Joe Cocker - With a Little Help from My Friends (1969)

Een vroege Cocker is een goede Cocker. Woef!

Deze Cocker klinkt nog ruig, hoekig, vuil en smerig en een tikkeltje gevaarlijk, wauw !

Tegenwoordig klinkt ie enkel nog afgelikt en als Phil Collins...

Als je Cocker ongepolijst wilt horen zit je met deze zeer goed op je plaats.

Machtige covervesies van machtige songs zoals daar zijn ;

Feelin' Alright (Dave Mason), Just Like a Woman en I Shall Be Released (Bob Dylan), de klassieker Don't Let me Be Misunderstood en natuurlijk de ongelooflijk machtige versie van With a Little Help From my Friends van. euh... hoe heette dat bandje ook alweer ?

Prima plaat is dit!
4 sterren
****

Prachtig album van Joe Cocker uit zijn beginperiode, toen hij nog echt rauw klinkt. Zijn repertoire bestaat vooral uit covers die hij omvormt tot bluessongs, waarbij zijn stemgeluid zijn handelsmerk is, het lijkt diep uit zijn lichaam te komen.
De Beatlescover "With a Little Help from My Friends" is zeer geslaagd en betekende zijn definitieve doorbraak, "Feelin' Alright" en "I Shall Be Released" vind ik eveneens prachtig.

Tja, Joe Cocker... Ik vind het niet zo'n mega artiest moet ik zeggen. Hij heeft een heel eigen stemgeluid, en covert goed. Maar het blijven covers. Hij doet het ook gewoon te vaak, een echt goede artiest schrijft z'n eigen nummers.

In zijn beginjaren maakte deze mannelijke Tina Turner schitterende muziek.

Prachtig album. En wat covert deze man toch goed zeg.
Prachtige versie van With A Little Help From My Friends die live al helemaal geweldig was en Feelin' Alright en de 2 Bob Dylan-covers mogen er ook wezen

Dit is zo'n plaat waarom ik Cocker-fan geworden ben. Had nog nooit zoiets gehoord. Dat zoiets uit een strot kan komen. Geweldig! Ik citeer: "Deze Cocker klinkt nog ruig, hoekig, vuil en smerig en een tikkeltje gevaarlijk, wauw !" Meer hoef ik er niet aan toe te voegen, behalve dat de man ook best zelf lekkere songs kan schrijven, wat hij later helaas zelden meer doet.

Geef mij maar de vroege, ruige, hoekige, vuile en smerige Joe Cocker dan de tamme en gelikte van de laatste jaren.

Marjorine en de opener vind ik toch ook nog wel erg fijn!

wat staat deez laag gedoteerd?! is toch echt een erg mooie plaat met jahaaa, rake covers. joe klonk heel erg veelbelovend, wat ie nooit heeft ingelost.
maar dit is toch wel een klassiekert.

Joe Cocker heeft een aantal goede Friends uitgezocht om hem te helpen met dit fijne album! Misschien wel zijn beste! Mad Dogs & Englishmen is ook heel goed!

Zijn allemaal covers toch?

Verschrikkelijke hoes, aardige uitvoeringen.
Leuk dat hij With A Little Help From My Friends doet, al heeft dat wellicht ook te maken met de populariteit van de band van wie het origineel is, te maken.

Change in Louise, Marjorine en Sandpaper Cadillac zijn van de hand van Joe Cocker, maar hij kreeg wel een beetje muzikale hulp van toetsenist Chris Stainton.
Stainton werkte o.a. samen met Eric Clapton, The Who, Andy Fairweather Low (van Amen Corner) en Bryan Ferry.

lekkere cd die idd te laag gewaardeerd wordt. Natuurlijk zijn het veelal covers, maar hij doet er wel wat eigenzinnigs mee.

4*

Helemaal geen tegenvallend album. Integendeel. En een goede cover hoeft helemaal niet slecht te zijn. Mits smaakvol gebracht en met een eigen (interessante) draai.

With a little help from my friends is natuurlijk al bijna 35 jaar het handelsmerk van Joe Cocker. Maar zijn kenmerkende raspende, machtige stem is ook helemaal goed bij Don't let me be misunderstood of Just like a woman.

Marjorine was zijn allereerste single en ook Feelin' alright was succesvol in de hitlijsten. Wat dat betreft is het geen geruisloos debuut geworden, voor zover er sowieso al sprake kan zijn van geruisloos bij Joe Cocker.

Die titel slaat waarschijnlijk op de vele vrienden van Joe Cocker die dit album allemaal mogelijk hebben gemaakt. O.a. Matthew Fisher (Procol Harum), Toni Visconti, Jimmy Page, Steve Winwood en Chris Stainton. De rockmuziek met soul invloeden gaat vanaf het begin al mooi van start en blijft dat vrij hoge niveau houden.

Sterke songkeuze in covers van Cocker, met o.a. nummers van Dylan, Lennon/McCartney en Dave Mason.

Ik heb dit album nog op vinyl. Destijds veel gedraaid, want een goede cover is beter dan een matig geslaagde eigen liedje, en bovendien trekt Joe Cocker de songs helemaal naar zich toe, wat bijna altijd goed uitpakt.

Overigens:de eerste single van Joe Cocker was "I'll Cry Instead" (van het album "A Hard Day's Night"van The Beatles) uitgebracht in 1964. Het staat dacht ik op diverse compilaties.

Ja, dat is ook zo. Marjorine was een eerste hit van zijn debuut LP maar niet zijn eerste single ooit. Dat lag ook teveel voor de hand!

Kijk en vergelijk:

YouTube - Joe Cocker - With a little help from my Friends 1968

john belushi - joe cocker | Free Video Clips | SPIKE

Zou Cocker zich nu beledigd moeten voelen of juist vereerd, om dertig jaar na dato nog herinnerd te worden op deze wijze?
In ieder geval was Cocker een knappere man om te zien, dat aspect viel voor Belushi helaas niet te evenaren...

waarom is dit album geen klassieker geworden?

Daar begrijp ik ook niets van.

Ik heb deze gekocht omdat Jimmy Page erop meespeelt. Hij speelt enkele typische Page solo's. De strot van Cocker heeft me nooit kunnen bekoren, maar dit album is niet slecht.

Alleen 'With a little help from my friends' verdient hier vijf sterren. Voor de rest is het mager. Geen album om nog vaker te draaien. Wel geleerd dat de geweldige gitaar in de titelsong van (toen latere) Led Zeppelin held Jimmy Page is. Nooit geweten. Er staan nog een paar aardige nummers op en Cocker(s team) weet een redelijk originele draai aan de covers te geven, maar het is niet bijzonder genoeg.

Je kunt her volledige verhaal op de site van WoNo Magazine lezen.

Wo.

Zo te zien kon ie het wel waarderen

Preview: Joe Cocker and John Belushi - Feelin' Alright - YouTube

Is dit zijn debuut niet i.p.v. het album dat op MuMe eerst in de lijst staat?

Dit is inderdaad Joe Cocker's debuutalbum.

Het debuutalbum van de uit Sheffield afkomstige Joe Cocker was een instant succes en is uitgegroeid tot een klassieker. De zanger werd op 20 mei 1944 geboren als Joe Robert Cocker en was een groot bewonderaar van de Amerikaanse blinde zanger Ray Charles en dat klinkt door in zijn manier van zingen. In oktober 1968 bracht Cocker de single “WITH A LITTLE HELP FROM MY FRIENDS” uit en deze Beatles cover bereikte in Engeland de eerste plaats en effende het pad voor een succesvol debuut. Het album met de logische titel “WITH A LITTLE HELP FROM MY FRIENDS” kwam uit in mei 1969 en laat een geweldige zingende Joe Cocker horen, een gedreven band en de songs die gekozen zijn, kloppen van de eerste tot de laatste minuut. Met briljante muzikanten als Steve Winwood, Jimmy Page, Matthew Fisher (Procol Harum) en Albert Lee klopt werkelijk alles aan deze plaat. Ook de achtergrondkoortjes, die op elk album van Cocker sindsdien te horen zijn, komen ook hier erg goed naar voren. Met 3 eigen composities samen met Chris Stainton, 2 Bob Dylan covers en 5 andere smaakvol gespeelde songs, klinkt het album als één geheel. Een waardig debuut van een zanger die op 22 december 2014 op 70 jarige leeftijd overleed. Zijn debuut eind jaren ’60 zorgde ervoor dat zijn ster ging schijnen en die is dat altijd blijven doen…en terecht!!

Sandpapar Cadilac en With a Little Help from My Friends zijn in mijn beleving de twee pijlers waarop het album blijft drijven. Hoewel Feelin' Alright daar volgens fans waarschijnlijk bij hoort, krijg ik met Feelin' Alright echter geen klik. Ook de rest van het album kan mij niet echt bekoren. Na een paar songs gaat het mij vervelen.
Toch een eervolle 40e plaats in de 100 Greatest Albums of 1969 en 67e in de Best Ever Albums chart over dat jaar
3*

Enkele maanden voor hij helemaal zou doorbreken op Woodstock maakte Joe Cocker dit geweldige album. Het klinkt alsof hij al jaren op de planken stond, en enigszins was dat ook zo met verschillende groepjes. Hij is één van de weinig zangers die echt helemaal weg geraakt met covers en die zo naar zijn sound zet. Ook al herken je meteen het nummer en weet je dat het niet origineel van hem is.

Paul McCartney en John Lennon vonden zijn cover van With a Little Help from My Friend zo goed dat hij in zijn vervolgalbum nog een paar Beatles-covers mocht zingen. Omringd door sterke muzikanten (oa Steve Winwood op het orgel), een producer die de warmte kan vastleggen en de unieke gedreven stem van Joe Cocker maken dit één van de beste albums van de 60s. Heerlijke muziek!

Toch wel opmerkelijk dat Bye Bye Blackbird niet wordt genoemd hier, dat liedje is toch echt mijn favoriet op deze plaat, een gospel ballad wat beter is dan het origineel, ik betrap mezelf er vaak op dat ik dit liedje op replay heb staan. Voor de rest een prima debuutalbum!

Toen ik dit aan het lezen zat ik met gemengde gevoelens, aan de ene kant dacht ik van smaken verschillen, aan de andere kant zei ik tegen mijzelf, is hij nou serieus en hoort hij de invloed van Ray Charles niet op deze plaat? Joe Cocker zijn eerste drie albums zijn voor mij zijn beste albums omdat het pure soul/blues is daarna gaat het richting de pop en begint het voor mij allemaal iets te gladjes te worden, met als grote uitzondering natuurlijk Hymn For My Soul waar Joe toch wel teruggaat naar zijn roots. Het is daarom ook logisch dat ik één van de weinigen ben op deze site die Hymn For My Soul dagelijks draait.

Zenzation87 Het blijft mooi hoe ieder paar oren iets anders horen. Ik moet toegeven dat ik zelfs niet in een ruk door een greatest hits album van Joe Cocker heen kom, hoe goed ik een aantal nummers ook vind. Mijn favoriet is waarschijnlijk 'Sheffield Steel', al heb ik er een eeuwigheid niet naar geluisterd. Favoriete "moderne" single 'When The Night Calls'.

Ik beschouw Sheffield Steel trouwens ook als een uitzondering. Vind ik een hele goede plaat, maar geef mij toch maar de vroege Joe Cocker, denk dat Something to Say mijn favoriete album van de beste man is. Staat geen slechte track op, alle tracks zijn de replay waard, ik doe er 2 uur over om dat album wat 43 minuten lang is volledig te beluisteren. Dat is gewoon zo’n cd wat ik niet zou verkopen of uitlenen.

Ik verkies ook de vroege Cocker (met name zijn eerste 3 albums + live-album) zoals ik eerder zei, hij klonk toen nog rauw en bezield. Nadien werd het wisselvallig door teveel toe te geven aan de commercie, enkele uitzonderingen daargelaten.