoofd nestelen om daar voorlopig te blijven bivakkeren. Neem zo'n nummer als Like a Hobo; het is toch best moeilijk om daar stil op te blijven zitten?! Of ben ik de enige die daar last van heeft?
Hobo staat gelijk aan een grote toverbal die continue van kleur verschiet en waarvan de smaak tot aan het einde gegarandeerd blijft.

Wat mij betreft een succesvolle ontdekking van 2009. Zijn soulvolle stem vermengd met semi-pop nummers en een rouw 'Joe Henry'-randje is uitermate verfrissend. De gitaarnummers worden aanstekelijk aangevuld met een bescheiden blaasensemble en hier en daar wat piano. Het luistert ontzettend lekker weg, en meeneuriën (cq. meeblèren) is absoluut onvermijdelijk.

Enige minpunt is dat sommige nummers hun houdbaarheid echt gaan missen. Nummers als My Name en vooral het tot waanzin drijvende zoethoudertje Soundtrack to Falling in Love is men liever kwijt dan rijk.

De charme van Winston ligt toch wel in de uptempo nummers. In Your Hands, Like a Hobo en Generation Spent springen daar meteen bovenuit.

Jahoor, hier ga ik nog lang van genieten.

** Voor nu 4 sterren, zou ik zeggen.

Verstilde pareltjes op energieke en positieve plaat

Een Brit die groot is in Frankrijk en (nog) niet in eigen land. Dat kom je niet vaak tegen. Toch is dat de manier waarop de muziekcarrière van Charlie Winston tot nog toe is verlopen. Vermoedelijk komt daar wel verandering in, want na Frankrijk verovert Winston stap voor stap ook andere Europese land. En dat is niet vreemd. Want met zijn tweede plaat Hobo spreekt hij een breed publiek aan.

Debuut Make way is min of meer onopgemerkt gebleven, maar bij deze plaat slaat hij de juiste snaar. Hij is onder de hoede genomen door Peter Gabriel en brengt zijn platen ook op diens Real World-label uit. Met een prettige mengeling van pop en folk weet hij veel mensen te raken en te plezieren. Met zijn gitaar- en pianoliedjes zit hij dicht tegen het poppy genre aan, maar plat is het nergens. Hij heeft op deze plaat 12 gedegen liedjes gemaakt die voor het merendeel vooral energiek zijn en positiviteit uitstralen. Kortom, van deze plaat word je blij.

Typerend voor de plaat is de single Like a hobo die het in tal van Europese landen goed deed in de hitparades. Het is een uptempo-nummer dat zich moeiteloos in je hoofd nestelt om er voorlopig niet meer uit te komen. Winston heeft een loepzuivere stem die soms een tikje rauw klinkt en dan weer naar de soul neigt. Vreemd genoeg is zijn stijl niet eenvoudig te plaatsen of te duiden of te vergelijken met anderen, hoewel hij helemaal geen alternatieve paden bewandelt. Jeff Buckley is zwaarder op de hand, Patrick Watson zit meer in de indiehoek, Ben Folds is frivoler en freakeriger. Maar gooi deze man in een centrifuge en zou zoiets als Winston uit kunnen komen.

Veelgeprezen zijn zijn snelle, vrolijke nummers. Maar ik heb een zwak voor Boxes en Calling me, waarmee Winston halverwege de plaat wat gas terugneemt. Boxes heeft een prachtige melodie, op een simpel, repeterend pianodeuntje. Daardoor komt alle nadruk te liggen op de zang en de tekst. Hij reflecteert op de manier waarop mensen elkaar in hokjes willen plaatsen, terwijl hij een leven vol verwondering verkiest:

"I don't really wanna understand
Everything in my world"

Mooi werkt dit nummer naar een climax toe als de violen aanzwellen, Winston zijn mooiste stem opzet en een hoorn klinkt. Nummers als deze kun je hartstochtelijk meezingen.

Energiek en positief is op de meeste nummers als typering te plakken. Zo niet op het treurige liefdesliedje Calling me. Verrassend is het perspectief dat Winston kiest. Hij zingt vanuit de geliefde die niet meer leeft en zijn achtergebleven lief beziet vanuit den hoge:

"I hear you calling me
There's nothing I can do"

en:

"But there's no use
I can't reply to this lovers cry
Oh! How I wisg
I just could see you
One more time
To say goodbye"

Hartverscheurende tekst en hartverscheurend gezongen. Het is nummers als deze die zomaar tussen al die vrolijkheid staan, die dit album waardevol maken. Nu maar hopen dat hij door zijn commerciële succes niet alleen verder die poppy en uptempo kant op ontwikkeld, maar ook die kleinerer, warme liedjes blijft zingen.

Wat een verdraaid lekker plaatje is dit toch. Langzaamaan begin ik dit steeds vaker te draaien. Mooie stem en een aantal nummers gaan naar een mooie climax toe. Klinkt niet bepaald alledaags, dit is in ieder geval stukken beter dan de meuk die je vindt in de hitparades. I Love Your Smile is echt fantastisch, voor mij het hoogtepunt van dit album.

Uitstekend album dat min of meer geldt als zijn debuut, maar eigenlijk zijn tweede plaat is. De eerste werd alleen low profile uitgebracht. Hobo bracht Charlie Winston veel succes in Frankrijk en omliggende Franstalige gebieden en in Duitsland. Het wordt gezien als zijn beste album, maar ik vind zowel Running Still (2011) als zijn nieuwe plaat Curio City (2015) nog net wat beter.