Chickenfoot - Chickenfoot (2009)

Bij de eerste vluchtige luisterbeurt dacht ik: "typisch Van Halen",
bij een tweede luisterbeurt dacht ik: "toch wel heel veel Joe Satriani",

maar uiteindelijk is het toch gewoon een goede hardrock plaat van een band die luistert naar de naam Chickenfoot.
Uitspringers: Avenida Revolution, Get It Up, My Kinda Girl, Learning to Fall, Future in the Past.

Ligt het aan mij, of steken deze songs wel heel simpel in elkaar? Alle nummers lijken een zelfde opbouw te hebben, hierdoor vloeit het hele album samen in 1 grote muur van hardrock zonder opvallende pareltjes of rustpunten. Als ik hier de flink lange speelduur bij optel, resulteert dat in nét iets te veel van het goede.

Vandaar maar 3*, met de muziek opzich is gelukkig helemaal niets mis.

Jammer dat ze deze band niet als hoofdact kunnen laten spelen op Arrow 2009 met oa Journey
Dat had toch gekund ....
Eeuwig zonde ben bang dat Arrow nooit meer komt..... snik snik

babla

boeie zeg, sjezus

frontman van likmevestje , staat in een hele donkere schaduw van Roth , de enige van halen zanger die er toe doet

I'm just a gigolo.....

De koek was bij Van Halen mét DLR snel op, vind Diver Down erg zwak en 1984 ook niet veel soeps. Deze plaat bestond uit een drietal voortreffelijke singles maar voor de rest aangevuld met left-overs.

Zoals dit nummer, oorspronkelijk uit 1978:

YouTube - Van Halen - House Of Pain (Demo)

Productie door Gene Simmons, de ontdekker van Van Halen.

Dat las ik vanmorgen ook in De Telegraaf . Zou De Telegraaf Von Helsing hebben geciteerd .
"Chickenfoot (2009)" ga ik in ieder geval op mijn verlanglijst zetten ter ere van mijn 51ste verjaardag. Mischien stapt mijn bijna 80 jarige moeder nog wel bij een FRS of Mediamarkt naar binnen om "Chickenfoot (2009)" voor haar geliefde zoon te kopen .

Deze ga ik binnenkort toch eens luisteren. Ik ben geen Van Halen fan, en ik ben nooit zo overtuigd geweest van Chad Smith, maar Joe Satriani vind ik geweldig. Ik ben benieuwd hoe hij het er in een band vanaf brengt. Z'n avontuurtje met Deep Purple was niet echt de moeite waard, ik heb hier meer vertrouwen in.

tel daarbij op: als rechtgeaarde hetero wegkomen met ene outfit van roze balletpakjes leggings en en panties, en hij kan bij mij niet meer stuk (no to mention his humor)

voor de liefhebbers, zoek ff google af waarin het telefoongesprek te horen is wat roth had in de studio bij shockjock Howard stern,met hagar omtrent wie nu de ven halen zanger bij uitstek is

je lacht de ballen uit je broek

niks te maken met zang en frontman/vrouw capaciteiten ,maar toch

Een supergroep levert niet automatisch een superplaat op, zo blijkt maar weer. Het album opent sterk met Avenida Revolution, maar daarna is het alweer uit met de pret. Hier en daar nog wel een aardig nummer, maar de meeste songs zijn flauwe meezingers die zo weggelopen zijn uit het foute deel van de jaren '80. Je ziet de wapperende gefohnde haren al voor je. Een aantal songs zeurt ook maar een beetje door, duidelijk voortkomend uit een jamsessie in plaats van een degelijk uitgeschreven basis. Over de knullige lyrics zullen we het maar helemaal niet hebben. Maar goed, het gitaarwerk is best lekker en Hagar is goed bij stem.

Beetje onzinnig stukje, dit lijkt toch helemaal niet op Trixter, Warrant, Firehouse? Tenminste, dit zijn de foute jaren '80 bands, volgens mij.

Chickenfoot staat hier zeker drie niveau's boven.

Het album doet me ook een beetje denken aan de latere, mindere albums van Y&T. Die hadden eind jaren '80 ook van die inhoudsloze niemendalletjes die hun albums ontsierden. Daar staan er op dit album helaas ook een hele reeks van op.

Kan ik me wel in vinden ja. Heb het abum nu een paar keer beluisterd en vind het een beetje dertien in een dozijn muziek.

Maar ach, zo op zijn tijd...

De muziek is in ieder geval beter dan de bandnaam.

Ik moet zeggen dat er een hoop goede riffs te vinden zijn, al is het natuurlijk niet erg origineel. Het is jammer dat ze er niet voor gekozen hebben om een lekker explosief plaatje te maken. Ik las de opmerking dat 35 minuten beter was geweest, daar ben ik het helemaal mee eens.

Vanaf Get it Up wordt het minder, een stuk softer en trager. Het lijkt net alsof je ineens naar een ander album zit te luisteren. Satriani komt in deze nummers wel beter tot zijn recht, maar ik vind er niet veel aan eigenlijk. Met Turnin' Left en Future in the Past herpakken ze zich gelukkig nog.

Satriani is toch niet echt de persoon om in een band te spelen. Hij mist nu gewoon vrijheid. Ik krijg af en toe het idee dat Satriani zit van 'wanneer mag ik nou?' of 'oke, ik heb nu 35 secondes, ik stop er zoveel mogelijk in want ik moet daarna weer 4 minuten wachten'.

Haal je Get it Up tot en met Learning to Fall weg dan hou je een prima hardrock plaat over met de veel betere lengte van zo'n 38 minuten. Ik lees veel positieve en veel negatieve beoordelingen op Internet, ik ga er tussen in zitten met 3,5*.

Oh en Sammy Hager, laat die rare uitspraken m.b.t. Led Zeppelin voortaan maar zitten als je het toch niet waarmaakt.

Gisteren live gezien op Bospop en samen met een hoop anderen werd ik omver geblazen. Hardrock zoals hardrock hoort te zijn. Bijna anderhalf uur muzikaal geweld waar mijn oren nog steeds pijn van doen . Het plezier straalde van de mannen af, ook omdat het hun laatse show van de Europese tour was en ze nog een keer flink los wilden gaan en dat was dus duidelijk te horen. Ze komen live trouwens wel stukken beter uit dan op deze cd vind ik zelf en Satriani kreeg gisteren ook meer de ruimte dan op de cd zelf. Een onvergetelijk concert !

Ik vind dit ook een meer dan degelijk album. Al was het maar om de naam . Gewoon de goeie mensen op de juiste plaat(s). Er zitten wel nummers bij die idd wat uit het tempo liggen, maar daar erger ik mij zelfs niet aan. Het album rockt goed weg.
En de packaging is ook nog eens origineel, alleen jammer van de booklet.

En nog steeds zit deze in mn stereotoren. Hij is er nog maar zelden uit geweest, en dan alleen om m in de auto te draaien. Elk nummer blijft retegoed, alleen runnin out doet mij weinig. Deze skip ik dan ook vaak.

0.5 * erbij. Dit is een geweldig old-skool Rock & Roll album. Sexy Little Thing staat momenteel op repeat, geweldige riffs van Satriana en de stem van mr. Hagar maken het feest compleet. Beste jaren 80 album van de jaren '00.

je hoeft niet altijd alles met bands van leden van een supergroep te vergelijken. of er iets soortgelijks van te verwachten. de meeste liedjes zijn geschreven door sammy hagar en satriani. en aangezien ze met sammy hager vooral de lyrics bedoelen(waarschijnlijk), en joe satriani normaal instrumentale liedjes schrijft, hoeft het helemaal niet op van halen of joe satriani te lijken. ik heb zelf een paar albums van van halen, en de nieuwste van satriani(die ik overigens nog bijna niet geluisterd heb), maar heb dit album vooral omdat ik wel eens wou horen wat chad smith aan't doen was nu de rhcp tijdelijk uit elkaar zijn.

verder heb ik dit album nog niet goed genoeg geluisterd(of in zijn geheel geluisterd) om hem te raten. ik denk dat ik meer van de generatie ben om wat muziek op je pc aan te zetten en ondertussen te msnen

Ik hoor er geen goede dingen over.
Maar, men moet het allemaal eerst zelf horen, voordat er een oordeel geveld kan worden.
Ik zal het eens proberen.

Check de clip van soap on a rope, echt legendarisch! YouTube - Chickenfoot - "Soap On A Rope" Music Video

Jammer dat dit nooit zal worden gedraaid op mtv of tmf.....

geinige clip idd!

Maar bestaat power hour niet meer dan?

those were the times..

Mijn album van het jaar!

Lijkt me voor die Chad Smith ook wel lekker om weer eens echt te drummer, want die Chili Peppers stellen toch ook niets meer voor. En wat Van Halen betreft, laat ze hier maar eens overheen komen.

Hopen dat het niet bij deze cd blijft, zal toch wel zonde zijn.

Zeer zeker geen topalbum dit. Alles is net even wat over de top. Bij enkele nummers komt het gitaarwerk uitstekend naar voren, zoals bij Soap on a Rope. De nummers zitten zeker goed in elkaar, maar het mist net die drive. Toch een redelijk geslaagd experiment tot zover.

Lekker album om zo nu en dan als achtergrondmuziek te draaien. Niet meer (want als ik dit album echt goed ga beluisteren gaat het me vrij snel vervelen. Met name de laatste nummers zijn dan een opgave om uit te zitten) en ook niet minder (want het klinkt allemaal goed).

3* dus.

Kreeg via een tip van een collega interesse in deze cd. Een half Van Halen met als aanvulling Satriani & Chad Smith. Op Chad Smith na kon ik de rest al. Laat nou juist Chad Smith eruit springen met zijn drumwerk..

Deze gast kan behoorlijk rammen op zijn drumkit en dat sluit nou net goed aan bij de rest om tot een mooi geheel te komen. Ik lees "80 jaren gedateerd / Van Halen geluid / slechte drummer/ slechte gitarist / saai / achtergrondmuziek / niemanddalletjes etc etc..

Ik hoor gewoon een lekkere rock cd waar de heren zich uitleven en doen wat ze leuk vinden. Ik hou wel van dit soort projectjes maar dat is puur persoonlijk natuurlijk. Dikke voldoende voor deze cd!

En opeens wordt in 2009 een nieuwe supergroep geboren, de line-up spreekt boekdelen in ons geliefd hardrockland en schept hoge verwachtingen. Ik heb geleerd mijn verwachtingen te temperen bij dergelijke avonturen. Zelden of nooit levert dit een stabiele band op of een reeks mooie albums, maar niet in dit geval.
Het voldoet aan mijn verwachtingen: een mooi klinkend album met veel speelvreugde en af en toe een uitspatting van de heren muzikanten. De muziek is aardig, de zang is aardig en de globale indruk is aardig. Waarom leg ik dit album dikwijls op? Omdat ik na het horen ervan een goed gevoel krijg: een glimlach verschijnt op mijn gezicht en mijn verwachting is voldaan.
Favoriete nummer voor mij is Get It Up en ik hoop dat deze heren nog tenminste één zo'n album uitbrengen.

Het is gewoon een prima cd, ik heb ze gezien in Heerhugowaard en het was gewoon geweldig punt

Update: ik heb de video's toegevoegd voor Sexy Little Thing en Oh Yeah.

Sexy Little Thing hoort gewoon een hit te zijn! Het is een heerlijk catchy nummer dat toch een best breed publiek zou kunnen aanspreken. Jammer dat de smaakloze (sorry) massa liever lady gaga (bijvoorbeeld) voorbij ziet komen op mtv en tmf dan chickenfoot.