Pathosray - Sunless Skies (2009)

Voor mij is dit tweede album van Pathosray een zeer aangename verrassing: mooi uitgewerkte nummers met nu eens snoeiharde dan weer rustigere momenten, maar altijd - en dat apprecieer ik - met de broodnodige melodie. Ik waardeer tevens de lengte van de songs: geen van die ellenlange vervelende epistels (ik noem dat het DT-virus), maar songs met begin, midden en einde en zonder vervelend instrumentaal gefreak dat een song nodeloos uitrekt. Een boontje heb ik voor Crown of Thorns, The Coldest Lullaby (met gastzangeres) en Poltergeist (langste nummer met zijn 8:31, maar blijft boeiend). Track 11 staat niet op mijn versie van dit album, dus daarover geen oordeel. Italië? Niet alleen prachtig land met lekker eten, maar ook met mooie harde muziek.

Niet zo sterk als het debuut helaas, maar absoluut een prima plaat. Minder avontuurlijk, wat zich vooral uit in meer compacte en gestructureerde songs. Wat dit betreft is het tekenend dat de langste song (Poltergeist) de beste track van het album is. Qua produktie is er wel wat vooruitgang geboekt, alles klinkt wat voller en vetter, maar de songs zijn niet unaniem sterk dit keer.