Bill Withers - Just as I Am (1971)

De laatste dagen erg genoten van dit album dus een verhoging is wel op zijn plaats.In de eerste instantie natuurlijk vooral door de fantastische en rustgevende stem van Bill Withers maar ook muzikaal wordt hier erg sterk gepresteerd.
Kon hem aanvankelijk ook alleen van zijn hits,waaronder ook de mooie samenwerking met Grover Washington Jr. maar had een tijdje geleden besloten toch maar eens aan een heel album te beginnen.
Just as I Am biedt dan ook veel moois met de drie eerste nummers,Everbody's Talkin' en de zowel prachtige als tragische afsluiter Better Off Dead als uitschieters.
Maar eigenlijk maakt het hele relaxte en uitgebalanceerde geheel nog meer indruk dan de som der delen.
In mijn boek toch wel een iets afwijkende soulklassieker,al zal ik me zeker geen kenner durven noemen.

Deze debuutplaat van Bill Withers, met de toepasselijke titel Just as I Am, heb ik altijd al erg mooi gevonden. Vanwege zijn overlijden heb ik 'm nu weer een paar keer gedraaid en ga ik zelfs voor de maximale score. Dit is voor mij één van de mooiste soulplaten ooit gemaakt. Allereerst natuurlijk vanwege de oh zo fraaie stem van Bill Withers. Wat een uniek en herkenbaar stemgeluid heeft hij.

Verder staat de hele plaat vol met zulke mooie en goede songs. Ook songs waar vaak lekkere ritmes de boventoon voeren. Maar ook songs die je echt kunnen raken. Die zijn op twee na ook nog eens door hemzelf geschreven. En die covers brengt hij geheel eigen en goed. Voor zover er al sprake kan zijn van favorieten, dan noem ik Harlem mijn favoriete nummer van Withers, het juweeltje Grandma's Hands, het oh zo mooie Hope She'll Be Happier, het ritmische I'm Her Daddy and het fraaie Better Off Dead. En ja, natuurlijk mag ik single Ain't No Sunshine niet vergeten.

Hoewel mijn muziekcollectie nu niet bepaald uitpuilt met soul platen vormt de debuutplaat van Withers de bekende uitzondering op de regel. Dat heeft onder andere te maken met de stem van Bill. De beste man heeft een prima stem en hij zingt bij vlagen ook lekker venijnig. Op de een of andere manier klinkt de plaat lekker rauw en recht door zee, wat prima past bij de voordracht van Withers. Opener Harlem zet al de toon, broeierig en het wat nerveuze ritme klinkt wat onheilspellend. Ain't No Sunshine blijft wat mij betreft een van de mooiste nummers ooit gecomponeerd, zo simpel maar ook doeltreffend. Grandma's Hands vormt een volgend hoogtepunt, een ode aan zijn oma en haar liefde voor haar kleinzoon, het lome ritme is heerlijk. Sweet Wanomi is degelijk maar ook niet heel bijzonder. Hetzelfde geldt voor Everybody's Talkin, ook deze song overtuigd niet, getuige man's oeh's en ah's halverwege de song wist hij zelf denk ik ook niet welke richting het nummer op moest gaan. Met Do It Good schiet Bill wel weer raak, hier ligt ook de kracht van Withers, een lome groove, subtiel en funky, wellicht niet de meest spannende compositie van de schijf maar wel overtuigend. Hope She'll Be Happier kan mij niet zo bekoren, net als de cover van Let It Be, op de een of andere manier leent het geheel zich niet zo voor een soulvolle benadering. I'm Her Daddy is een volgend hoogtepunt; wederom relaxed met een subtiele swingende basis, zo lust ik ze wel. Better Off Dead sluit de plaat af en dat doet Bill met verve, rauw en ongecompliceerd, een inkijkje in het leven van Harlem destijds. Kortom niet alles is even sterk maar de nuchtere benadering en man's stem maken dit tot een fijn debuut.

Een heerlijke mix van folk en soul met een sausje van blues en gospel (en op Do it good zelfs een beetje jazz), alles tot een eenheid gesmeed door de uitstekende composities, de teksten met een afwisselend persoonlijke en maatschappelijke inslag, de sobere maar swingende arrangementen en bovenal Withers' warme zang. De produktie is zó helder dat het soms lijkt of de muzikanten naast me in de kamer zitten, en Withers' innemende en bescheiden persoonlijkheid doet de rest. (Overigens ook complimenten aan de platenmaatschappij die er geen problemen mee heeft dat een debuterende zanger zijn allereerste plaat besluit met een nummer over alcoholverslaving en zelfmoord inclusief bijbehorend pistoolschot.)
        Wel moet ik toch even kwijt dat dit album ook twee enorme missers bevat. De covers zijn echt gênante pogingen om een eigen stempel te drukken op twee perfecte originelen, en voor mij twee momenten waarop Withers' goede smaak (elders juist steeds zo aanwezig) hem in de steek laat. Los van die twee nummers blijft dit in z'n geheel toch een sterk en intiem debuut.
        Ook mijn jonge neefje was hiervan onder de indruk. "Zo zeg, dat Ain't no sunshine is wel een geweldig nummer. Eens kijken waar ik het kan downloaden zónder dat I know, I know-stukje!"

Zeer fraai debuut van Bill Withers, met naast de nodige straffe hits (het drietal dat deze plaat opent, is echt ijzersterk) gewoon songs die beklijven, zowel op instrumentaal (ik hou van het akoestische karakter van deze plaat, en de smaakvolle productie van Booker T. Jones) als tekstueel (humor en ironie waren Withers, naast pure oprechtheid, niet vreemd) vlak. Ook de stem van Withers is bepaald wervend te noemen, zij bevat de nodige soul, terwijl de instrumentatie vaak eerder naar folk neigt.

Ik trap af met een dikke 4 sterren!

Één van de betere soulalbums ever. Durf ik wel te beweren.
De stem van Withers is fabuleus en de composities idem.
Let It Be is misschien wat overbodig, maar juist door de stem krijgt het extra meerwaarde.
Terecht de hoge waardering hier.

Ik word bang van mezelf, ik vind dit dus best nice klinken.
Voor het eerst dat ik kan genieten van soul

Zie je wel, best leuk, soul..
Luister vooral live at Carnegie Hall als ik de titel goed heb zo uit mijn hoofd, die is echt geweldig. Vooral de afsluiter...

Kan het hier enkel eens mee zijn, en mag ik de werkelijk verbluffende vertolking van I Can't Write Left-Handed daar nog aan toevoegen?

Mooie plaat blijft dit. En een bijzonder einde ook.