Hecq - Steeltongued (2009)

Ik dacht al dat het tijd was voor een nieuwe Hecq release, en ja hoor er staat alweer een nieuwe op.. Dubbel cd zelfs! Heel benieuwd, Golden Pines was een heerlijk tussendoortje..

Eerste 5* goosebump track die me zo opvalt is de Steeltongued remix door Raoul Sinier.. wauw wauw wauw..

cd1 beluisterd in flac voor het eerst, en ik ben volkomen weggeblazen.

be-la-che-lijk goed met hoofdletters!

Night Falls en 0000 waren top, en met die comments boven mijn ben ik raaaaazend benieuwd geworden.

zet typhon over je koptelefoon, die track is echt zo ontzettend creepy sfeervol.
mijn kritiek op dit album is dat er wat coherentie tussen de tracks mist. alle soorten hecq komen voorbij. ambient en breakcore wisselen zich af in een variatie die ik niet in een totaalconcept plaatsen kan.
maar de tracks afzonderlijk, wat een briljante producties zijn dat toch. absoluut top of the bill. en misschien is dat dan wel het concept; elke track is een losstaande geluidscollage opzich.
cd2 is een remixalbum (ohjah joh?:p) en bevat een aantal leuke remixen, maar het is en blijft natuurlijk een extraatje.

Daar ben ik het roerend mee eens. Het is alsof Hecq door Night Falls heen zijn oude glitch en IDM terug probeert te halen. Maar hij zwemt niet alleen tegen de stroming in;I Will Survive is nieuw voor hem, glitch en hiphop. Over Frost ben ik nog in dubio; op zich klinkt het redelijk, maar waarom Hecq zijn eigen geluid nou moest bestrijken met wat standaard breakcore samples?

Wat ik vooral zo sterk vind aan Hecq zijn z'n korte 'rek en strek' samples. Luister Dis van zijn vorige album, en daarna Typhoon van dit album.

Het remix album bevat voldoende variatie overigens

Een beetje wisselvallig album, zoals al eerder gezegd is het niet echt een geheel maar meer allemaal tracks met verschillende stijlen. Vooral de ambient kant vind ik goed.

Heel cool. Hecq doet meer dan ooit denken aan Richard Devine met deze plaat, maar een nadeel mag je dat nauwelijks noemen.

Youtube-klik-doen

Ongelovelijk stukje muziek van Hecq, gemaakt voor een showreel door Christopher Hewitt - christopherhewitt.com Heerlijk spectakel, zou graag een langere versie horen..

Geweldige revange van Hecq.

Niet zo'n fan van z'n vorige ambient albums. Hoewel het niet slecht klonk, was het vooral erg inwisselbaar. Hier laat hij z'n kunnen meer de vrije loop, erg fijne mix van genres en stijlen binnen electronic.

Het Remix album is trouwens meer dan een extratje wat mij betreft, zitten enkele geniale mixen tussen (Ultre!) en het cdtje biedt op zich ook veel meer variatie dan je van een 1-nummer remix album zou verwachten.

Heerlijke release dit, Hecq weer helemaal terug. 4.5*

Super vet album! Draai het al een tijdje best vaak. Mooi die afwisseling en dynamiek ook.
Dan is het wel even schrikken als blijkt dat het live 2x zo lomp is en veel meer richting Niveau Zero/Matta gaat. Ook vet, dat wel.

Dit heeft op veel moment inderdaad veel weg van Devine (met vlagen doet het me ook aan donkere nummers van Datach'i denken (zoals de opener van Shock Diamonds)).

Enige kritiek op de plaat is eigenlijk dat het soms teveel heen en weer vliegt tussen harde beats en ambient, en daarnaast dat de raps van nongenetic achterwege hadden mogen blijven op I Will Survive. Verder echt een prima album, met een remix album dat ook zeker de moeite waard is.

De trilogie die het album afsluit vind ik overigens ook erg sterk, met name het middenstuk Hypnos II. Makkelijk 4* voor nu.

Interessant plaatje dat genoeg mooie ideeën bevat om 4,5 sterren binnen te halen.

Meer dan eens doet Hecq me denken aan andere interessante projecten. Zo klinkt Spires Awake als een Lustmord en doet het titelnummer me sterk denken aan dat Untitled-trackje op Gridlock's Formless. Hecq komt er gemakkelijk mee weg omdat hij zijn goede ideeën vormgeeft met erg interessante klanken. Zo bevat het opmerkelijke, beangstigende Typhon die heerlijk warme uitspattingen tussen alle bliepjes door. Alsof er uit een toverhoed in een vochtige torenkamer een hele hoop krankzinnige, mislukte spreuken schieten waar af en toe een duivel tussen zit.

The Descent klinkt dan weer zeer sferisch. Bij het titelnummer proef ik het metaal bijna en dat eindigt uiteindelijk in een aardig diep ambientstukje. Verrassend genoeg bevalt I Will Survive mij. Ook al word ik een beetje uit de sfeer van het voorgaande gehaald, die opklaring halverwege is geweldig. Het meeslepende Untitled, het - inderdaad - ijzige en mysterieuze Frost, die fantastische drum 'n bass uitspattingen op Howler en de overweldigend diepe ambient van de drie Hypnos-tracks; op ieder nummer valt wel wat te beleven en altijd is er iets om naar uit te kijken.

Mijn hemel !! Ik had nog nooit van Hecq gehoord, maar na commentaar op Youtube van iemand die bij een clip van Raison d'Être refereerde naar dit project, ben ik eens gaan luisteren naar de "Hypnos"-trilogie en ben zwaar onder de indruk. Maar als ik de berichten zo hierboven eens lees, is de zware ambient van "Hypnos" niet meteen het voornaamste kenmerk van de muziek van Hecq.
Het maakt me wel nieuwsgierig in ieder geval. Ben een fan van dark ambient namelijk...

Wat dat betreft is dit een beetje vreemde, maar toch sfeervolle plaat. Niet erg stijlvast (Glitch, Breaks, IDM, Ambient) maar alles is wel erg donker.

Ik ga me nog bezinnen op een gepast cijfer, plaat met genoeg potentie en tegerlijkertijd ook genoeg repetitie en elementen die maken dat ik Hecq altijd al een lastig producer heb gevonden. Het heeft weinig flow, of enige poging tot coherente drive. Hecq verwaarloosd beats totaal, hij pakt stukken die bestaan uit grote flarden illbient en sfeer. Maar amper boeiend genoeg voor de duur die ze hebben. Natuurlijk is de remix plaat daarom al interessanter, omdat die artiesten wel het concept van duidelijk afgescheiden beats en opbouw daarmee snappen. Toch kan ik nu al zeggen dat ik I Will Survive geniaal vind en dat deze plaat met meer van deze tracks een grandioos meesterwerk had kunnen zijn. Het verschil met veel van de andere tracks is echter te groot, waardoor ik nu al weet dat de drang om dit heel vaak op te zetten erg matig zal zijn.

Inderdaad, Hecq blijft een twijfelgeval bij mij. Het is geen producer waarbij ik vaak van mijn plaats verschiet of het kippenvel me uitbreekt. Veel tracks hier zijn een beetje nietszeggend en kraken of piepen wat voordat ze eigenlijk weer ongemerkt voorbij sluipen. Soms veer ik echter wel op, namelijk bij het sublieme I Will Survive, wat een megavet nummer is dat! Veel te kort ook, hiervan had veel meer op deze plaat mogen staan. Hetzelfde geldt bij de eerste helft voor Hypnos II, op een geheel andere wijze, maar een subtiele track die je vastgrijpt na een paar keer beluistering. Helaas ingeleid door een vééél te lange spanningsboog van deel I en een redelijk lauw pisstraaltje van deel III. Somt eigenlijk de plaat ook wel weer op. De remixkant is spannender, met meer afwisseling en wat meer stoere tracks, maar absolute uitschieters zijn daar weer wat minder prominent. Natuurlijk is de Raoul Sinier Remix meesterlijk, een producer die deze Hecq dan ook ver is vooruit gestreefd. En ook de Mothboy Remix is vet. Blackfilm giet zijn herkenbare sausje over het Hecq geheel heen, en verder zijn het een beetje eenheidsworsten. Ik twijfelde tussen 3 en 3,5*, maar toch het laatste omdat er wel genoeg moois op staat, maar wel afgewisseld door redelijk grauwe middelmaat helaas.