Tori Amos - Little Earthquakes (1992)
mijn stem
654 stemmen
Verenigde Staten
Pop
Label: Atlantic
-
Crucify (4:58)
-
Girl (4:06)
-
Silent All These Years (4:10)
-
Precious Things (4:26)
-
Winter (5:40)
-
Happy Phantom (3:12)
-
China (4:58)
-
Leather (3:12)
-
Mother (6:59)
-
Tear in Your Hand (4:38)
-
Me and a Gun (3:44)
-
Little Earthquakes (6:51)
-
Upside Down * (4:22)
-
Thoughts * (2:36)
-
Ode to the Banana King (Part One) * (4:06)
-
Song for Eric * (1:50)
-
The Pool * (2:51)
-
Take to the Sky * (4:20)
-
Sweet Dreams * (3:27)
-
Mary * (4:27)
-
Sugar * (4:27)
-
Flying Dutchman * (6:31)
-
Humpty Dumpty * (2:52)
-
Smells Like Teen Spirit * (3:17)
-
Little Earthquakes [Live from Cambridge Corn Exchange, 5 April 1992] * (6:58)
-
Crucify [Live from Cambridge Corn Exchange, 5 April 1992] * (5:19)
-
Precious Things [Live from Cambridge Corn Exchange, 5 April 1992] * (5:03)
-
Mother [Live from Cambridge Corn Exchange, 5 April 1992] * (6:37)
-
Happy Phantom [Live from Cambridge Corn Exchange, 5 April 1992] * (3:33)
-
Here. in My Head * (3:53)
toon 18 bonustracks
totale tijdsduur:
56:54
(2:13:23)
- nummer 215 in de top 250
Links
Last.fm
0
~Jewel~
geplaatst: 28 maart 2007, 14:23 uur
aERodynamIC schreef:
Kate Bush was in de jaren '80 een grote favoriet van mij. Het sprookjesachtige, het mysterieuze sprak me aan (zie ook mijn commentaar bij enkele van haar albums).
En begin 1992 was daar tussen alle grunge-geweld een domineesdochter genaamd Tori Amos die me aardig deed denken aan Kate Bush. Waar de laatste albums van Kate steeds meer aan spanning moesten inleveren, daar stond Tori opeens in de schijnwerpers met een album die net zo fantastisch klonk als het oude werk van Bush met diezelfde spanning en avontuur.
Voor zover de vergelijking met Kate Bush, want al snel bleek dat Tori Amos geheel op zichzelf stond en niet meer afgeschreven kon worden als kloon (waar ik het overigens ook nooit mee eens ben geweest).
Op opener Crucify wordt al snel duidelijk dat Amos een domineesdochter is in het van religie doordrenkte nummer dat ook op single verscheen. Hierin vraagt ze zich af waarom ze zich elke dag weer kruisigt voor haar geliefde.
Het is een prachtig nummer waarin de piano een dominante toon voert. Zeker in die tijd was het een verademing om dat te horen in alle door gitaar gedomineerde muziek. Tori Amos was de vrouwelijke tegenhanger van de macho gitaar grunge. Maar nergens lieflijk of teder: deze dame had ballen.
Girl is een mooi popnummer die halverwege een schitterende 'bridge' in het nummer kent. Verder valt de zang hier op: van smachtend tot fluisterend en daarbij is de instrumentatie wonderschoon.
Ook op Silent All These Years speelt piano de hoofdrol. Wie Tori Amos wel eens live aan het werk heeft gezien weet dat ze één met haar instrument is: ze kronkelt er omheen en dat is in dit nummer ook hoorbaar. Ze kruipt helemaal in het nummer (die ze steevast haar little girls noemt).
Dit is dus die sprookjeachtige pracht die ook een Kate Bush kan laten horen. Ik meen dat het haar eerste single van dit album was. Het orkest ondersteunt de piano overigens wederom formidabel; nergens weet het nummer te verzanden in overdadige bombast.
Precious Things kent een fantastische tekstregel: 'so you can make me cum, that doesn't make you Jesus'. Ook in dit nummer speelt het geloof dus een rol.
Ik zei al dat Tori ballen had en op dit nummer vind ik dat ook voelbaar. Hier en daar klinkt het soms ronduit agressief zonder daarbij aan raggende gitaren en donderende drums te moeten denken.
Een fantastisch hoogtepunt van dit album is het nummer Winter dat we inmiddels wel als Tori-klassieker kunnen benoemen. Hier zingt ze over de sexuele bewustwording van een jong meisje en doet dat door winter-metaforen te gebruiken.
Het nummer klinkt ook snijdend en scherp.
Happy Phantom kent een jazzy-feel. Hierdoor komt het wat luchtiger over en geeft het ons luisteraars even tijd om op adem te komen. Hier komt de humoristische kant van Amos naar boven.
Voor mij persoonlijk is China het absolute hoogtepunt van dit album, sterker: het behoort tot mijn favoriete 3 Tori Amos nummers! Opvallend denk ik, omdat vele fans dit juist één van haar mindere nummers vinden.
Misschien is het kitsch-gehalte iets te hoog, ik weet het niet, maar wat ik wel weet is dat het mij de adem ontneemt en dat ik helemaal door de sfeer in dit nummer opgeslokt kan worden en soms lukt het me zelfs wel wat traantjes te laten (mits in de juiste bui natuurlijk).
Leather ('I can scream as loud as your last one'): volgens Amos is de kerk verantwoordelijk voor het wegnemen van passie. Ik quote: 'Religie scheidt het lichamelijke van het geestelijke, koppelt lust los van liefde, en scheept de gelovingen op met frustraties'.
Dit nummer is behoorlijk sexueel gekleurd en toont de kracht aan waarmee Amos te werk gaat.
Mother leunt wederom op het schitterende pianospel. Het zijn dit soort nummers die live altijd weer een hele zaal tot zwijgen weet op te leggen. Tori + piano = enorme kracht. Dit nummer bewijst die stelling.
Tear In Your Hand is dan weer wat meer pop en zorgt weer voor een moment om te herstellen van het toch wat zware Mother. Op dit nummer horen we ook wat meer instrumenten langs komen, het is niet alleen maar piano wat de klok slaat.
Me And A Gun is het meest opvallende nummer van dit album en niet alleen omdat het a capella vertolkt wordt. Tekstueel gezien is het ronduit schokkend: het is een innerlijke monoloog van een vrouw die verkracht wordt door een lifter die ze heeft opgepikt. Ze bedenkt allerlei dingen om vooral afgeleid te worden van de afschuwelijke daad. Zelf is Amos ooit ook in een auto verkracht en dat maakt dit nummer extra pijnlijk, je durft er haast niet naar te luisteren, zeker ook door de manier waarop ze dit zingt.
Titelsong Little Earthquakes sluit het album hemels af (let vooral op het haast mantra-achtige "Give me life. Give me pain. Give me my-self again"). Hierop komen een hoop elementen van dit album samen en vormt het mede daardoor een prachtig einde van een prachtige cd.
Met dit debuut sloot ik Tori Amos in mijn hart als zijnde mijn favoriete vrouwelijke artiest naast Kate Bush en Joni Mitchell.
Kate Bush was in de jaren '80 een grote favoriet van mij. Het sprookjesachtige, het mysterieuze sprak me aan (zie ook mijn commentaar bij enkele van haar albums).
En begin 1992 was daar tussen alle grunge-geweld een domineesdochter genaamd Tori Amos die me aardig deed denken aan Kate Bush. Waar de laatste albums van Kate steeds meer aan spanning moesten inleveren, daar stond Tori opeens in de schijnwerpers met een album die net zo fantastisch klonk als het oude werk van Bush met diezelfde spanning en avontuur.
Voor zover de vergelijking met Kate Bush, want al snel bleek dat Tori Amos geheel op zichzelf stond en niet meer afgeschreven kon worden als kloon (waar ik het overigens ook nooit mee eens ben geweest).
Op opener Crucify wordt al snel duidelijk dat Amos een domineesdochter is in het van religie doordrenkte nummer dat ook op single verscheen. Hierin vraagt ze zich af waarom ze zich elke dag weer kruisigt voor haar geliefde.
Het is een prachtig nummer waarin de piano een dominante toon voert. Zeker in die tijd was het een verademing om dat te horen in alle door gitaar gedomineerde muziek. Tori Amos was de vrouwelijke tegenhanger van de macho gitaar grunge. Maar nergens lieflijk of teder: deze dame had ballen.
Girl is een mooi popnummer die halverwege een schitterende 'bridge' in het nummer kent. Verder valt de zang hier op: van smachtend tot fluisterend en daarbij is de instrumentatie wonderschoon.
Ook op Silent All These Years speelt piano de hoofdrol. Wie Tori Amos wel eens live aan het werk heeft gezien weet dat ze één met haar instrument is: ze kronkelt er omheen en dat is in dit nummer ook hoorbaar. Ze kruipt helemaal in het nummer (die ze steevast haar little girls noemt).
Dit is dus die sprookjeachtige pracht die ook een Kate Bush kan laten horen. Ik meen dat het haar eerste single van dit album was. Het orkest ondersteunt de piano overigens wederom formidabel; nergens weet het nummer te verzanden in overdadige bombast.
Precious Things kent een fantastische tekstregel: 'so you can make me cum, that doesn't make you Jesus'. Ook in dit nummer speelt het geloof dus een rol.
Ik zei al dat Tori ballen had en op dit nummer vind ik dat ook voelbaar. Hier en daar klinkt het soms ronduit agressief zonder daarbij aan raggende gitaren en donderende drums te moeten denken.
Een fantastisch hoogtepunt van dit album is het nummer Winter dat we inmiddels wel als Tori-klassieker kunnen benoemen. Hier zingt ze over de sexuele bewustwording van een jong meisje en doet dat door winter-metaforen te gebruiken.
Het nummer klinkt ook snijdend en scherp.
Happy Phantom kent een jazzy-feel. Hierdoor komt het wat luchtiger over en geeft het ons luisteraars even tijd om op adem te komen. Hier komt de humoristische kant van Amos naar boven.
Voor mij persoonlijk is China het absolute hoogtepunt van dit album, sterker: het behoort tot mijn favoriete 3 Tori Amos nummers! Opvallend denk ik, omdat vele fans dit juist één van haar mindere nummers vinden.
Misschien is het kitsch-gehalte iets te hoog, ik weet het niet, maar wat ik wel weet is dat het mij de adem ontneemt en dat ik helemaal door de sfeer in dit nummer opgeslokt kan worden en soms lukt het me zelfs wel wat traantjes te laten (mits in de juiste bui natuurlijk).
Leather ('I can scream as loud as your last one'): volgens Amos is de kerk verantwoordelijk voor het wegnemen van passie. Ik quote: 'Religie scheidt het lichamelijke van het geestelijke, koppelt lust los van liefde, en scheept de gelovingen op met frustraties'.
Dit nummer is behoorlijk sexueel gekleurd en toont de kracht aan waarmee Amos te werk gaat.
Mother leunt wederom op het schitterende pianospel. Het zijn dit soort nummers die live altijd weer een hele zaal tot zwijgen weet op te leggen. Tori + piano = enorme kracht. Dit nummer bewijst die stelling.
Tear In Your Hand is dan weer wat meer pop en zorgt weer voor een moment om te herstellen van het toch wat zware Mother. Op dit nummer horen we ook wat meer instrumenten langs komen, het is niet alleen maar piano wat de klok slaat.
Me And A Gun is het meest opvallende nummer van dit album en niet alleen omdat het a capella vertolkt wordt. Tekstueel gezien is het ronduit schokkend: het is een innerlijke monoloog van een vrouw die verkracht wordt door een lifter die ze heeft opgepikt. Ze bedenkt allerlei dingen om vooral afgeleid te worden van de afschuwelijke daad. Zelf is Amos ooit ook in een auto verkracht en dat maakt dit nummer extra pijnlijk, je durft er haast niet naar te luisteren, zeker ook door de manier waarop ze dit zingt.
Titelsong Little Earthquakes sluit het album hemels af (let vooral op het haast mantra-achtige "Give me life. Give me pain. Give me my-self again"). Hierop komen een hoop elementen van dit album samen en vormt het mede daardoor een prachtig einde van een prachtige cd.
Met dit debuut sloot ik Tori Amos in mijn hart als zijnde mijn favoriete vrouwelijke artiest naast Kate Bush en Joni Mitchell.
Niemand had dit album mooier kunnen beschrijven als jij hier gedaan hebt!
0
geplaatst: 28 maart 2007, 16:00 uur
~Jewel~ schreef:
Niemand had dit album mooier kunnen beschrijven als jij hier gedaan hebt!
Niemand had dit album mooier kunnen beschrijven als jij hier gedaan hebt!
Dank voor het compliment (mooi als je je er in kunt herkennen), maar het is wel prettiger voor de lay-out om zulke lange stukken niet in z'n geheel te quoten
0
geplaatst: 31 maart 2007, 11:14 uur
J.Bell schreef:
( Eric, Waarom heb je eigenlijk alleen mannen in je top 10? Ik zie nergens een Kate of een Tori
)
( Eric, Waarom heb je eigenlijk alleen mannen in je top 10? Ik zie nergens een Kate of een Tori
)Antony een man
0
geplaatst: 17 november 2007, 20:01 uur
Potverdorie, wat is dit weer een compleet onderschat album van mijn kant. Ik had altijd maar het idee dat Tori Amos een wat mindere versie van Kate Bush was. Cornflake Girl en Professional Widow zijn goede nummers maar hadden me toch niet voorbereid op deze parel.
Nog even wat vaker luisteren om te kijken of ik de complete 5 sterren ga toekennen, maar nummers als Crucify, Silent All These Years, Winter en China verdienen die 5 sterren sowieso. Wat een prachtnummers.
Nog even wat vaker luisteren om te kijken of ik de complete 5 sterren ga toekennen, maar nummers als Crucify, Silent All These Years, Winter en China verdienen die 5 sterren sowieso. Wat een prachtnummers.
0
geplaatst: 18 november 2007, 22:39 uur
Het heeft een dag geduurd om de extra 0,5 ster te verdienen. Mijn hemel wat is dit goed. Geen enkel nummer is ook maar iets minder op zijn minst fantastisch. Girl, Happy Phantom en Leather mogen dan muzikaal wat opgewekter klinken, ze passen precies in het gehele plaatje.
Vreemd dat velen dit een wat zwaar album noemen. Ik werd de eerste keer compleet meegenomen en blijf dit album maar draaien, iets wat niet al te vaak voorkomt. Ik vind het zelfs een vrij luchtig klinkend album ; eigenlijk een ideaal album om ook op de achtergrond te draaien tijdens de noodzakelijke huishoudelijke taken. Maar ja dat is dan muzikaal gezien want tekstueel zitten er wel wat zware onderwerpen in.
Vreemd dat velen dit een wat zwaar album noemen. Ik werd de eerste keer compleet meegenomen en blijf dit album maar draaien, iets wat niet al te vaak voorkomt. Ik vind het zelfs een vrij luchtig klinkend album ; eigenlijk een ideaal album om ook op de achtergrond te draaien tijdens de noodzakelijke huishoudelijke taken. Maar ja dat is dan muzikaal gezien want tekstueel zitten er wel wat zware onderwerpen in.
0
geplaatst: 21 november 2007, 13:22 uur
"She's been everybody else's girl/maybe one day she'll be her own" ("Girl")
Toen deze ochtend me ik opnieuw aan "Foundations" van Kate Nash mocht onderwerpen viel me op hoe schamel dat nummer wel klonk. De ritmetrack is een afleggertje van een R&B-nummer, het pianospel is lauw - brengt nergens werkelijk schwung in het nummer - en de stem van Nash weet nergens het zenuwstelsel te strelen. Het klinkt slim (de manier waarop ze haar zinnen fraseert klinkt wél verfrissend) - maar het is vooral FM-Pop. Daar is niets mis mee, voor de duidelijkheid
De muziek van Nash valt te vergelijken met die van Vanessa Carlton. Piano-aangedreven popmuziek. Beiden zijn in staat een fris-van-de-lever popnummer te brengen - het auditief equivalent van een Bounty tijdens de arbeidsuren
Maar over de duur van een langspeler slagen ze er niet in die aandacht vast te houden. Goede sprinters, maar geen klassementsrijders - zeg maar
Wat maakt deze langspeler wél tot een klassementrijder? Het pianospel van Tori Amos - dat een waaier aan emotionele registers weet te bespelen (luister 'ns hoe de stemming gedurig omslaat in een nummer zoals "Silent All These Years") - de zoekende teksten van Amos ("Girl") - en niet te vergeten de uitgekiende percussie ("Crucify").
Ondertussen is "Jagged Little Pill" van Alanis Morisette weggeschonken - maar blijf ik dit album een warm hart toedragen
Toen deze ochtend me ik opnieuw aan "Foundations" van Kate Nash mocht onderwerpen viel me op hoe schamel dat nummer wel klonk. De ritmetrack is een afleggertje van een R&B-nummer, het pianospel is lauw - brengt nergens werkelijk schwung in het nummer - en de stem van Nash weet nergens het zenuwstelsel te strelen. Het klinkt slim (de manier waarop ze haar zinnen fraseert klinkt wél verfrissend) - maar het is vooral FM-Pop. Daar is niets mis mee, voor de duidelijkheid
De muziek van Nash valt te vergelijken met die van Vanessa Carlton. Piano-aangedreven popmuziek. Beiden zijn in staat een fris-van-de-lever popnummer te brengen - het auditief equivalent van een Bounty tijdens de arbeidsuren
Maar over de duur van een langspeler slagen ze er niet in die aandacht vast te houden. Goede sprinters, maar geen klassementsrijders - zeg maar Wat maakt deze langspeler wél tot een klassementrijder? Het pianospel van Tori Amos - dat een waaier aan emotionele registers weet te bespelen (luister 'ns hoe de stemming gedurig omslaat in een nummer zoals "Silent All These Years") - de zoekende teksten van Amos ("Girl") - en niet te vergeten de uitgekiende percussie ("Crucify").
Ondertussen is "Jagged Little Pill" van Alanis Morisette weggeschonken - maar blijf ik dit album een warm hart toedragen
0
geplaatst: 7 december 2007, 13:47 uur
Heb dit album gekocht na Under The Pink en alhoewel Under The Pink voor mij meer emotionele waarde heeft, kan deze er niet voor onderdoen. Stuk voor stuk kunstwerkjes als je 't mij vraagt.
4.5*
4.5*
0
geplaatst: 7 februari 2008, 14:29 uur
Van wat ik gehoord heb is dit de beste van Tori Amos. En daar ben ik het roerend mee eens. Het hangt misschien stiekem wel tegen mijn top10 aan.
Prachtig!
Prachtig!
0
geplaatst: 4 maart 2008, 17:40 uur
Haar beste plaat, samen met 'Tales of a librarian,' het merendeel van de nummers komen dan ook wel op beide albums voor.
Schitterend gedaan. Een 5,0 vind ik het niet waard, maar wel een dikke 4,0 die naar een 4,5 neigt. Wie weet komt het er nog wel van.
Schitterend gedaan. Een 5,0 vind ik het niet waard, maar wel een dikke 4,0 die naar een 4,5 neigt. Wie weet komt het er nog wel van.
0
geplaatst: 19 maart 2008, 09:32 uur
Hier niet. Echt zo net niet plaat, alle aanzetten zijn goed maar er zit altijd iets in dat de nummers eentoning worden. Bijzonder jammer.
0
geplaatst: 30 april 2008, 20:02 uur
Precious Things is het mooiste nummer wat Tori Amos gemaakt heeft; al is Winter ook heerlijk.
Toch wel de zangeres met de meest prettige stem om naar te luisteren; haar stem straalt sex uit. Tori ziet er zelf ook niet verkeerd uit.
Ook al zijn er raakvlakken met Kate Bush; als je beide artiesten goed kent, dan hoor je bij beide wel duidelijk een eigen geluid.
Op dit album is het pianowerk nog duidelijk aanwezig; wat op haar laatste album (American Doll Posse) een stuk minder is. Die klonk in eerste instantie wel vernieuwend, maar doet mij op langere termijn een stuk minder.
Geef mij maar de Tori Amos ten tijden van Little Earthquakes. Tijdloos album.
An Pierlé heeft dit album waarschijnlijk ook in huis.
Toch wel de zangeres met de meest prettige stem om naar te luisteren; haar stem straalt sex uit. Tori ziet er zelf ook niet verkeerd uit.
Ook al zijn er raakvlakken met Kate Bush; als je beide artiesten goed kent, dan hoor je bij beide wel duidelijk een eigen geluid.
Op dit album is het pianowerk nog duidelijk aanwezig; wat op haar laatste album (American Doll Posse) een stuk minder is. Die klonk in eerste instantie wel vernieuwend, maar doet mij op langere termijn een stuk minder.
Geef mij maar de Tori Amos ten tijden van Little Earthquakes. Tijdloos album.
An Pierlé heeft dit album waarschijnlijk ook in huis.
0
Thijssie024
geplaatst: 12 juni 2008, 23:06 uur
Ik draai hem niet zo vaak meer, maar dit is wel echt een van de beste debut platen ooit..
0
geplaatst: 8 juli 2008, 13:42 uur
Ik ben ooit bij dit album terecht gekomen, doordat ik de clip van Crucify op MTV zag (!). Ik had daarvoor al wel van Tori Amos gehoord, maar toen ik dat nummer hoorde, vond ik dat ik er eens achteraan moest. En ik moet zeggen, dat is mij absoluut niet tegen gevallen. Vooropgesteld dat ik niet echt een popliefhebber ben, vind ik de manier waarop Tori Amos met voornamelijk stem en piano hele sterke songs neerzet, echt geweldig. Het album is rustig en krachtig tegelijkertijd, mede door de teksten over sex, geloof en geweld.
De opener en single Crucify is gelijk al een ijzersterk nummer, door het catchy refrein erg hitgevoelig, maar tegelijkertijd ook muzikaal en lyricaal heel sterk. Daarna komt Girl, over een meisje dat zichzelf aan iedereen geeft, zonder aan zichzelf te denken. Silent All These Years is een heel emotioneel nummer dat gaat over haar verkrachting een aantal jaar eerder. Precious Things heeft weer sex als thema en is ook wat meer opzwepend. Hierop volgt het hoogtepunt van het album: Winter. Hierin bezingt ze haar volwassenwording met de winter als metafoor. De prachtige pianoklanken en zang bezorgen me elke keer rillingen.
Happy Phantom is een ogenschijnlijk vrolijk nummertje, al vind ik het één van de minste nummers. Dat geldt ook voor China, dat een beetje zeurderig aandoet. Leather daarna is het meest expliciete en opzwepende nummer op het album. Bij Mother wordt het gas weer enigszins teruggenomen, wat resulteert in een prachtige ballad. Via het enigszins kleurloze Tear in Your Hand belanden we bij het à cappella gezongen Me and a Gun, dat weer gaat over haar verkrachting. Ik weet nooit goed wat ik van dat nummer moet vinden, soms vind ik het hartverscheurend mooi, soms irriteert het me. In ieder geval past het perfect op dit album als één-na-laatste nummer, waarna het prachtige Little Earthquakes alles wat dit album goed maakt nog even samenvat, met als hoogtepunt de samenzang rond de 4 minuten, echt prachtig gewoon.
Ik heb latere albums van Tori Amos ook beluisterd, maar nergens behaalt ze de kracht en pracht van dit fenomenale popalbum.
De opener en single Crucify is gelijk al een ijzersterk nummer, door het catchy refrein erg hitgevoelig, maar tegelijkertijd ook muzikaal en lyricaal heel sterk. Daarna komt Girl, over een meisje dat zichzelf aan iedereen geeft, zonder aan zichzelf te denken. Silent All These Years is een heel emotioneel nummer dat gaat over haar verkrachting een aantal jaar eerder. Precious Things heeft weer sex als thema en is ook wat meer opzwepend. Hierop volgt het hoogtepunt van het album: Winter. Hierin bezingt ze haar volwassenwording met de winter als metafoor. De prachtige pianoklanken en zang bezorgen me elke keer rillingen.
Happy Phantom is een ogenschijnlijk vrolijk nummertje, al vind ik het één van de minste nummers. Dat geldt ook voor China, dat een beetje zeurderig aandoet. Leather daarna is het meest expliciete en opzwepende nummer op het album. Bij Mother wordt het gas weer enigszins teruggenomen, wat resulteert in een prachtige ballad. Via het enigszins kleurloze Tear in Your Hand belanden we bij het à cappella gezongen Me and a Gun, dat weer gaat over haar verkrachting. Ik weet nooit goed wat ik van dat nummer moet vinden, soms vind ik het hartverscheurend mooi, soms irriteert het me. In ieder geval past het perfect op dit album als één-na-laatste nummer, waarna het prachtige Little Earthquakes alles wat dit album goed maakt nog even samenvat, met als hoogtepunt de samenzang rond de 4 minuten, echt prachtig gewoon.
Ik heb latere albums van Tori Amos ook beluisterd, maar nergens behaalt ze de kracht en pracht van dit fenomenale popalbum.
0
geplaatst: 8 juli 2008, 13:51 uur
Thijssie024 schreef:
Ik draai hem niet zo vaak meer, maar dit is wel echt een van de beste debut platen ooit..
Ik draai hem niet zo vaak meer, maar dit is wel echt een van de beste debut platen ooit..
zou niet zo ver gaan om te zeggen dat het een van de beste debut platen ooit is maar wel Tori`s beste plaat ooit en een zeer goede debut plaat
0
geplaatst: 8 juli 2008, 14:17 uur
Zeker Tori's beste plaat en een erg goed debuut. Ik heb dit album destijds werkelijk grijs gedraait (voor zover mogelijk met een CD). Ik draai het nu ook niet zo vaak meer, maar moet wel altijd de volledige CD draaien. De nummers zijn door het vele draaien zo met elkaar verbonden, dat het voor mij zinloos is ze apart te luisteren. Er ontbreekt dan altijd iets.
0
geplaatst: 18 juli 2008, 18:41 uur
Haar debuut vind ik nog steeds de beste, al heeft Tori Amos nog andere prima albums uitgebracht. Zij deed mij denken aan Kate Bush, maar is toch duidelijk een oorspronkelijk talent.
Dat bewijst ze op dit album met louter sterke songs, even rustig en sfeervol als krachtig en meeslepend en dat voornamelijk met haar zang en piano. "Crucify", "Winter" en de titelsong vind ik de beste nummers. Tijdloos album!
Dat bewijst ze op dit album met louter sterke songs, even rustig en sfeervol als krachtig en meeslepend en dat voornamelijk met haar zang en piano. "Crucify", "Winter" en de titelsong vind ik de beste nummers. Tijdloos album!
0
geplaatst: 27 augustus 2008, 11:23 uur
WAUW! Met deze plaat weet Tori mij telkens weer te ontroeren. Jammer dat ze dit niveau maar een 3tal albums kon aanhouden. Net zoals de opvolger van deze cd is het laatste nummer 1 van mijn favorieten.
0
geplaatst: 13 september 2008, 19:52 uur
Dit album van Tori is mijn favoriete van wat ze tot nu toe gemaakt heeft. Al is het wel zo dat ik na Choirgirl hotel afgehaakt ben. Destijds was ik er helemaal weg van m.n haar act the presence, piano in combinatie met die stem en de sfeer van de nummers. Dit album is een zeer sterk persoonlijk getint muzikaal boekwerkje geworden, dat de kracht heeft om jezelf in te herkennen, los van de inhoud van de nummers. Wat daarna vaker gebeurt bij prachtige eerste borelingen (hoewel dit haar 2de was, y kant tori read nagelaten), is dat ze wel met evenveel liefde gemaakt kunnen worden, maar de noodzaak minder is. In de latere albums is dat m.i op een gegeven moment erin geslopen. Hoewel ik begrepen heb dat m.n haar laatste worp, weer meer back to basic is. In ieder geval heeft mevr. Amos na dit album bewezen een blijvertje te zijn, die op geheel eigen wijze haar gedachtenkronkels vertaalt in muziek. Ik heb haar met veel genoegen live gezien en een aantal jaren na dit album gevolgt totdat ik haar niet echt meer kon volgen.
0
geplaatst: 2 februari 2009, 22:19 uur
Dit vind ik allesinds een van haar puurste albums, niet alleen zijn de teksten zo persoonlijk ook de muziek van de liedjes klinken zo puur. Het is een eerder sobere keuze van insturmenten maar daar lijdt de muziek helemaal niet onder. Wat een album!!!
Veruit het beste wat ze ooit aan de buitenwereld heeft laten horen. Hierna vind ik Girls from the Choirhotel ook echt een aanrader van haar, de liedjes zijn iets ingewikkelder qua instrumenten keuze maar daarom zeker niet minder mooi.
Veruit het beste wat ze ooit aan de buitenwereld heeft laten horen. Hierna vind ik Girls from the Choirhotel ook echt een aanrader van haar, de liedjes zijn iets ingewikkelder qua instrumenten keuze maar daarom zeker niet minder mooi.
0
geplaatst: 26 februari 2009, 19:27 uur
Tori Amos – little earthquakes
Het moet ergens halverwege 1999, het kan 2000 zijn geweest. Ik kreeg dit album van een collega en hij zei iets in de trend van: "je mag deze best even lenen, maar ik moet hem echt met 2 dagen weer terug hebben". Tori Amos was voor mij een totaal onbekende, nooit van de beste dame gehoord. Het album staat dus bijna meer dan 8 jaar in mijn top 10. Het nostalgische gevoel wat ik heb dit album is ook de rede waarom dit er nog steeds in staat. Het album is voor mij de doorstart geweest naar het actief zoeken naar nieuwe en eigenzinnige muziek
Every finger in the room is pointing at me.
Met deze woorden begint dit prachtige album. Het eerste nummer was een ware openbaring voor mij: die drum, die prachtige woorden en het geluid van de piano. Ik was overdonderd door haar stem. Ik weet nog dat ik naar mijn buurman ging om de cd voor mij te branden (had toen nog geen eigen brander
). De eerste 2 dagen heb ik alleen het eerste nummer beluisterd. In de discman op repeat.
Over Tori Amos wordt gezegd dat zij de eerste klassieke stukken op piano speelde toen zij 3 jaar oud was. Volgens Tori’s eigen zeggen was voornamelijk haar moeder heel trots op dit gegeven. Zij had immers een wonderkind. Tori vader was een Dominee, dit zou een belangrijk thema zijn in haar muziek.
Haar relatie met God, haar religieuze belevingen staan centraal op dit album. Haar klassieke achtergrond zorgen ervoor voor eigenzinnige maar bekende piano melodieën.
Little earthquakes is een schilderij gecreëerd voor blinden. Tori geeft zich zelf, er is alleen emotie en muziek. De soms warrige woorden onderstrepen volgens mij het gegeven dat echte emoties moeilijk onderwoorden zijn te brengen.
De prachtige piano ballades: als silent all these years en winter. De krachtige nummers; als crucify Hier horen we een persoon wie worstelt met haar religieuze beleving. Precious Things laat de worsteling van verliefdheid zien. Welke ze heeft meegemaakt in haar jeugd, de onzekerheden die het met zich mee brengt maar puur van uit haar persoonlijke beleving (So you can make me cum That doesnt make you jesus, prachtig toch om op z’n moment iemand te kunnen vergelijken met Jezus.)
Happy Fantom beschrijft een verhaal over iemand die is overleden en terug komt als een spook. Vanaf het eerste moment dat ik het nummer hoorde wist ik dit op mijn begrafenis wordt gedraaid. Het nummer maakt alleen gebruik van de piano.
Op het vocaal theatrale Leather wordt er een rechtlijnige piano tune gemaakt, wat veel overeen heeft met beatles melodietjes. Het nummer beschrijft met een prachtige stem een mogelijke ontmaagding. Mother met haar prachtige piano intro, is een prachtige ballade over een discussie tussen moeder en dochter. Mogelijk over het huwelijk.
Me and A Gun: het meest emotionele nummer van plaat. Een a capella waarin de gedachtes die een vrouw tijdens een verkrachting worden gezongen.
Het album sluit af met de titel track: little earthquakes, mijn favoriet van de plaat. Het nummer is een samenvatting van het album, tekstueel gezien als muzikaal. Er worden piano balledes gecombineerd met de krachtigere muzikale thema’s die op het album terug komen. Het is een mix tussen silent all these years en Precious Things
Het album is een essay over Tori Amos haar leven. De menselijke levensthema’s komen allemaal aan bod: het Gods besef of het los maken ervan, de verliefdheden, de moeilijkere momenten en de mooie momenten die het leven met zich meebrengen. Tori Amos spreekt voornamelijk tegen de verliezers, de loners. Maar voornamelijk spreekt ze tegen zich zelf. Ze begraaft haar innerlijke demonen, waarbij ze afdwaalt tussen de abstracties van haar poezië en haar eigen belevingen. Hier ligt de kracht van het album. De luisteraar leert Tori Amos kennen zoals zij is en hoe zij zou willen.
Het moet ergens halverwege 1999, het kan 2000 zijn geweest. Ik kreeg dit album van een collega en hij zei iets in de trend van: "je mag deze best even lenen, maar ik moet hem echt met 2 dagen weer terug hebben". Tori Amos was voor mij een totaal onbekende, nooit van de beste dame gehoord. Het album staat dus bijna meer dan 8 jaar in mijn top 10. Het nostalgische gevoel wat ik heb dit album is ook de rede waarom dit er nog steeds in staat. Het album is voor mij de doorstart geweest naar het actief zoeken naar nieuwe en eigenzinnige muziek
Every finger in the room is pointing at me.
Met deze woorden begint dit prachtige album. Het eerste nummer was een ware openbaring voor mij: die drum, die prachtige woorden en het geluid van de piano. Ik was overdonderd door haar stem. Ik weet nog dat ik naar mijn buurman ging om de cd voor mij te branden (had toen nog geen eigen brander
). De eerste 2 dagen heb ik alleen het eerste nummer beluisterd. In de discman op repeat. Over Tori Amos wordt gezegd dat zij de eerste klassieke stukken op piano speelde toen zij 3 jaar oud was. Volgens Tori’s eigen zeggen was voornamelijk haar moeder heel trots op dit gegeven. Zij had immers een wonderkind. Tori vader was een Dominee, dit zou een belangrijk thema zijn in haar muziek.
Haar relatie met God, haar religieuze belevingen staan centraal op dit album. Haar klassieke achtergrond zorgen ervoor voor eigenzinnige maar bekende piano melodieën.
Little earthquakes is een schilderij gecreëerd voor blinden. Tori geeft zich zelf, er is alleen emotie en muziek. De soms warrige woorden onderstrepen volgens mij het gegeven dat echte emoties moeilijk onderwoorden zijn te brengen.
De prachtige piano ballades: als silent all these years en winter. De krachtige nummers; als crucify Hier horen we een persoon wie worstelt met haar religieuze beleving. Precious Things laat de worsteling van verliefdheid zien. Welke ze heeft meegemaakt in haar jeugd, de onzekerheden die het met zich mee brengt maar puur van uit haar persoonlijke beleving (So you can make me cum That doesnt make you jesus, prachtig toch om op z’n moment iemand te kunnen vergelijken met Jezus.)
Happy Fantom beschrijft een verhaal over iemand die is overleden en terug komt als een spook. Vanaf het eerste moment dat ik het nummer hoorde wist ik dit op mijn begrafenis wordt gedraaid. Het nummer maakt alleen gebruik van de piano.
Op het vocaal theatrale Leather wordt er een rechtlijnige piano tune gemaakt, wat veel overeen heeft met beatles melodietjes. Het nummer beschrijft met een prachtige stem een mogelijke ontmaagding. Mother met haar prachtige piano intro, is een prachtige ballade over een discussie tussen moeder en dochter. Mogelijk over het huwelijk.
Me and A Gun: het meest emotionele nummer van plaat. Een a capella waarin de gedachtes die een vrouw tijdens een verkrachting worden gezongen.
Het album sluit af met de titel track: little earthquakes, mijn favoriet van de plaat. Het nummer is een samenvatting van het album, tekstueel gezien als muzikaal. Er worden piano balledes gecombineerd met de krachtigere muzikale thema’s die op het album terug komen. Het is een mix tussen silent all these years en Precious Things
Het album is een essay over Tori Amos haar leven. De menselijke levensthema’s komen allemaal aan bod: het Gods besef of het los maken ervan, de verliefdheden, de moeilijkere momenten en de mooie momenten die het leven met zich meebrengen. Tori Amos spreekt voornamelijk tegen de verliezers, de loners. Maar voornamelijk spreekt ze tegen zich zelf. Ze begraaft haar innerlijke demonen, waarbij ze afdwaalt tussen de abstracties van haar poezië en haar eigen belevingen. Hier ligt de kracht van het album. De luisteraar leert Tori Amos kennen zoals zij is en hoe zij zou willen.
* denotes required fields.