Chickenfoot - Chickenfoot (2009)

Bij de naam Chickenfoot zouden je wenkbrauwen toch even gaan fronsen als je niet beter wist. De rockkenner weet natuurlijk dat Chickenfoot bestaat uit echte rockveteranen: voormalig Van Halen zanger Sammy Hagar en bassist Michael Anthony, aangevuld met gitarist Joe Satriani en Red Hot Chili Peppers drummer Chad Smith. Het gelijknamige titelalbum is een heerlijke rock & roll plaat geworden. Zanger Hagar is nog steeds uitstekend bij stem. Tekstueel is het allemaal niet heel hoogstaand, maar vocaal zijn er maar weinig zangers die zijn bereik hebben, zeker op die leeftijd. Bassist Michael Anthony is de stille kracht (ook al bij Van Halen). Gewoon degelijk baswerk, maar vooral zijn karakteristieke background vocals zijn echt van toegevoegde waarde. Drummer Chad Smith bewijst een uitstekende rockdrummer te zijn, en een echte gangmaker. Samen met Anthony vormt hij een groovende en stuwende ritmesectie. Tenslotte gitarist Joe Satriani: op zijn solowerk vind ik hem vooral technisch erg goed, maar ik mis de echte liedjes, het was vaak meer een vehikel voor zijn capaciteiten op de gitaar. Bij Chickenfoot speelt Satriani in dienst van het liedje: heerlijke riffs en goede solo's. Nergens egotripperij of patserig gitaristengedrag. Ik vind hem geen betere gitarist dan bijvoorbeeld Eddie van Halen, daarvoor is zijn geluid niet herkenbaar en typerend genoeg, maar dat het een klassegitarist is, daarover bestaat geen twijfel. Chickenfoot brengt rock & roll zoals het hoort te zijn: 'in your face with attitude'. Live zijn deze heren echt een sensatie. Ik heb ze live gezien in 2009 te Heerhugowaard en recent in januari 2012 in 013 te Tilburg. Behoort zeker tot de beste rockconcerten die ik heb gezien. Chickenfoot realiseert het om de vier individuele talenten te bundelen tot een klasse rockband die laat horen dat ze de jonkies van deze generatie nog met gemak aankunnen.

Ongelooflijk lekkere rockmuziek,niet te moeilijke lekker in het gehoor liggende nummers met af en toe heerlijke korte soli van Joe Satriani die zich mooi in het gareel weet te houden. De samenzang van Sammy en Michael Anthony is uitstekend verzorgd. beste nummers voor mij het schitterende slotnummer Future in the Past, Avenida Revolution en Down the Drain maar ook de rest is niet te versmaden. En inderdaad live zijn ze nog beter afgaande op de dvd die ik van de heren gezien heb.

Ben benieuwd wat ze ons in de toekomst nog gaan voorschotelen. Hopelijk sterft deze 'supergroup' niet net zo'n snelle dood als met Black Country Communion dreigt te gebeuren. Zou zonde zijn!

Black Country Communion brengt toch 29 oktober haar derde plaat uit, getiteld "Afterglow"? Welke signalen zijn er dan dat dit deze band een snelle dood zou sterven? Misschien heb ik iets gemist hoor.

Glenn Hughes begon een tijdje terug met tweets de wereld in te sturen dat hij graag in een band wil spelen die 200 gigs per jaar doet. Dat lukt met BCC niet aangezien Bonamassa het te druk heeft met zijn eigen succesvolle carriere. Bonamassa reageerde hier weer op door te tweeten dat hij er niks aan kan doen dat hij een succesvolle carriere heeft en dat hij zijn afspraken tenminste nakomt. Kortom; een beetje ordinair modder gooien. Er werd een 'one-off' optreden in Wolverhampten aangekondigd wat tevens als afscheid zou (kunnen) dienen. Dit concert werd echter net zo snel weer ingetrokken als dat het werd aangekondigd. Nu tweeten beide heren weer dat het allemaal niet zo bedoeld was en dat ze gaan kijken hoe nu verder te gaan. Verwarring alom dus. Het klinkt alleen allemaal niet bijster optimistisch als je het mij vraagt.

@vielip: dank voor de opheldering en inderdaad niet heel positief. We gaan het zien.

TestosteronRock van de bovenste plank! Met "The Other Half" of Van halen aangevuld met klasse gitarist Satriani en drummer Chad Smit van TRHCP. Hoe super wil je een supergroep nog hebben? En ze maken het meer dan waar. Supervette riffs verwerkt in heerlijke tracks waarbij de spelvreugde er vanaf spat. Ook s lekker om Joe te horen in een bandvorm. En eerlijk is eerlijk hij is wel iemand die zich kan meten met Eddie VH. Dit is terug te horen in het ultieme jamsessie song Down The Drain, en wat grooved het toch als de neten! En Sammy is ook in topvorm hoor, hij is net als een mooie rode wijn; naarmate de jaren vorderen wordt ie alleen maar beter...... Wat ik wel vind opvallen is dat Sammy beter tot zn recht komt in een onderdeel van een band (Montrose, Van Halen en dus Chickenfoot) dan als solo-artiest.
Runnin'Out is eigenlijk de enige song wat achterblijf en de bonustrack Bitten By The Wolf wel aardig maar meer ook niet. Het is dat er "maar" 4 nummers de volle 5 sterren halen, waren het er een paar meer dan was dit schijfje zeker de volle mep waard geweest.

Met zogenoemde supergroepen heb ik niet veel: de muziek, hoewel steevast goed gespeeld, pakt me meestal niet. Eén van mijn collega's is echter al jarenlang wild enthousiast over Chickenfoot, omver geblazen bij hun Nederlandse concert in 2012.

Na twee slappe plaatjes Livin' It Up en Cosmic Universal Fashion keert zanger-gitarist Sammy Hagar gefocust terug. Hij wordt namelijk opgestuwd door gitarist Joe Satriani, bassist-nachtegaal-achtergrondzanger Michael Anthony en drummer Chad Smith. Het spel is bij vlagen fantastisch, wat je van een supergroep mag verwachten.
Die term wordt er natuurlijk door fans en pers op geplakt. Geen wonder: vier muzikanten met een indrukwekkend cv. Vanuit het perspectief van de muzikanten is het echter een kwestie van "eens met ánderen lekker muziek maken, niet voor het geld maar voor de pret". Dat biedt kansen.

Dan doe ik alsof dit een gewone groep is: draaien en horen wat mij pakt. Chickenfoot heeft meerdere draaibeurten nodig voordat sommige nummers komen bovendrijven, wat tevens een aanbeveling is. Groeiplaten zijn vaak de beste!
Op de eerste helft springen eruit: de robuuste, midtempo opener Avenida Revolucion over de illegale migratie vanuit Mexico naar de VS; het ingetogener Runnin' Out, kalm maar met uptempo bluesgevoel.
Tweede helft: Get It Up ontbeert een pakkende riff maar is dankzij het refrein toch bovengemiddeld goed; het vrolijke en melodieuze My Kinda Girl met fraaie achtergrondzang van Anthony.

Kritische noten: te vaak wordt een aardige riff te vaak herhaald, zodat in Soap on a Roap zelfs de heerlijke drumclimax aan het einde het nummer niet meer redt. En te vaak is de zanglijn niet memorabel, zoals in Oh Yeah, ondanks de knappe gitaarsolo met Hagars sterke zang; het gebeurt me ook bij de deels akoestische blues van bonus Bitten by the Wolf.

Waar die collega - net als vele anderen - nog altijd heel vrolijk wordt als de naam Chickenfoot valt, word ik niet omvergeblazen. Ook een smaakdingetje: ik heb vaak minder met massieve, in blues gedrenkte hardrock. Daarom een 7,5, vertaald in 3,5 ster en dat is veel meer dan menig andere supergroep van mij krijgt.