The Human League - Crash (1986)

mindere plaat van the league , hoewel perfect opgenomen , zijn de songs minder , alleen human en are you ever coming back vallen goed mee , de rest is minder , ( by the way dit is één van de eerste cd's die ooit kocht )

human is een juweeltje,de rest is iets minder,ik vind the human leaque 1 van de betere new wave band uit de jaren 80

Ik vond ze alleen in het begin wel sterk, tegen de tijd dat deze plaat uitkwam was het al meer een meezing popcollectiefje geworden en ben ik er niet zo weg van.

'Human' en 'Love is all that matters' springen hier echt boven de rest van de nummer uit.

Voor de tijd waarin het is uitgebracht, valt het m.i. wel onder de betere jaren tachtig pop, met Human als grootste hit. Maar als je van het geluid van de 'oudere' League houd, dan kan dit wat vlakker overkomen. Het valt idd. op dat het geluid van de plaat (in mijn geval) uitermate goed klinkt. Kant B heeft de betere afwisseling met I need your loving/Love on the Run en Love is all that matters. Doe daar Human en Are you ever coming back bij van Kant A en het is geenszins teleurstellend.

Op weg naar het werk rijdend nog eens "Human" gehoord op de radio.
Dit nummer krijgt van me 5/5 zonder weerga. Heel louterende track, mooie synths, mooie lyrics...

Lichte melancholische '80s feel die als een onderstroom op je onderbewustzijn inwerkt.

Ik kan niets anders zeggen dan dat deze song perfect is.

Soms komen deze songs nu eenmaal voor...

Dit is een nummer waar m'n moeilijk omheen kan als m'n er echt aandacht aan besteed.

Fragiele parel met een scheurtje die je naar beneden doet kijken de geschiedenis van je leven in.

Overigens is de clip die ik heb toegevoegd heel pregnant in het gevoel dat de song representeert.

Het wazige blauw dat circuleert in fuzzy beweeglijkheid, de melancholische blikken naar de grond toe als houvast, het langzame blauw waar maar geen einde aan lijkt te komen.
Oprechte blikken dan eens in de camera dan eens met de kin omhoog omwille van de trots die ieder van ons jammer genoeg bezit.

Rond 1986 kocht ik mijn eerste CD-speler, want er begon toen een soort prijsdoorbraak te komen. Mijn eerste CD-speler van Sharp was 400 gulden en leek toen een koopje. Een lacher vergeleken met nu. Die van het merk Yoko was 249, maar zag er hartstikke lichtvaardig uit.
CD's bleven echter hartstikke duur. Ik herinner me enkele CD's van fl. 47,95.
Ik beluisterde het vinyl anders dan de CD van Crash, want het geluid was zoveel beter. De mannen van ABBA vertelden dat het geluid van CD's ongeveer klonk als het geluid van een studio-opname.
Nu weet ik niet beter dat een CD altijd helder klinkt. Ik zou eigenlijk dit album weer op vinyl aan moeten schaffen en 'kijken' of het nog steeds zo goed klinkt als in 1986.
Zelfs Dirty Work van The Rolling Stones vond ik toen veel beter klinken.
Van Human kan ik mij echter geen clip herinneren, alleen het optreden in Countdown waarin Phil met de 2 zangeressen dat nummer playbackte, voorafgegaan door een kort interview met (volgens mij) Adam Curry.
Ik ben zowel fan van het werk van voor als na het album Dare en kan best de kritieken begrijpen. Het werk vanaf Dare is even creatief, maar voor een breed publiek wat beter beluister- en dansbaar. De platenmaatschappij stond vooraf al klaar om ook speciale 12 inch versies uit te brengen. In het clubcircuit doet deze muziek het dan ook altijd goed.
Tijd- en labelgenoten O.M.D. gingen zich ook ineens meer op de hitlijsten richten en bleven mooie singles en albums maken.
Van het aan Human League gerelateerde Heaven 17 heb ik maar 1 verzamel-CD. Ik leerde ze pas kennen met de hit Tempation, maar het is nooit echt mijn ding geworden. Ook leuke andere singles, maar het deed mij erg aan die Britse 'tiener'bandjes van die tijd denken, zoals The Blow Monkeys.

Toegegeven,I Need Your Loving klinkt niet zoals we de Human League kennen maar...ik vind het een moordschijf!
Als ik me nog goed herinner waren de producers van Crash Jimmy Jam & Terry Lewis eerst bij The Time (keyboard & bas) nadien gerespecteerde producers van o.a Alexander O'Neal en Janet Jackson.

De scherpe randjes waren er hier definitief af en mij werd het allemaal wat te zoet en glad.Weliswaar goed geproduceerd maar het niveau van de songs houdt niet echt over.

Het gros van de nummers is dan ook geschreven
door het team dat achter het succes van Janet Jackson zat.

Meteen de verklaring waarom Human een US nummer 1 hit kon worden.
Wel een goed nummer, maar veel meer kan ook ik van het album niet maken.

Dat verklaart waarom 'Swang' me aan Prince doet denken en ik bij 'Love is all that matters' altijd 'Criticize' van Alexander O'Neal er over heen zing.

Geproduceerd door Jimmy Jam en Terry Lewis die ook een paar nummers aandragen is Crash een album waarbij duidelijk is dat Philip Oakey c.s. steeds minder in de melk te brokkelen hebben. De sound is inwisselbaar met die van Janet Jackson en Alexander O' Neill. Crash klinkt als zovele muziek uit de tweede helft van de jaren '80. Kil, synthetisch en snoeihard. Weinig Human dus.

Mede daarom boeit Crash me niet heel erg. Toegegeven, Human en Love Is All That Matters zijn sterke songs. Maar heel erg verwijderd van Travelogue, Reproduction en Dare!

Wat ik aan dit album grappig vind is dat je overal (lees: op allerlei sites) leest 'Human en ...' springen eruit, verder is het weinig.
Op de plek van die puntjes staat dan nooit hetzelfde nummer. Dus als je al deze meningen bij elkaar optelt moet het hele album goed zijn.

Op de puntjes hoort natuurlijk: Love Is All That Matters te staan. Een van de beste nummers die de band heeft opgenomen met een refrein als een oorwurm, catchy en tijdloos....

En natuurlijk het intro van Human dat dit album bijzonder maakt!

De overige songs zijn inwisselbaar en missen de echte signature van The Human Leaque, dat werd goedgemaakt met de opvolger Romantic? Dat album heeft het logo THL all over it...

Jammer dat er na Credo, dat alweer 11 jaar oud is, geen nieuw album meer uitgekomen is.
Vlak voor de pandemie gaf de groep nog een mega spetterend optreden in Tivoli Vredenburg.

Helemaal mee eens. Dit album is als geheel een grote teleurstelling maar wat is de leadsingle Human sterk. De beste single van 1986!

Ik heb gisteren naar aanleiding van deze berichten Crash ook weer eens op de platenspeler gelegd.

Dat viel niet mee. Human is erg goed gedaan, maar voor de rest vrij nietszeggende muziek.

De rest van Human League kan ik erg waarderen, maar deze gaat niet veel uit de platenkast komen.

Haha, toevallig gisteren de single Human in een tweedehanszaak op de kop getikt. Zo te lezen heb ik daarmee een goede aankoop gedaan. Maar dat wist ik zelf natuurlijk ook al...

Human is een prachtig, sober liedje. Maar dat de kritieken destijds niet mals waren, kan ik me wel voorstellen. Want HL levert zich hier volledig uit aan het - zeker op dat moment zeer populaire - geluid van Jimmy Jam & Terry Lewis. Het is dat de vocalen hier nog steeds kenmerkend zijn voor de Britse band, maar anders had dit zomaar een nummer van de S.O.S. Band kunnen zijn.

Als je je eenmaal over die schok heen hebt gezet, is het een fraai en aanstekelijk nummer. Ik weet niet of dat voor de hele LP geldt, want daar heb ik me, onder invloed van de negatieve kritieken, nooit aan gewaagd. Toch bleek dit carrièretechnisch een goede zet: het werd hun tweede nummer 1 in de VS.
Want hoe je het verder ook wendt of keert: de geslaagde opvolger Romantic? - die ken en heb ik wel - heeft inderdaad weer het oude geluid van de Human League (althans Mark II dan toch). Maar dat werd een behoorlijke flop. Al kan dat ook met de tijdgeest van de jaren negentig te maken hebben.

Klopt wel Gaucho. In 1990 zat de muziekwereld niet echt meer te wachten op een, niet hoogdravend maar zeker aardig, Human League album. Voor de sessies van dit album hadden Oakey en co, beetje lui zoals de HL dat is, maar een stuk of 5 songs. De rest kwam allemaal uit de koker van Jam en Lewis. Commercieel dus een succes maar het is veruit hun minste album, met daarop dus wel 1 klassieker.

Het succes van Crash is volledig te wijten aan de US nummer 1 hit Human.
Succes in de US betekent meteen miljoenen exemplaren meer verkocht dan in Europa.

Human vind ik een prima single, Are You Ever Coming Back? en Love Is All That Matters zijn ook goed maar de rest valt tegen.
De verkoop van dit album viel ook tegen vergeleken met die van hun vorige twee albums.

Deze ook maar eens ter ore gebracht en hoewel ik dit niet kan vergelijken met andere albums van de groep (want nooit beluisterd), kan ik wel zeggen dat ik dit maar matig vind. Zoals door veel anderen ook al gezegd is en blijft Human een wereld nummer, maar op Love is all that matters na valt er niet veel te genieten. Nummers als Swang vind ik zelfs bloed irritant.

Mee eens. Maar geef albums als Dare en Octopus een kans, en je zult geweldige synthpop gaan horen !

Secrets en Romantic? zijn ook zeker de moeite waard!

Wel op bovenstaand album Love is All That Matters, een van hun allerbeste songs ever, met een refrein dat wekenlang door je hoofd blijft gaan. kijk, dan heb je wel de aandacht te pakken van. de luisteraar

Dit is zowat de meest verguisde plaat van The Human League en hét bewijs van een band die koos voor commercieel succes.

Na de flop van Hysteria bleef de platenmaatschappij met een fikse financiële kater zitten. Er moest en zou een nieuwe "Don’t You Want Me" komen om de Amerikaanse markt echt te veroveren, dus werd het producersduo Jimmy Jam en Terry Lewis opgedrongen. Het resultaat is een plaat waar de groep zelf weinig over te zeggen had; hun eigen Britse synthpop werd gewoon weggespoeld door een r&b-geluid.

"Swang" heeft echt niets meer met de oude band te maken en "Love Is All That Matters" vind ik ronduit irritant en repetitief – al blijft het refrein daardoor wel hangen

Dat ik er uiteindelijk toch nog 3 sterren aan kwijt kan, ligt puur aan de paar momenten waarop het wél overtuigt. De mooiste maar ook commercieelste track is zonder twijfel "Human". Gewoon een heel fijn nummer met toch meer de echte Human League-sound. Die melancholie en de stemmen samen zorgen dat het gelukkig overeind blijft in die gladde productie. Daarnaast brengt "Love on the Run" met zijn lekkere, pulserende synthpop de nodige energie terug en in "Are you ever coming back?" is eindelijk weer dat meer typische, filmische League-geluid te horen. Zelfs het nummer "Party" vind ik eigenlijk nog wel prima; een heerlijk no-nonsense nummer met een fantastische baslijn.

De commerciële knieval zie je ook echt terug in de videoclip van "Human". Men vond Phil Oakey er destijds veel te alternatief en té Brits uitzien. Om de kijker niet af te schrikken moesten de twee zangeressen vol in de spotlights en werd Phil weggestopt in de achtergrond. Die video kreeg een glossy Hollywood-uitstraling, mijlenver verwijderd van hun rauwe roots. Het laat precies zien hoe de ziel uit de band werd gesloopt.

Zelfs de spuuglelijke hoes weerspiegelt dit hele verhaal: het beeld is net zo wazig als de identiteit van de band destijds.

Zelf noem ik dit ook altijd het Amerikaanse Human League album.

Samen met Credo mijn twee minst favoriete album van de band. (waarbij ik direct de constatering doe dat ik het echt verbluffend vind waarom de band na Credo nooit meer een nieuw studioalbum heeft uitgebracht?
De band is voortdurend volop -met succes- aan het toeren dus dan zou je denken maak ook eens wat nieuws.

Terug naar Crash, wat dus ook daadwerkelijk een Crash betekende tussen diverse HL followers.

De single Human is er wel een van de buitencategorie, dat intro is weer oorstrelend en het nummer blijft hangen en heeft zich ook in de vele decennia daarna wel bewezen als evergreen.

Veel van de overige nummers hebben het in mijn oren anonieme American-soul-achtige sausje over zich gegoten gekregen dat in die jaren hip was. Maar net als bij Stock Aitken en Waterman vond ik de meeste Jam&Lewis producties getuigen van een een-haps-worst, universeel en redelijk inwisselbaar. En ik ben het met mijn MM collega Blitzed_Steve eens dat het de band geen eer aan doet.

Eén track naast Human springt er voor mij wel echt torenhoog bovenuit en dat is 'Love Is All That Matters'
Het door de dames gezongen refrein vind ik een gouden vondst en maken het nummer tot een regelrechte eerwurm. Ik heb het grijsgedraaid en het verveelt mij nog steeds niet.

Om het oude spreekwoord "beter ten halve gekeerd, dan ten hele gedwaald" maar weer eens van stal te halen: dat ging hierna ook op voor de Human League, gelukkig weer terug naar `Britse bodem.
In 1990 verscheen het album 'Romantic?' een onvervalst Human League album waar al hun onmiskenbare ingrediënten weer volop aanwezig waren. > Gelukkig!

Als Crash (1986) het Amerikaanse album van The Human League was,
dan was Crush (1985) misschien wel het Amerikaanse album van OMD.

En beide op Virgin. Grappig.

Jimmy Jam en Terry Lewis zijn geen kleine jongens hoor, kijk maar naar de 2 hits-albums die ze voor Janet Jackson maakten, en dit album hoort bij de 10 meest populaire albums van deze heren. Zes van de nummers zijn geschreven door THL zelf, het zijn juist de nummers die opvallen zoals "Human" en "Love is all that Matters" die volledig door Jam & Lewis zijn geproduceerd én geschreven.

Vind dat de meeste nummers niet ver af zitten van Hysteria, sommige nummers zou je zou kunnen omwisselen zoals "Are You Ever Coming Back?".

Alleen "I Need Your Loving" lijkt me meer geschikt voor The Time (en zou dan bij hun 10 beste behoren)