The Stranglers - Feline (1983)

Hier worden The Stranglers al duidelijk softer.
Nu vind ik dit niet altijd even nadelig maar ondanks ik dit album zeker niet slecht vind, vind ik 'Feline' ook zeker niet echt boeiend.
'All roads lead to Rome' vind ik wel de topper op het album, en ook de opener vind ik zeker wel aardig.

Zoals SW zegt: ze worden softer.. En soms stoort me dit aan dit album: soms verwacht je van "nu gaat de boel ontploffen", maar dat gebeurt dan nooit...

Ook al IS dit een hele zachte plaat, het is ook heel erg goed gedaan, en met méér risico dann pakweg "Aural Sculpture", "Dreamtime" en toch ook wel "10", om dan toch een paar van de "poppy" platen van het gezelschap te noemen... Daarom ga ik ook zometeen mijn stem voor deze plaat verhogen.. eigenlijk mag deze sublieme lekker sfeervolle droomplaat van mij best een 4 ipv een 3 krijgen...

Toppers voor mij, in volgorde! (lacht!):
1. Midnight Summer Dream
2. All Roads Lead To Rome
3. Ships that Pass In The Night
4. European Female

Sinds The Stranglers naar Epic verkasten, zijn ze inderdaad met de mainstream meegegaan, misschien voor het geld? Dit is toch nog een redelijk album van deze wurgers die ons ooit zo verrasten met 'No more heroes' 'Golden brown' en 'Strange little girl'.

FELINE

Hun eerste voor Epic. Sinister, zwart en zwoel. Zoals de panter op de hoes. Ik vind het hun beste Epic album en de remaster bevat bijna uitsluitend 24karaatse bonustracks (van het hypnotiserende Pawsher tot het bijzonder grappige Vladimir and Olga).


Midnight Summer Dream is een klassieker. Een bijna orchestrale opener met een synthmelodie om bij weg te smelten en die heerlijke parlando van Hugh Cornwell.

Ships that pass in the Night is een fraai stukje akkoestisch gitaarwerk. Zuiders gekruid en zo mysterieus en donker als de nachtelijke wateren.

The European Female was de eerste singel. Een nummer met bassist Jean Jacques Burnell op lead vocals. Ademt zoals heel het album een Eurpese sfeer.

Let's tango in Paris is echt te gek. Na de wals van Golden Brown, nu een tango inclusief hun vocale trukje "tan-go in pa-ris", een echo van "ne-ver a frown".

Paradise is opnieuw van Burnell. Flopte als singel, want eerder sfeervol dan catchy. Met smakelijke female vocals en bijzondere elektronische percussie.

All Roads lead to Rome werd op de valreep aan het album toegevoegd ipv Savage Breast. Een voltreffer die op 7" had moeten verschijnen.

Never say goodbye is een ode aan de vriendschap. Flamencogitaren en de inktzwarte stem van Cornwell. Een waardige encore.


It's a small World en Blue Sister zijn de nummers die ik met pijn in het hart wegselecteer. Want eigenlijk moet je het album in een take beluisteren. Lees ook verder bij AURAL SCULPTURE. Daar vertel ik welke andere 7 tracks ik toevoegde aan mijn eigen hybride Aural Feline CD.

Mijn favoriete Stranglers plaat. Ik luister niet veel meer naar oude albums, daar ik graag veel nieuwe muziek wil ontdekken. Maar deze plaat zet ik nog regelmatig op. Zonder de bonustracks weliswaar. De plaat is goed zoals ze origineel was en afklokt na de laatste noot van het prachtige 'Never Say Goodbye'.

Nogmaals naar dit album aan het luisteren, dat was een poosje geleden, ander Stranglers-albums, zoals "Black & White" , "The Raven" en "The Gospel Acording to the Men In Black" liggen huize c-moon vaker op...

Maar... nu ik nog es naar FELINE luister: wat was ik mijn vorige commentaar erover 'voorzichtig' zeg... dit is toch echt wel een pure popparel... Wat ik al eerder zei: erg goed gedaan. Wat ik nog niet zei: FANTASTISCH !

Wat een (zwoele, lome, ....aparte...) sfeer ademt dit album uit zeg....
En dus, zoals ik reeds zei: een sublieme droomplaat.. en bij die 4 gooi ik nog een halfje bij... 4,5

Enne, ik zie dat ik bij de toppers van het album 'Let's Tango in Paris' niet eens vermeldde: schandalig: dat is namelijk ook érg goed !

Hoi, c-moon

Fijn dat je Feline kan smaken ... een 5 sterren topplaat voor mij.
Ik raad je aan op zoek te gaan naar de remaster met heel interessante
bonustracks, perfect in het verlengde van het album ...

http://nl.youtube.com/watch?v=9YGoSNOW6fM

Kan nooit meer dan 6 a 7 euro kosten bij de betere platenboer.

@dazzler: lees ook mijn eerste berichten bij de dit album: uiteraard heb ik die remaster, alsook de andere Stranglers-remasters

En die zijn inderdaad geweldig, vooral die van Feline... Midnight Summer Dream live is... om te 'sterven'.. ZO GOED !

't Is goed dat je het weet ... All Roads Lead to Rome ...

Heb weer zin om straks met European Female en co in bed te kruipen.

Ik ken deze niet; wel eens van gehoord, maar dat is het dan ook. Hun vorige ken ik wel redelijk, n.a.v. de hit Golden Brown. Ik zal deze eens beluisteren.

Zeker eens doen, hoewel dit album geen echte hits bevat, is dit een veel betere plaat in z'n geheel. Met 3,33 staat deze plaat veel te laag gequoteerd.

All Roads lead to Rome werd op de valreep aan het album toegevoegd ipv Savage Breast. Een voltreffer die op 7" had moeten verschijnen.

Was dat aanvankelijk niet de bedoeling? Want er is wel een clip van opgenomen, staat op de destijds uitgebrachte VHS 'Screentime'.

All Roads Lead to Rome was te synthpop volgens de platenbaas.
European Female (zacht grommende bas) en Midnight Summer Dream
(onweerstaanbaar thema, maar verneukt tot 7" remix) flopten.
Paradise werd tegen de verwachtingen in de derde single.

http://nl.youtube.com/watch?v=tLHFhNpYSJc

Synthpop dus, maar met een venijnig, zwart randje.
Wat All Roads Lead to Rome zo sterk maakt is de brug
die onvervalst guitig knipoogt naar hun Meninblack plaat.
Oorstrelende vocalen ... maar jammer van de kutclip ...

Savage Breast is aardig, sfeervol maar naar mijn mening
te licht als albumtrack ... een toffe b-kant was het wel.

Dit album vind ik dan toch weer iets minder dan La Folie, hoewel ik die ook niet echt super vind; dan vind ik van de 80's Aural Sculptures (uit '84) nog de beste. Ik moet wel zeggen dat ik de albums uit hun punktijd meer waardeer, maar ieder zijn beleving/smaak; ik lees hier touwens ook niet veel berichten, alleen van de echte liefhebbers van dit (onbekendere) album ( voor de 'massa' dan).

VOETNOOT ivm DE 2001 REMASTER (met bonustracks)

13 is een zinderende live versie uit 1985,
die origineel op de 12" van Nice in Nice verscheen,
maar hier passend aan het originele album werd gelinkt.

14 is deel 1 in de 5delige cyclus over de grappige lotgevallen van Vladimir.
Andere delen staan oa op de remasters van Aural Sculpture en 10.

15 zat als eenzijdige bonus single bij Feline en kondigde
het volgende Stranglers album met de gelijknamige titel aan.

Deze remaster is outstanding, omdat de bonustracks
heel goed gekozen zijn en het totaalbeeld rijker maken.

Dit album is uitgebracht in januari 1983, ook al vermeldt de hoes 1982.
Heb ik ook al weer een paar keer gecorrigeerd ... tevergeefs dus.

Veel synthesizerwerk. Hip in de tachtiger jaren, maar klinkt nu wat belegen. Fijne donkere sfeer, die het hele album gehandhaafd blijft. Beste nummer is de live bonustrack Midnight summer dream/European female, die inderdaad een stuk ´levendiger´ klinkt dan de studioversies. Uitzondering is de (misplaatste) olijkheid van ´Vladimir en Olga´ die daardoor totaal niet past bij de rest. Degelijk werk. 3,5 ster.

De olijkheid van Vladimir en Olga is ingegeven door de wodka.
Het nummer is een eerste deel in een zesluik over de waanzinnige avonturen
van Vladimir en Olga. Andere delen zijn terug te vinden op latere b-kantjes.

FELINE 1983

Hun eerste voor Epic. Sinister, zwart en zwoel. Zoals de panter op de hoes.
Ik vind het hun beste Epic album en de remaster bevat uitstekende bonustracks .

Toen The Stranglers aan Feline begonnen, concentreerden ze zich op drie trefwoorden.

* Golden Brown: met dat meer pastorale, haast rustieke geluid werd een hit gescoord.
* akoestische gitaren: geïntroduceerd op Cruel Garden, de b-kant van Strange Little Girl.
* Europa: met Fransman Burnell en opname sessies in Italië in het achterhoofd.

Midnight Summer Dream is een klassieker. Een haast symfonische opener
met synths om bij weg te smelten en die heerlijke parlando van Hugh Cornwell.
Het nummer werd pas als tweede single uitgebracht, maar in een verminkte remix.

It's a Small World heeft een wat belerende, filosofische tekst.
Het komt erop neer dat wat we doen vroeg of laat op ons terugkeert.
Interessant omwille van het muzikale palet met de zachtjes brommende bas
en het klikken van de elektronische drumkit. Jet Black was er wild van.

Het schril contrast tussen Jet Blacks elektronische drums
en de akoestische of symfonische benadering van de andere groepsleden
zorgt op Feline voor een extra luisterdimensie. Er bestond bij fans en de groep
enige aversie tegenover Blacks weigering om akoestisch te drummen.
Ik vind dat het contrast toch een meerwaarde biedt aan het album.

Ships That Pass in the Night brengt een fraai stukje akoestisch gitaarwerk.
Zuiders gekruid en zo mysterieus en donker als de nachtelijke wateren.
Feline is een album waarop het spelplezier hoorbaar primeert.

The European Female was de eerste singel (UK top 10).
Een nummer met bassist Jean Jacques Burnel op fluister vocalen.
Ademt zoals heel het album een opvallend Europese sfeer uit.

Let's Tango in Paris is echt te gek.
Na de gebroken wals van Golden Brown, nu een tango
inclusief hun vocale trucje "tan-go inpa-ris" (ne-ver a frown).

Het mag opvallen dat Hugh Cornwell graag met bekende titels speelt.
Het toneelstuk Midsummer Night Dream wordt Midnight Summer Dream
en de film Last Tango in Paris is het vertrekpunt van Let's Tango in Paris.

Paradise is opnieuw van Burnel (die op de tippen van zijn tenen zingt).
Paris, London, glamour and despair ... smakelijke vrouwenstemmen parfumeren.
Flopte als derde singel, want eerder sfeervol dan echt catchy.

All Roads lead to Rome werd op de valreep aan het album toegevoegd
in plaats van Savage Breast. Een voltreffer die op 7" had moeten verschijnen.
Het up tempo nummer heeft behoorlijk wat hitpotentie en geweldige keyboards.

Blue Sister blijft het minst plakken. Een vluchtig nummer
dat in de arrangementen het album concept wel trouw blijft.

Never Say Goodbye is een ode aan de vriendschap.
Flamenco gitaren en de inktzwarte stem van Cornwell.
Een waardige encore met iets te veel klemtoon op de bas.

Feline beluister je het best op een Provencaalse zomeravond,
met een glas rode wijn nagenietend van een heerlijke barbecue.
Een kampvuurtje werpt schaduwen op de ruines die verwijzen
naar een verleden van Romeinen en katharen.
Op de achtergrond het gesjirp van krekels.

Savage Breast ligt qua timbre dicht bij Let's Tango in Paris
en verhuisde naar de b-kant van European Female.

Bij het album zat een eenzijdige, gratis single. Je hoort een symfonische,
instrumentale basis, ontsproten uit de koker van klank professor Greenfield,
waarop Hugh Cornwell zijn hoogdravende Aural Sculpture Manifesto voordraagt.
De tekst hiervan staat ook afgedrukt op de binnenhoes van Aural Sculpture (1984).

De b-kant van Midnight Summer Dream is het eerste deel van een zesluik
over de hilarische, druggerelateerde lotgevallen van het Russische Vladimir & Olga.
Drie van de volgende delen zijn op latere singles terug te vinden. De twee andere delen
moet je gaan zoeken in het latere solo-werk van bedenkers Burnell en Greenfield.

De geflopte single Feline had nog twee prijsnummers op de 12" release.
Het hallucinante Pawsher met een hypnotiserende beat en bezwerende vocalen.
En het jazzy Permission, waarop ritme en gitaar om elkaar heen kronkelen.
Twee tracks die in de loop van 1983 na de Feline sessies tot stand kwamen.

Bij wijze van apotheose biedt de spotgoedkope remaster
ook nog een schitterende live versie uit 1985 van de twee bekendste nummers
van dit album. Midnight Summer Dream gaat in één sequens over in European Female.

Qua sfeerschepping een onovertroffen plaat.
Compositorisch onderhoudend genoeg en met Midnight Summer Dream
één van hun allerbeste nummers aan boord. Feline is voer voor fijnproevers.
Hun beste album voor Epic en boordevol duistere parels. Aan u om te ontdekken.

Gezapig plaatje van the Stranglers.Slaapverwekkend

30 jaar later, JJ over Feline Stranglers Official Site › Feline in focus… - thestranglers.net

A good read, bastens, al staat ie weer bol van het machoïsme.
Kan ook moeilijk anders als je vooral JJ aan het woord laat natuurlijk.

Steeds meer moet ik hier aan de Talking Heads denken of is dit een rare vergelijking?

Verklaar u nader, want ik hoor het niet.

Het is vooral de zang die mij aan TH doet denken. Muzikaal tappen de heren ook uit hetzelfde vaatje.

IK baseer dit enkel en alleen op de nummers die ik van de TH ken. Psycho Killer, Once in a lifetime, Burning down the house. Het hele sfeertje lijkt daar wel op. Vind ik dan.

Vreemd.

Ik denk bij Talking Heads aan zweterige, neurotische, funky wave-pop.
En bij deze van The Stranglers aan onderkoelde, zacht brommende euro-pop.

Ik zal bekennen dat ik totaal niet bekend met Funk-wave, euro-pop of andere wave pop of hoe het ook genoemd mag worden. Ik hoor toch Talking Heads invloeden. Kan er niks anders van maken.

Heel mooi, sfeervol album. Voor wat betreft het softere karakter van dit album: Daar moet je je gewoon voor open stellen, en dan komt het wel binnen! Goede muziek onderscheidt zich van minder goede muziek niet zozeer door welk palet aan klanken wordt gebruikt of welke emoties op de voorgrond staan (woede/frustratie versus berusting/beschouwing) maar eerder door inspiratie, urgentie en zeggingskracht. En juist hierin blinkt dit album uit, zeker in vergelijking met de voorganger, La Folie. (alhoewel ik dat album ook niet zo verguis als menig ander, binnenkort zal ik ook bij dat album iets gaan schrijven als hij beter op me ingewerkt is).

De toppers voor mij zijn: Midnight Summer Dream. Inderdaad een prachtig intro, waarbij ik in eerste instantie even aan Jean Michel Jarre moest denken. En die parlando van Hugh Cornwell, haast bijna Cave-iaans (Nick Cave) goed.

Paradise: Een heerlijk speels nummer met opmerkelijke vocalen, gaat erin als koek.
All Roads Lead To Rome: Ook weer die sfeer en parlando, past ontzettend goed op het album. En die synths tijden de bridge inderdaad, bijna geslaagd huwelijk tussen klassiek en techno.

De rest is puur aangenaam en luistert heerlijk weg. Alleen Let's Tango In Paris en Blue Sister houden mijn aandacht niet helemaal vast, vandaar geen vijf sterren voor het album. Maar stemgedrag is niet statisch, dus misschien verandert dat nog in de toekomst.

De bonustracks: Savage Breast vind ik iets minder, wel mooi, maar lijdt aan hetzelfde euvel als LTIP en BS, gaat een beetje langs me heen.
Pawsher is een lekker nummer, maar niet zo hypnotiserend als All Roads Lead To Rome.
Permission is erg leuk, maar gaat dan weer iets te lang door vind ik.
MSD/EF live: MACHTIG!! Deze versie van European Female vind ik beter dat de studioversie.
Vladimir and Olga: Hmm, weet niet, nog te weinig gehoord.
Aural Sculpture Manifesto: Ja, dit vind ik wel erg leuk. Heel erg pretentieus, maar volgens hadden ze dat zelf ook prima door. Maar waarom hadden ze dit niet als opener voor de opvolger gebruikt?

Goed dat je de cd met de bonustracks hebt, want ze passen echt wel in het verlengde van het album.

Vladimir & Olga zou achteraf een sage blijken die uit 5 delen bestaat.
De psychedelische avonturen van een Russisch koppel.

Sommige delen staan op latere remasters, andere delen verschenen op solo-albums van Burnel.
Vanaf deel 2 zijn die humoristische verhaaltjes vooral het werk van Burnel en Greenfield.

Let's Tango in Paris vind ik wel één van de betere songs.
Savage Breast lijkt daar inderdaad wel een schaduwsong van.

Oorspronkelijk stond het zelfs op de tracklijst van het album.
Tot All Roads Lead to Rome op de laatste nipper werd opgenomen.

Dat dat laatste nummer geen single werd, valt te betreuren: te poppy, vond men toen.

Ik vind op dit album eigenlijk geen echte singlekandidaat (lees: catchy song met vrij tradionele couplet/refrein structuur), als ik dat zelf zou moeten bepalen. Anders dan bijvoorbeeld Aural Sculpture, met Skin Deep en No Mercy. All Roads Lead To Rome is een prachtige song, maar in de hitparade zie ik hem niet snel staan. Maar ja, welbeschouwd is Golden Brown in die zin natuurlijk ook geen tradionele singlekeuze met zijn clavecimbel en gestoei met de maatsoort. Maar de geschiedenis heeft anders geleerd..

Golden Brown was ook niet de eerste single van La Folie.
De platenfirma wilde het grommende Let Me Introduce You to the Family.

Dat bleek de zoveelste flop op 45 toeren voor The Stranglers sinds The Raven.
De groep kreeg uiteindelijk haar zin en Golden Brown werd inderdaad een onverhoopte hit.