Sunn O))) - Monoliths & Dimensions (2009)

Hier ben ik zeer benieuwd naar. Men zegt dat het een zeer doordachte plaat gaat worden en er zit zelfs een koor in. Als dat op de juiste manier gebruikt gaat worden zit daar veel moois in

hij is al gewoon in de winkel te vinden hoor

knappe plaat. mooi om te horen hoe ze hun geluid hebben opengetrokken richting very slow doomy orchestral horror movie soundtracks

een plaat die je opzet als de mood right is, quoi....

Ik heb Sunn O))) anders nog nooit in een winkel zien liggen hoor

Nou, ben hem nu aan het luisteren en het is weer een pareltje hoor! Klink verdomd heavy.. experimenteler dan ik Sunn O))) ooit heb gehoord. Zwaarder dan Altar, symfonischer da White en Black One.. Veel lagen, koren, trompetten en Atilla op zang.. Ik moet nog even wachten met mn beoordeling, maar ik verwacht dat dit weer een topper gaat worden!

@ king_pin: ik heb ze al vaker in de (betere) platenzaken zien liggen, bijv. Sounds Delft!

in antwerpen lag ie zelfs in de "fucking" fnac....

moet je niet nagaan hoe commercieel sunn o))) geworden is

Iets is voor mij pas commercieel als het op MTV wordt uitgezonden.. de plaat draait nu, nog geen oordeel.

Héle goeie Sunn O))). En inderdaad wat experimenteler dan hun vorige platen. Deze bulkt dan ook van de sfeer en vormt een mooi geheel op zich. Daar zal Eyvind Kang wel iets mee te maken hebben ...
Voor mij de beste Sunn O))) tot hiertoe en waarschijnlijk in de lift om nog meer sterren te vergaren.

Fijn, de nieuwe Sunn O))) is gearriveerd! Werd tijd. Eens kijken of ze de veelbelovende ommezwaar van Oracle (2007) kunnen waarmaken. De gastbijdrages zijn op papier al indrukwekkend (Oren Ambrachi, Dylan Carson, Atilla en notabene Julian Priester van Sun Ra en John Coltrane), nu de praktijk. Op een Christelijk volume overigens. Vanavond als er niemand thuis is zal ik dit nieuwe zwarte gat van drones, dissonante piano aanslagen, creepy strijkers gorgelend gegrom en massieve koorzangen(!) eens volgens hun slogan ter gehore brengen: Maximum volume yields maximum results. En zo hoort het. Mooi artwork weer overigens.

Alice is wel het beste dat ik tot nu toe van deze meneren gehoord heb en ook het meest verrassende. Erg goed, en wat minder nauw, ruimtelijker, dan hun meeste nummers.

Pitchfork geeft een 8,5, ik ben weer geïnteresseerd

Die stem op Aghartha lijkt wel ingesproken door Milan Fras van Laibach, maar het is Attila Csihar van Mayhem.

Erg gaaf album dit, heb t nu een stuk of 3 keer gehoord maar vooral Alice is echt zo voorbij omdat het gewoon heerlijk is opgebouwd.

Verdomd, nou je dat zo zegt, het is inderdaad Attila van Mayhem.
Al moet ik zeggen dat ik me na twee luister beurten best wel stoor aan dat steenkolen Engels van de man.
Je zou zeggen dat dat juist bij de muziek past, maar bij mij valt het kwartje (nog) niet.
Voor de rest weer een pracht album tot nu toe, stem later.

Aah dacht al waar blijven de eerste berichten over commercie en uitverkoop. Ja de eerste zijn gesignaleerd.
Hahahaha. Met commercieel heeft het nog steeds geen moer te maken.
Klinkt misschien heel ietsje toegankelijker dan hun oude werk, maar dat draagt alleen bij aan een sfeer.
Een sfeer die redelijk in de buurt ligt van de collega's van Ulver.
En ook namen als Neurosis, Swans en Laibach schieten te binnen.
Zelfs de wat meer drone-gerichte Coil producties (Time Machines!!!) klinken hierin door.

En dat alles maakt het wat mij betreft het meest geslaagde Sunn O))) album ever.
Met doom heeft het niet veel meer te maken. Met metal ook niet.
Avantgarde, experimental juist veel meer dan voorheen.

Dit is tot nu toe de meest bizarre plaat die ik in 2009 heb aangeschaft. Deze release wordt gevuld met 4 ellenlang doorploeterende gitaarerupties, drones of hoe je ze noemen wilt. Ook komt er inderdaad een keer een koor voorbij en hebben we in het laatste nummer, lieflijk Alice genoemd, iets van een toeter. Maar drums? Afwezig en dat op een album dat naast avant-garde ook het stempel metal opgeplakt krijgt. Apart huh.

Is 't ook wat? Ja, 4 sterren hoor, maar daar past wel een kantttekeningetje bij. Het is in mijn beleving nogal afhankelijk van de status van de gemoedstoestand. Als je bijvoorbeeld net te horen hebt gekregen dat een salarisverhoging van 25% er niet in zit met als flauw excuus dat het zogenaamd crisis is....zet 'm maar op. Ben je een boodschappenlijstje aan het maken voor een geplande vakantie met 4 kinderen, waarvan de twee oudsten dan vinden dat ze inspraak hebben....doe maar niet. Wil je bezoek niet weg en wil jij juist wel dat ze weg gaan...zet maar op. Ben je in een jolige bui na 3 lauwe witte wijntjes en anderhalve verbrande bbq-worst, doe dan maar weer niet. De plaat heeft het kortgezegd in zich om als indrukwekkend (hence the 4 stars), irritant, handig of lachwekkend (hence geen 5 stars) over te komen.

Maar goed, ik kies dus mijn momenten om Monolith & Dimensions te draaien en dan vermaak ik me er prima mee. Hoewel het dus 4 logge en zich zeer traag ontwikkelende "nummers' zijn waar de gitaarmuur een constante factor is, is het voor de aandachtige en open minded luisteraar bepaald een boeiende luisterervaring. Eerlijk gezegd klinkt het gebodene me technisch gezien niet al te ingewikkeld in de oren (maar kan dat mis hebben hoor) maar met vrij weinig middelen en stijlvarianten zo een bak sfeer weg kunnen zetten is wel knap. En ik moet ook bekennen dat, hoewel dit natuurlijk niet in de buurt komt van makkelijke muziek die door grote drommen gewaardeerd zal worden, de plaat best toegankelijk is. Ik vind het in ieder geval makkelijker te verwerken dan de drones van de elders genoemde Swans. Een band waar het, buiten de drones dan, verder weinig mee te maken heeft hoor. Dus de Swans liefhebber moet niet denken dat hij eindelijk de muzikale erfgenamen heeft ontdekt.

Oh ja, de bijdrage van de zanger (nou ja...ben in een fantasierijke bui zeg maar) van Mayhem is bijzonder maar schuurt wel licht tegen het potsierlijke aan. Het is het soort zang dat er voor zorgt dat Tessa (3 jaar, een na oudste en tevens een na jongste dochter, fan van mega mindy) snel bij me op schoot kruipt en meldt "papa ik wil met jou kroelen". Dit doet ze anders voornamelijk bij de heel spannende momenten van Heksje Lily.

dit is zoveel meer dan de logge zware doom-drone waarmee ze ooit gestart zijn....

dit is pure kunst, no more, no less

en nu maar wachten op de vinyl-versie.

Eerste keer dat ik iets van Sun 0))) beluister tot m'n grote schaamte en spijt zeggend maar dit is goed.
Ik heb het hele album al eens doorbeluisterd maar blijf toch steken op het eerste nummer wat me blijft intrigeren en intrigeren.
Sorry dat ik het zeg maar de eerste twee malen dat ik dit oplegde moest ik gieren als een waanzinnige net als de zanger himself.
Col Kurtz die in een zeer "ten einde raad wat doe ik hier" toestand zit?
Of hoe ik me voorstelde dat ik als kleine uk naast een grote getormenteerde gedesillusioneerde krijger in een bloedhete tipi zat
en hij een monoloog afstak voor z'n demonen.
En maar ja zeggen na elk woord.
Gewoon waanzinnig goed.

ps kroelen kende ik nog niet , bedankt om m'n archief met woorden te vergroten.

Dit vind ik een van de, zo niet dé beste Sunn O))). Als iemand me had verteld dat een Sunn O))) plaat zou eindigen met een monster van een post-rock esque climax (zowel Debussy als Sigur Rós klinken door in de koperarangementen) zou ik die persoon uitlachen.

Wat ik met name zo goed vind, is de pacing van het hele album. Van de eerste 'kalme' drones wordt de versterker geleidelijk een tandje aangezwengeld totdat je verdrinkt. Maar voor de eerste keer heeft een Sunn O))) plaat daadwerkelijk verlossing in de staart. De enige reden waarom ik geen 4,5* wil uitdelen, is omdat ik de narrator Atilla op het openingsnummer niet smerig,eng, boeiend of sfeervol vind, maar met name flauw en nep.

Voorheen wilde ik geen 4,5* uitdelen, en ik hou woord. 5* Mag dan wel. Onwijs hoe het geluid van Sunn o))) zo heeft wezen te evolueren, dan neem ik het lachwekkende gebrom van Atilla voor lief. De rest is nagenoeg perfect. Het enige nadeel wat ik kan bedenken, is dat ik waarschijnlijk dankzij deze cd mijn nageslacht niet meer kan horen. Maar dat is afsluiter Alice (met Julian Priester van Sun Ra, John Coltrane etc) waar beide heren van Sunn een tribute geven aan Alice Coltrane, meer dan waard. Veruit de beste Sunn. En de beste plaat van het jaar.

Toen ik deze plaat voor het eerst hoorde was ik al aangenaam verrast maar pas een paar maanden later hoor ik de perfectie van dit album, daarom verhoogt naar een dikke 5*!

Oh please.

Kga deze vanmiddag even halen denk ik.

Het blijft een wisselvallige plaat. Momenten met sterke minimale drones. Maar over het algemeen klinkt het vrij middelmatig. Hier ligt voor mij ook een valkuil. Platen als deze vragen veel concentratie en energie van mij. De muziek vraag volledige concentratie om de nuances in de drones op te merken. Maar ook na meerdere luister beurten, blijven de eerste nummers een beetje on opgemerkt. Het hypnotische effect wat de logge drones proberen te brengen blijft weg.

Het hoogte punt van de plaat en het nummer wat de plaat tot een 3* - 3.5* brengt is 'alice'.

Paar keer geluisterd nu. Bevalt goed!

Je moet er inderdaad geconcentreerd voor zijn maar dat mag potdomme ook wel eens! Als je er in zit sleuren je ze goed mee; met veel verassende akkoorden en zelfs als je denkt 'NU KOMT DE APOTHEOSE', en hij KOMT, dan sla je jezelf nog steeds voor de kop omdat je het niet zag aankomen dat het akkoord zo'n VERLOSSENDE werking zou hebben.

De vier nummers zijn gevarieerd en weten me wel te boeien. De logge drones bouwen steeds ergens naartoe, de akkoorden oppenen zich langzaam, er zitten op sommige punten zelfs gitaarsolo's in gestopt tijdens de hoogtepunten, diep van binnen. Echt een totaalplaat; hier kan ik wel bij sterven!

Verder een goede productie, mooie klanken uiteraard, mooie artwork, kek postertje erbij (wat ik schaamteloos uit de hoes haalde en ophing).

Ik ben bang dat ik SUNN 0))) niet snap?! Misschien wil iemand uitleg geven?

Ik denk dat je de sfeer even moet vatten alvorens je hier echt van kan gaan genieten.

Blijft een interessant gebeuren dit. Voor mij is het niet echt muziek, meer een hardere vorm van Ad Vissers zijn Brainsessies!!

Na enige pogingen is het me nu eindelijk gelukt Sunn O))) op waarde in te schatten. Black One vond ik al aardig, maar deze is echt wel erg gaaf! Vooral Alice vind ik te gek...

Laboomzaa, ik snapte het eerder ook niet, maar ik zag het licht (of eerder de gruwelijke duisternis)...

Een vriend van me wist te vertellen dat het gebrabbel van Atilla op de openingstrack een of andere moeilijke Mongoolse buikzingtechniek is... of zoiets. Toch blijft het voor mij de enige smet op een fantastische cd.

Atilla moet, wat buikzingen betreft, inderdaad zijn meerdere erkennen in de leden van de Josti Band.

Echt een sfeervolle ervaring. Geluid op het hardst, en dan rustig op bed met de ogen dicht. Een waar landschap wordt gevormd. Hoe beter je luistert, hoe meer details je ziet/hoort. De opening van Agartha is een wonderlijke ervaring. De woorden van Atilla op het laatst! Een nummer als Hunting and Gathering is iets minder "drone", maar desondanks een fantastisch nummer.

Haha, had m'n recensie geschreven terwijl ik stoned was, te zien aan de spelfouten, maar ik blijf er wel bij. Vooral die superdik gelaagde akkoorden; alsof een volledig orkest z'n instrumenten staat uit te wringen boven een nachtelijk fjord.