Dirty Projectors - Bitte Orca (2009)

Toch grappig hoe smaken kunnen verschillen, want voor de meeste mensen is het tweeluik "Stillness Is The Move" en "Two Doves" het absolute hoogtepunt van de cd, voor mij ook

En toch...en toch...is "Knotty Pine" nog een stuk vermakelijker, maar Dirty Projectors mag van mij zulke pareltjes blijven maken.

Zeer goede cd, Beste van het jaar?
Kan best. bevat geen zwakke momenten.

Om trots op te zijn!

Heb je 'n link naar die enquete?

zal dan wel zijn omdat het zulke gladde tearjerkers zijn... 2 potjes Top40 Nivea...blegh

Tearjerkers, wat een onzin. En ik weet niet waar jij vandaan komt, maar in Nederland hebben ze niet zo'n top 40.

En ik weet ook al niet welke pretentie er dan te vinden is op dit album?

Ik vind het een steengoed album, wat helemaal in deze tijd past. De sound is erg eclectisch. Je hoort er bijvoorbeeld Talking Heads in terug, maar ook iemand als Jens Lekman, verder zitten er ook vaak 60s/70s folk elementen in. Dat overgoten met soms wat oosters aandoende klanken, die het geheel ook erg zomers maken, levert voor mij één van de zomerplaten van 2009. Voor nu: 4 sterren, maar als ie blijft groeien gaat dat naar de 4,5.

Sluit me bij Sydbarrett aan. Je moet beter naar de nummers luisteren denk ik. Het zijn geen standaard tearjearkers of zijn in een ander pop-genre te vatten. Daarvoor zijn de nummers veel te gecompliceerd.

Stillness is the Move is geniaal!!!

En sommige mensen hebben geen smaak!!

neh

schijn bedriegt

Nee het zijn tearjerkers, hihi. Hoe kom je erbij, het is niet de soundtrack van een film als de titanic

Stillness Is The Move klinkt uiterlijk als een fout en glad R&B nummertje, maar is langzaam onder mn huid gekropen. Verslavend, net als de rest van dit album.

Slechte plaat, niet om aan te horen. Gelukkig zijn smaken verschillend. Of zijn jullie bevriend met G. Kamer, die deze band tot Talking Heads van de zeros heeft bestempeld? Toch even vragen bij welke apotheker Kamer geweest is.

Ach, jij geeft 5 sterren aan Neerlands grootste kloteband Johan, ook zo'n Gijsbert Kamer bandje...

En nee, uiteraard neem ik de mening van Kamer al lang niet meer serieus. Onder meer door al die kritiekloze recensies van Excelsior-bandjes.

Ik vindt hem nog steeds niks.

Dat kan.

Leuke, zomerse plaat

Dirty Projectors - Bitte Orca

Wie mij vijf jaar geleden had gezegd dat ik ooit songs met R 'n‘ B en electrobeats zou kunnen waarderen, had ik voor gek verklaard. Ik hield van blues- en rockmuziek, soft of hardrock, muziek van vóór 1975. Ik beschouwde het opheffen van Mark II van Deep Purple in 1975 en de teloorgang van Led Zeppelin in deze zelfde periode als belangrijkste indicaties van The End of Musicology. Punk en glamrock waren duivelse genres en ook new wave, grunge en ook de meer recentere muzikale ontwikkelingen keurde ik geen oor waardig. Muziek was in te delen in hokjes. Ik hield van Sixties Britpop, hardrock, en blues en veel van de andere muziek van mijn ouders. De rest kende ik niet of wilde ik niet leren kennen. Coldplay, de RHCP en Anouk vond ik nog wel erg goed maar daar hield het dan wel mee op.

Nu, vijf jaar later, heb ik mij ten volle ondergedompeld in de wondere wereld die 'indie' wordt genoemd. Een vrij loze en vage term maar voor mij persoonlijk betekende het alle muziek die nieuwer was dan 1975 en die niet in de commerciële weeklijstjes stond. Eerst ontdekte ik Radiohead, daarna the Libertines, the Arcade Fire, Patrick Watson, Elbow en nu Dirty Projectors...

Door het waarderen van muziek als Dirty Projectors realiseerde ik mij onlangs in wat voor stroomversnelling mijn muzieksmaak en oriëntatie is geraakt. Misschien kan je wel spreken van een volwassenwording. In vrij weinig opzichten lijkt deze muziek op mijn helden van vijf jaar terug. Alleen de gitaar van Dave Longstreth, vooral op Useful Chamber en Remade Horizon, deed mij denken aan Jimmy Page op Led Zeppelin III. Verder was het voor mij weer een ontdekkingsreis. Dirty Projectors, Animal Collective, Grizzly Bear en vooral de uitstekende compilatie Dark Was The Night hebben mij eens en te meer duidelijk gemaakt dat er meer is dan hokjes, genres en 'grote namen’. Muziek hoeft niet in één keer te pakken. Soms moet men openstaan en wennen aan nieuwigheid. Leren luisteren naar anderen is mij door mijn ouders bijgebracht maar leren luisteren naar muziek is iets waar ik mijzelf van heb overtuigd.

De stem van deze zelfde Longstreth is soms lieflijk poppy maar soms ook fel en puntig. De dames zingen harmonieus maar niet op een klassieke Beach Boys/Beatles/Queen-achtige wijze. Er zitten voor ons abnormale atonale klanken in die Afrikaans-achtig aandoen maar die mij absoluut niet vervreemden van de muziek. Het deed mij zo nu en dan aan Vampire Weekend denken. Beide bands zijn natuurlijk Brooklyn-bandjes dus zo vreemd is dat niet. Daarmee associeerde ik het ook met het instrumentale gedeelte van Paul Simons Graceland, wat gezien mijn Top 10 geen slechte associatie is. Verder versnelt en vertraagt de muziek op onverwachte momenten en wordt de luisteraar steeds op het verkeerde been gezet. Soms bepaalt een acoustisch gitaartje een ritme terwijl op een ander moment de (drum/electro/RnB)-beats je om de oren vliegen (zoals bij Useful Chambers). Ook the Dodos hoor ik hier stiekem in terug. Ogenschijnlijk 'simpele’ popliedjes als Stillness Is The Move zijn na een aantal maal goed luisteren toch niet zo standaard als gedacht. Laagje voor laagje wordt het nummer soms opgebouwd en soms ook weer afgebouwd. Het nummer eindigt met alleen een tragisch klassiek stuk om over te gaan in de volgende ‘Sky-radio hit’: Two Doves. Het fijne van deze muziek is dat je er als heerlijke zomermuziek van kan genieten en tegelijkertijd ook de briljante composities en productie kan waarderen.

Tot nu toe kan alleen de afsluiter Fluorescent Half Dome mij niet helemaal bekoren maar voor de rest zijn de nummers echt kunststukjes waar ik de aankomende weken/maanden nog niet naar uitgeluisterd ben. In het volwassenwordingsproces kan nog een volgende stap worden gezet als Dirty Projectors deze zomer in navolging van Grizzly Bear ook Lowlands zullen aandoen.

Vooralsnog 4.5* maar een halfje kan er nog bijkomen als ik overtuigd kan worden door Fluorescent Half Dome.

dit wordt schijnt zwaar gehyped op het moment. binnenkort ns checken:-)

Hmm, na meer luisterbeurten doet het album me toch al wat meer. Klinkt inderdaad leuk en zomers!

Echt een groeiertje, hij begint nu pas aan te slaan. (Na een paar weken en afentoe luisteren is dat). Hij bevalt steeds meer en ik denk dat het wel kan groeien tot een 4 of 4,5.

zo!
dit is voor mij echt de plaat op het moment!
super groovy en als je m vaker hebt gehoord ook erg catchy.

Dirty Projectors doet gezellig moeilijk. Ik vind ze op hun best als ze de vreemde vorm van de meeste nummers laten varen en iets schaamteloos catchy als Stillness Is The Move uit de hoge hoed toveren. Behoorlijk ongelofelijk nummer! En de rest vind ik dus gezellig moeilijk en op veel momenten erg goed. Raar en verslavend plaatje.

Useful Chamber
Stillness Is the Move

Groeiplaatje hoor.

Cannibal Resource, Useful Chambers, Remade Horizon Verreweg de beste plaat van het jaar.

Wat een plaat! Wow, Brooklyn rules. Yeasayer-sfeertje is niet veraf maar dit is minstens even avontuurlijk..Alles is nog niet doorgedrongen maar dit is echt geweldig.

Wat een ontdekking dit!

Ik ben wellicht de enige, maar ik vind het tweede nummer nogal wat weg hebben van een album van Yes, namelijk Relayer. Het zit hem denk ik in de sound van de gitaren.

En de zang op nummer drie heeft wel weer wat weg van Jeff Buckley.

Maar goed, bovenal hebben ze toch een geheel eigen geluid. Dank voor Gijsbert Kamer trouwens vanwege het filmpje op de volkskrant-site. Anders was ik hier waarschijnlijk nooit achter gekomen.

Dit is idd wel een ontdekking, maar ik kan helemaal niet volgen met jou vergelijkingen. Yes ok daar msh wel met enige zin voor verbeelding maar ik hoor echt geen Jeff Buckley die zingt, nuja zelf ben ik er nog niet helemaal aan uit aan wie hij mij doet denken.

Die ontdekking sloeg gewoon op de cd hoor, niet op het feit dat ik het op yes of buckley vind lijken! Overigens gaat die laatste vergelijking alleen op in nummer drie als de zanger met een kopstem zingt.

Ja, ik had het over de plaat die echt geniaal is.

Derde nummer lijkt hij natuurlijk op Buckley! En ander momenten op Antony.

Dirty Projectors vraagt minimaal 5 luisterbeurten

Als je toe bent aan wat anders uit de wereld van de (pop)muziek zou je het nieuwe album Bitte Orca van Dirty Projectors eens kunnen proberen. Het album staat bol van verschillende muzikale invloeden en is uiterst origineel.

"Dirty Projectors gaat met Bitte Orca waarschijnlijk meer zieltjes gaat winnen dan ooit tevoren". (Bron: Fileunder)

Dirty Projectors is van oorsprong een project van de geflopte Yale-student David Longstreth. Deze mastermind noemt zich de musical director van de band waarin naast hem vooral de dames Amber Coffman (gitaar), Haley Dekle en Angel Deradoorian (bas) opvallen door hun eigenzinnige (achtergrond)zang.

Met Bitte Orca heeft de band z’n meest toegankelijke werkstuk opgeleverd. Het wordt de luisteraar echter niet makkelijk gemaakt. In de indierock nummers ontbreken vaste songstructuren (couplet-refreintje) maar daarvoor in de plaats wordt je elke keer weer verrast op een nieuwe muzikale wending. De meeste luisteraars zullen dit als gejengel aanhoren en snel weer afzetten. Bitte Orca heeft echter toch zeker 5 luisterbeurten nodig om te landen. Daarna komen de eerste juweeltjes (voor mij zijn dat No Intension en Cannibal Resource) bovendrijven.

De band is net als Grizzly Bear afkomstig uit Brooklyn en dat blijkt dus een broedplaats voor indiemuziek te zijn. De band zegt zelf geïnspireerd te zijn door Nietzsche en Grover Washington Jr.. Fans horen daarnaast nog invloeden van Paul Simon’s Graceland, Led Zeppelin en zelfs Scritti Politti (in de zangstem van David). Afgaande op dit bonte rijtje mag iets aparts worden verwacht en dat wordt door Dirty Projectors waargemaakt.

Wie de band ook eens live wil zien kan 20 september in de Melkweg (Amsterdam) terecht.

Tekst is afkomstig van mijn blog: cd-recensies.nieuwslog.nl

Useful Chamber trekt dit album naar de 4,5*, de rest zit technisch ook geweldig in elkaar trouwens.