Elvis Costello - Secret, Profane & Sugarcane (2009)

Hier wist ik niets van, was dit aangekondigd? Een nieuwe Costello kan me nog steeds blij maken.

Ik vraag me af wat dit voor album is :

Complicated Shadows is een nummer van het album All This Useless Beauty en ook Hidden Shame is een nummer uit de oude doos. Deze was ooit geschreven voor Johnny Cash en staat als outtake op de bonus cd van All This Useless Beauty.

Nieuwe plaat van Elvis Costello, die in 3 dagen tijd werd opgenomen in Nashville. Zulks onder produktionele leiding van T-Bone Burnett.
Costello liet zich begeleiden door een uitgelezen kransje country- en bluesgrassmuzikanten. De voornamelijk akoestische plaat bevat eigen werk en een paar covers van nummers die eerder door onder andere Johnny Cash en Bing Crosby werden vertolkt

Zo te horen komt ie gemakkelijk in de top 3 terecht van mijn favoriete platen van EC. Fantastisch, geweldig, tof.
De hernieuwde samenwerking met T-Bone Burnett doet hem goed.

Pfff, snel even beluisterd deze nieuwe van Elvis, maar voorlopig vind ik het nogal teleurstellend. Het klinkt me iets te country.

Ik het het juist wel een fijne plaat tot nog toe. Dit bevalt mij beter dan zijn andere muzikale-escapades, komt natuurlijk ook omdat ik wel een liefhebber ben van bepaalde countrystromingen. Ik ga er nog eens een paar luisterbeurten van genieten, maar dit is in ieder geval een fijne verassing gebleken. Want ik wist he-le-maal niets van deze release af.

Ik ben blij dat Elvis weer op het akoustische vlak zit maar dit album kan me matig bekoren. King of America was vëél beter.

Na een tiental luisterbeurten kan ik niet anders dan bij mijn eerste indruk blijven: dit is een van de allerbeste platen van Elvis Costello. Eentje voor de eindejaarslijstjes.

Zijn voorlaatste kon me al een stuk minder bekoren dan zijn classic albums.... Ik nam het als ware fan toch maar mee, maar voorlopig kan ik hier niet veel mee.
Het kabbelt me iets te rustig verder, ik hoor ook weinig songs de revue passeren die iets tijdloos hebben, ik weet het dus niet.
Voorlopig kan dit album me echt niet pakken, helaas.
Gelukkig zingt ie country, dat ligt hem wel, maar ik hoor dus weinig echt beklijvende songs, helaas.

Voorlopig **1/2, of ben ik echt te streng???

Nee hoor, je hebt gelijk Father McKenzie. Hij heeft wel betere countrysongs gemaakt, bijvoorbeeld op Almost Blue of zoals ik al eerder zei King of America. Ik haal er trouwens ook een half sterretje af.

Gewoon voor de lol gemaakt in 3 dagen opgenomen, dan hoeft niet allemaal zo loepzuiver (soms gewoon vals!) en gelikt te klinken wat mij betreft.
Kampvuur aan, sterke koffie erbij en en je waant in Wilde Westen van Mr. Declan McManus.
Hij komt er toch maar weer mee weg, deze alleskunner...

Hij vergeet wel echt goede songs te schrijven, kijk, daar gaat het mij om, of dit nu op 3 dagen voor de lol is opgenomen of niet. Zuiver of vals heb ik niet eens op gelet, ik krijg gewoon heimwee naar sterke albums van hem die hij vroeger wèl wist in elkaar te boksen. Get Happy! als ultiem voorbeeld, voor mij dan.
Neen, ik blijf dit niet veel soeps vinden, ik zal hem nog wel eens herbeluisteren, maar vrees dat ik niet veel hoger zal komen dan mijn 2.5, helaas...
Almost Blue was ook country, maar dat stond vol heerlijke songs, toch een belangrijk detail als je het mij vraagt....

Ik vind deze plaat echt ijzersterk, wat komt Elvis Costello toch goed weg in verschillende stylen van muziek, nu doet hij de country en bluegrass aan een hele uitdaging en ook een gengre dat mij nie echt zo gekent is.

Maar hij graakt er weer goed mee weg, ja Elvis Costello is en blijft een klasbak, nu is het idd wachten op een volgende plaat met nieuw materiaal, maar die zal hoogstwaarschijnlijk niet te lang op zich laten wachten.

Tja, Barrett, ik ben wel een echte fan, maarreuh... war hoor jij al die goede songs?
Almost Blue was ook country, maar dàt bulkte van gedenkwaardige liedjes.
Hier zie ik wel de vormstijl, maar inhoudelijk stelt dit voor mij echt weing voor.
Misschien moet ik de plaat nog maar wat keren draaien, voorlopig vind ik het één van zijn flauwste platen, en ik heb ze zo ongeveer allemaal in huis...

Best een onderhoudende CD wat mij betreft. Er wordt goed gemusiceerd en door T-Bone Burnett is alles op een verantwoorde manier opgetekend. Na een paar luisterbeurten heb ik de CD net nog even met de hoofdtelefoon aandachtig beluisterd. De songs zijn niet eens zo slecht, alleen schort het wat aan de voordracht van Costello. Misschien dat het aan de drie dagen opnametijd ligt maar zijn zangpartijen klinken allemaal wat vlak. King of America ken ik niet maar een country liedje als A Good Year For The Roses wel en daar weet hij met veel overtuiging een mooie country snik neer te leggen. Op I Felt the Chill Before the Winter Came bijvoorbeeld mis ik dat, en dat kabbelt daarom voort zonder echt te overtuigen.

@ RobZet; daar zeg je het "het kabbelt voort zonder echt te overtuigen".
Da's precies wat ik er ook van vind. Misschien moet ik de plaat toch wat méér luisterbeurten gunnen en oordeel ik te vlug.
Ik heb wel heimwee naar albums als Get Happy!

Voor liefhebbers van Jim Lauderdale mag deze plaat geen probleem zijn: Gezien Jim zelf en zowat zijn hele band hierop meedoen, lijkt het eerder een uitstekende nieuwe plaat van Jim Lauderdale met Elvis Costello als gastvocalist. Past dan ook perfect in het fabuleuze rijtje Lauderdale platen Lost in the Lonesome Pines / Headed for the Hills / Bluegrass / The Bluegrass Diaries.

Heerlijke laatavond zomerplaat

Ik moet toch mijn uitspraak lichtjes bijstellen, het is een goede plaat maar hoe vaker ik er naar luister hoe bleker dat hij lijkt te worden.

Elvis Costello dit keer als cowboy

Dat Elvis Costello niet genoeg heeft aan slechts 1 muziekgenre was bekend. Met zijn nieuwste album (Secret, Profane and Sugarcane) is hij nu teruggekeerd bij de country-blues en folk. Muziek die zijn roots kent in het zuiden van Amerika en die hij ter plaatse in Nasville heeft opgenomen.

"Despite the occasional stuffiness, there's a lot of good material here and it's all executed well, but it's hard not to shake the feeling that this is a collection of leftovers masquerading as a main course". (Bron: Allmusic)

Sinds 1977 draait Elvis Costello (geboren als Declan McManus) mee in het muziekwereldje. Begonnen in de punk en new wave scene ontwikkelde hij zich tot een muzikaal genie en is van alle markten thuis. Uitstapjes naar klassiek, opera en jazz horen daar ook bij en nu dus de roots.

Het is niet de eerste keer dat Costello zich inlaat met dit genre, maar het is wel al een hele tijd geleden. In 1986 werd het album Kings of America uitgebracht en T-Bone Burnett zat toen achter de knoppen. Nu 23 jaar later hebben de heren elkaar wederom gevonden en samen met een all star acoustic string band onder leiding van Jim Lauderdale hebben ze in 3 dagen een album volgespeeld. Plattelandsmeisjes Emmylou Harris en Loretta Lynn zongen ook een moppie mee en het resultaat laat zich aanhoren als een golf van speelplezier.

Niet iedereen is even enthousiast. Sommigen klagen over de snelheid waarmee het album tot stand is gebracht en dat dit ten koste van de kwaliteit gaat. En anderen menen dat het een allegaartje is van leftovers. Zo zijn een aantal nummers afkomstig van een opera gebaseerd op de sprookjes van Hans Cristian Andersen die Elvis nog (steeds) niet heeft afgemaakt. Er is echter ook een groep die dit het beste werk van Elvis Costello vindt sinds jaren.

Ikzelf geniet van een drietal nummers (My All Time Doll, Hidden Shame, Sulphur To Sugarcane) en sla alle andere nummers over. En dat is al beter dan zijn vorige album (Momofuku), want die draai ik nooit (meer).

tekst overgenomen van mijn weblog: cd-recensies.nieuwslog.nl

Toch wel weer grappig :

Elvis Costello scoort zijn hoogste Billboard notering sinds Get Happy!! met dit album. Het komt binnen op nummer 13. Alleen Armed Forces (10) en Get Happy!! (11) kwamen hoger.

Ik dacht eigenlijk dat deze man toch aardig in de kantlijn terecht was gekomen en dan lees je dit.

Redelijk album waar Elvis Costello country brengt, maar er staan te weinig gedenkwaardige songs op. Nu hou ik wel van country en de zang van Elvis is meer dan behoorlijk maar het album weet niet over de ganse linie te boeien wegens te weinig spanning en verrassingen.

Idd. een redelijk constante plaat van Costello. Maar ben het ook eens met LucM dat ondanks dat het rustig wegluisterd er wenig nummers op staan die mij weten te pakken. De muziek is goed verzorgt, maar ik vind dat de zang van Costello er niet altijd even goed aansluiting bij vind.

Gewoon een lekkere feel goed plaat van EC. Niets meer dan dat. Opgenomen in drie dagen in Nashville, en dat hoor je, maar is ook de charme. Totaal pretentieloos. Klinkt als een oude countryplaat die tussen de roggenvelden op een warme zomeravond ergens in het zuiden van Amerika is opgenomen , en zo zal het ook ongeveer wel gegaan zijn.
Maar ondanks het gemak van spelen en het tussendoortjes karakter van deze plaat weet de stem van EC de boel toch naar een hoger plan te trekken.

Nu ik vaak luister naar Elvis Costello heb ik onlangs gekeken naar de documentaire 'Mystery Dance'. Ik had die vorig jaar opgenomen van Canvas, maar nog niet gezien. De zanger wordt er de grootste singer-songwriter genoemd van zijn generatie. Tja, zulke uitspraken moet je met een korreltje zout nemen, maar dat hij een heel getalenteerde artiest is, is natuurlijk een feit.

Met dit album kan ik wel weinig aanvangen. De keuze voor de enige single maakt eigenlijk al duidelijk dat het geen meesterwerk is. Het nummer 'Complicated Shadows' is immers een nummer van een album van 1996 en toont dus weinig vertrouwen in het nieuwe materiaal. De eerste 4 nummers bevallen me nog redelijk, maar dan zakt het in. 'How deep is the red' vind ik zelfs irritant. Het slotnummer trekt het niveau weer omhoog. Geen enkel nummer kan in de Costello top 30 komen. Conclusie: degelijk, maar als dit doorsnee Costello zou zijn, zou ik de artiest links laten liggen.

Al de negatieve commentaren van hierboven zijn volgens mij vooral te wijten aan te weinig luisterbeurten. Pas bij de derde-vierde beluistering valt de schoonheid van deze nummers op. Net zo is het met zijn nieuwe worp met The Imposters trouwens.
Costello laat zich op deze plaat lekker tearjerkend gaan in zijn allerbeste country-bluegrass-folk gedaante. Enkele songs lenen zich perfect tot het wentelen in weemoed en zelfmedelijden, gefaciliteerd door een heerlijke fles Passetougrains van Hubert Lignier.

Laat ons klinken op onze verloren liefdes.