Pathosray - Sunless Skies (2009)

Benieuwd of ie het goeie debuut kan overtreffen

Nou dat zit er misschien wel in. Voorlopig is het in ieder geval het progmetalhoogtepunt van het jaar. Het komt soms echt in de buurt van de klasse van een band als Pink Floyd, mede door het nog meer wegschuiven van de powermetalinvloeden en het gebruik van een zangeres (denk aan Dark Side of the Moon).

Heb je hem al ergens gevonden dan? Gelukzak! Het wordt hier in elk geval een must buy

Promoversie yup. Tot nu toe bevalt 'ie mij beter dan de voorganger

Hier moet ik ook maar eens achteraan gaan, hun debuutalbum kon ik zeer waarderen, ben erg benieuwd wat ze er van gemaakt hebben. Enfin nog maar één weekje.

Ik begin met een kleine 4*. Recensie volgt nog een keer.

Meer dan degelijke opvolger van het selftitled album! Vooral Crown of Thorns en Poltergeist zijn magistraal.

De plaat als progmetalhoogtepunt van het jaar bestempelen lijkt me wel wat overdreven. "Crack the skye" van Mastodon en "Unreal" van Spheric Universe Experience staan wat dat betreft toch nog een trapje hoger.

Nja ik rekende Crack the Skye eigenlijk niet mee, omdat ik Mastodon niet echt als progmetalband zie. Unreal ken ik niet. Welk (sub)genre is dat?

Progmetal à la DT, Suspyre, Symphony X,... Check de myspace maar eens. Heel catchy die nieuwe plaat!

Ah, waarschijnlijk niets voor mij dan.

klinkt als een aangename verrassing voor mij

Voor mij is dit tweede album van Pathosray een zeer aangename verrassing: mooi uitgewerkte nummers met nu eens snoeiharde dan weer rustigere momenten, maar altijd - en dat apprecieer ik - met de broodnodige melodie. Ik waardeer tevens de lengte van de songs: geen van die ellenlange vervelende epistels (ik noem dat het DT-virus), maar songs met begin, midden en einde en zonder vervelend instrumentaal gefreak dat een song nodeloos uitrekt. Een boontje heb ik voor Crown of Thorns, The Coldest Lullaby (met gastzangeres) en Poltergeist (langste nummer met zijn 8:31, maar blijft boeiend). Track 11 staat niet op mijn versie van dit album, dus daarover geen oordeel. Italië? Niet alleen prachtig land met lekker eten, maar ook met mooie harde muziek.

Niet zo sterk als het debuut helaas, maar absoluut een prima plaat. Minder avontuurlijk, wat zich vooral uit in meer compacte en gestructureerde songs. Wat dit betreft is het tekenend dat de langste song (Poltergeist) de beste track van het album is. Qua produktie is er wel wat vooruitgang geboekt, alles klinkt wat voller en vetter, maar de songs zijn niet unaniem sterk dit keer.

Hm begint toch wat te vervelen dit.

Tweede cd van deze italiaanse progressieve metal band. Hun eerste was een klapper van jewelste en dus was het afwachten wat hun 2e zou opleveren. Na tal van luisterbeurten mogen we zeggen dat we toch weer met een klasse cd te maken hebben. Poltergeist is duidelijk het beste nummer op de cd, erg heavy en met een prachtige vocale bijdrage van Silvia Marchesan.
For the Last Time is een wonderschone ballad, die mooi op dit nummer aansluit. Quantic Enigma is een nummer waar zanger Marco Sandron zijn veelzijdigheid als zanger kan etaleren en het synthesizer/gitaarspel in dit nummer is prachtig! The Coldest Lullaby heeft ook weer vrouwelijk vocalen wat een extra dimensie geeft aan het nummer, prachtig. Crown of Thorns is een heavy rocknummer in een snel tempo en ook weer het bewijs dat deze band alles aan kan. Ik ben benieuwd of deze zeer talentvolle band nog met een nieuwe cd komt, deze is van uitzonderlijke klasse.

Iets minder dan de voorganger, maar die vind ik dan ook briljant. De nummers zijn iets korter valt me op. Het blijft heerlijk stevige progmetal met geweldige zang van Sandron. Zulke vocalen is al het halve werk, zelfs voor dit soort muziek.

Prima album, en wat heavier en wat compacter qua opzet van de songs, dan op het eerste album.