Static-X - Cult of Static (2009)

De band herpakt zich gelukkig enigzins na het dieptepunt Cannibal, dat vooral uitblonk in simpel- en saaiheid. Op dit album zijn de songs weer iets interessanter (en langer), met een welkome terugkeer van electronica. Het geluid blijft wat aan de eenzijdige kant, net als de zang, maar de songs zijn net goed genoeg om iets boven het gemiddelde te scoren. Hier en daar zelfs een echt lekkere rampestamper.

Deze plaat begint met toch vet! Lunatic met zijn puur ritmische riff en geweldige drive... zegt toch wel even fuck you tegen al die mensen die zitten te zeiken omdat Static-X nooit iets anders doet. De vetheid gaat verder met Z28, duikt later nog eens op bij Nocturnally en Skinned. Bonustrack W.F.O. mag er ook wezen.

...

Is Static-X moe ofso? De lamme gitaarsound brengt menig nummer naar de afgrond; Wayne's stem klinkt alsof hij er geen zin meer in heeft en veel liedjes klinken geforceerd en saai. De lengtes worden soms wat langer, maar dat is niet omdat ze episch worden, interessant worden of leuk zijn... Wat ik wel weet is dat ik bij de niet genoemde nummers vaak wil dat ze ophouden als ze beginnen.

Hopelijk komt er op de volgende plaat wat vernieuwender en inventiever materiaal.