Hecq - Steeltongued (2009)

Interessant plaatje dat genoeg mooie ideeën bevat om 4,5 sterren binnen te halen.

Meer dan eens doet Hecq me denken aan andere interessante projecten. Zo klinkt Spires Awake als een Lustmord en doet het titelnummer me sterk denken aan dat Untitled-trackje op Gridlock's Formless. Hecq komt er gemakkelijk mee weg omdat hij zijn goede ideeën vormgeeft met erg interessante klanken. Zo bevat het opmerkelijke, beangstigende Typhon die heerlijk warme uitspattingen tussen alle bliepjes door. Alsof er uit een toverhoed in een vochtige torenkamer een hele hoop krankzinnige, mislukte spreuken schieten waar af en toe een duivel tussen zit.

The Descent klinkt dan weer zeer sferisch. Bij het titelnummer proef ik het metaal bijna en dat eindigt uiteindelijk in een aardig diep ambientstukje. Verrassend genoeg bevalt I Will Survive mij. Ook al word ik een beetje uit de sfeer van het voorgaande gehaald, die opklaring halverwege is geweldig. Het meeslepende Untitled, het - inderdaad - ijzige en mysterieuze Frost, die fantastische drum 'n bass uitspattingen op Howler en de overweldigend diepe ambient van de drie Hypnos-tracks; op ieder nummer valt wel wat te beleven en altijd is er iets om naar uit te kijken.

Inderdaad, Hecq blijft een twijfelgeval bij mij. Het is geen producer waarbij ik vaak van mijn plaats verschiet of het kippenvel me uitbreekt. Veel tracks hier zijn een beetje nietszeggend en kraken of piepen wat voordat ze eigenlijk weer ongemerkt voorbij sluipen. Soms veer ik echter wel op, namelijk bij het sublieme I Will Survive, wat een megavet nummer is dat! Veel te kort ook, hiervan had veel meer op deze plaat mogen staan. Hetzelfde geldt bij de eerste helft voor Hypnos II, op een geheel andere wijze, maar een subtiele track die je vastgrijpt na een paar keer beluistering. Helaas ingeleid door een vééél te lange spanningsboog van deel I en een redelijk lauw pisstraaltje van deel III. Somt eigenlijk de plaat ook wel weer op. De remixkant is spannender, met meer afwisseling en wat meer stoere tracks, maar absolute uitschieters zijn daar weer wat minder prominent. Natuurlijk is de Raoul Sinier Remix meesterlijk, een producer die deze Hecq dan ook ver is vooruit gestreefd. En ook de Mothboy Remix is vet. Blackfilm giet zijn herkenbare sausje over het Hecq geheel heen, en verder zijn het een beetje eenheidsworsten. Ik twijfelde tussen 3 en 3,5*, maar toch het laatste omdat er wel genoeg moois op staat, maar wel afgewisseld door redelijk grauwe middelmaat helaas.