Sunn O))) - Monoliths & Dimensions (2009)

Dit is tot nu toe de meest bizarre plaat die ik in 2009 heb aangeschaft. Deze release wordt gevuld met 4 ellenlang doorploeterende gitaarerupties, drones of hoe je ze noemen wilt. Ook komt er inderdaad een keer een koor voorbij en hebben we in het laatste nummer, lieflijk Alice genoemd, iets van een toeter. Maar drums? Afwezig en dat op een album dat naast avant-garde ook het stempel metal opgeplakt krijgt. Apart huh.

Is 't ook wat? Ja, 4 sterren hoor, maar daar past wel een kantttekeningetje bij. Het is in mijn beleving nogal afhankelijk van de status van de gemoedstoestand. Als je bijvoorbeeld net te horen hebt gekregen dat een salarisverhoging van 25% er niet in zit met als flauw excuus dat het zogenaamd crisis is....zet 'm maar op. Ben je een boodschappenlijstje aan het maken voor een geplande vakantie met 4 kinderen, waarvan de twee oudsten dan vinden dat ze inspraak hebben....doe maar niet. Wil je bezoek niet weg en wil jij juist wel dat ze weg gaan...zet maar op. Ben je in een jolige bui na 3 lauwe witte wijntjes en anderhalve verbrande bbq-worst, doe dan maar weer niet. De plaat heeft het kortgezegd in zich om als indrukwekkend (hence the 4 stars), irritant, handig of lachwekkend (hence geen 5 stars) over te komen.

Maar goed, ik kies dus mijn momenten om Monolith & Dimensions te draaien en dan vermaak ik me er prima mee. Hoewel het dus 4 logge en zich zeer traag ontwikkelende "nummers' zijn waar de gitaarmuur een constante factor is, is het voor de aandachtige en open minded luisteraar bepaald een boeiende luisterervaring. Eerlijk gezegd klinkt het gebodene me technisch gezien niet al te ingewikkeld in de oren (maar kan dat mis hebben hoor) maar met vrij weinig middelen en stijlvarianten zo een bak sfeer weg kunnen zetten is wel knap. En ik moet ook bekennen dat, hoewel dit natuurlijk niet in de buurt komt van makkelijke muziek die door grote drommen gewaardeerd zal worden, de plaat best toegankelijk is. Ik vind het in ieder geval makkelijker te verwerken dan de drones van de elders genoemde Swans. Een band waar het, buiten de drones dan, verder weinig mee te maken heeft hoor. Dus de Swans liefhebber moet niet denken dat hij eindelijk de muzikale erfgenamen heeft ontdekt.

Oh ja, de bijdrage van de zanger (nou ja...ben in een fantasierijke bui zeg maar) van Mayhem is bijzonder maar schuurt wel licht tegen het potsierlijke aan. Het is het soort zang dat er voor zorgt dat Tessa (3 jaar, een na oudste en tevens een na jongste dochter, fan van mega mindy) snel bij me op schoot kruipt en meldt "papa ik wil met jou kroelen". Dit doet ze anders voornamelijk bij de heel spannende momenten van Heksje Lily.

Het blijft een wisselvallige plaat. Momenten met sterke minimale drones. Maar over het algemeen klinkt het vrij middelmatig. Hier ligt voor mij ook een valkuil. Platen als deze vragen veel concentratie en energie van mij. De muziek vraag volledige concentratie om de nuances in de drones op te merken. Maar ook na meerdere luister beurten, blijven de eerste nummers een beetje on opgemerkt. Het hypnotische effect wat de logge drones proberen te brengen blijft weg.

Het hoogte punt van de plaat en het nummer wat de plaat tot een 3* - 3.5* brengt is 'alice'.

Paar keer geluisterd nu. Bevalt goed!

Je moet er inderdaad geconcentreerd voor zijn maar dat mag potdomme ook wel eens! Als je er in zit sleuren je ze goed mee; met veel verassende akkoorden en zelfs als je denkt 'NU KOMT DE APOTHEOSE', en hij KOMT, dan sla je jezelf nog steeds voor de kop omdat je het niet zag aankomen dat het akkoord zo'n VERLOSSENDE werking zou hebben.

De vier nummers zijn gevarieerd en weten me wel te boeien. De logge drones bouwen steeds ergens naartoe, de akkoorden oppenen zich langzaam, er zitten op sommige punten zelfs gitaarsolo's in gestopt tijdens de hoogtepunten, diep van binnen. Echt een totaalplaat; hier kan ik wel bij sterven!

Verder een goede productie, mooie klanken uiteraard, mooie artwork, kek postertje erbij (wat ik schaamteloos uit de hoes haalde en ophing).