Red House Painters - Down Colorful Hill (1992)

Valiumplaat die te eentonig is om echt te boeien. 2,5*

Prachtig album. Michael is misschien wel mijn favoriete Red House Painters nummer.

5/5

Geweldig album! Medicine bottle en Michael zijn weergaloos. 5/5

ik ben erg fan van "24" misschien jeugd sentiment. heb dat clipje heel vaak gekeken.

heeft niet hetzelfde magische effect op mij als "Red House Painters I" alhoewel er een liedje naar mij genoemd is

ondanks alle pracht op Red house painters(1) staat het mooiste nummer van RHP toch op Down colorful hill, medicine bottle , een van de mooiste nummers ooit ook.
van elke noot muziek en regel tekst druipt de ellende, schitterende beschrijving van iemand die veel pijn kent en in z'n eigen hoofd leefd.
niemand wil toelaten in z'n hoofd en gedachtes om zichzelf te beschermen tegen de pijn die anderen hem aandoen, maar toch iemand nodig heeft om hem te snappen, die hem wil en kan snappen. (zo zie ik het)
en dit alles mooier beschreven dan iemand maar ook zou kunnen doen.
naast dit prachtige nummer staat er meer moois op dit album (vooral Michael), maar is in z'n geheel net iets minder dan Red house painters(1), de sfeer is ook een tikje anders dan op de opvolger, dit klinkt allemaal naar iemand die voornamelijk in z'n eentje in een donker kamertje leeft en af en toe durft te kijken naar de buitenwereld, Red house painters(1) lijkt zich in die buitenwereld af te spelen.

And like a medicine bottle, in the cabinet I'll keep you

Vind ik ook echt het beste RHP-nummer (én album trouwens)

Dit ook maar gelijk 'pindakazen', zoals jullie dat hier noemen.

Wát een geweldig nummer is Medicine Bottle zeg
Ik begin maar met 4,5 sterren, maar ik schat in dat het niet lang duurt voor ook dit album gewoon op 5 sterren staat.

Deze schurkt hier ook tegen de 5* aan

De twee eerste nummers zijn prachtig, vooral dan "Medicine Bottle", maar het titelnummer vind ik veel minder, net als "Michael" trouwens, wat ik een iets te pathetisch nummer vind. Red House Painters is zeker een goede groep, maar ik moet daarnaast ook akkoord gaan met de reeds genoemde kritiek: de eentonigheid (ook letterlijk) is nooit veraf. Zeer moeilijk om hier een cijfer op te plakken, maar ik hou het bij 3,5 *.

enkel song gehoord op last fm radio,waar ik lang op zoek naar was kwam uit;muziek zoals de heerlijke wegdroom muziek van SPAIN kwam uit men speakers,het gaf my hetzelfde gevoel alleen waren het de red house painters!!is dit iets gelijkaardigs als spain??(spain is niet zo bekend bij het grote publiek n kan je ook moeilijk downloaden op het net,wrs ook niet overal te verkrijgen)

4,0*?


4,5*!!

onwaarschijnlijk dat een album met songs als michael en medicine bottle "slechts" een gemiddelde haalt van 3,85.

dit is een wereldplaat...

Waarom grijpt een album je, en waarom grijp je naar een album?

Het ligt bij mij vaak niet voor de hand welke platen tot mijn favorieten uitgroeien. Natuurlijk had ik al heel snel in de smiezen dat die eerste twee nummers van een onschatbare verstilde schoonheid zijn - wrange emotionele slowcore, zonder dat slepende effectbejag dat je vaak aantreft in dit genre, maar recht uit Kozelek's gekwelde ziel.

Bij 24 stel ik me altijd halfvergane amateurbeelden voor van een inmiddels lang volwassen kind dat zijn/haar eerste stapjes zet - met dezelfde kracht als het terugzien van die beelden appeleert het aan een gevoel van nostalgie dat zo ver opgeborgen zat dat je niet eens meer wist dat het bestond. Dat maakt het nummer zó verschrikkelijk ontwapenend.

Medicine Bottle - God, schrijf maar eens een stukje dat recht doet aan dat nummer. Ik maak me er maar van af met een koddige Maarten Ducrot-quote:"alsof je een emmer leeggooit", zelden een sliert lyrics gehoord waarvan ik voelde dat ze zó dicht bij de vertolker lagen.

Maar dan dat derde nummer, dat is een waarlijk scharnierpunt, met die repetitieve little drummer boy-drums - ik kon er aanvankelijk echt helemaal niks mee, waarom wordt dat lelijke lange nummer zo pontificaal in het midden van de plaat gezet?

Antwoord: omdat Kozelek je midden in zijn wrange werkelijkheid wil houden. En na veel luisterbeurten ontdekte ik óók de schoonheid van het nummer achter die kletterdrums; de smekende zanglijn, de vernuftige climax - en uiteindelijk zijn de drums er ook ingesleten, omdat ze het album zo mooi van kleur (of van sepia-tint) laten verschieten. Hoezo een valiumplaat?

De onverbiddelijke Kozelek vergunt de beginnende luisteraar sowieso weinig instant-genot: Japanese To English is ook een nummer dat in je systeem moet slijten. Of was je de eerste keer al overtuigd van dat refreintje, waarin de laatste lettergreep van het woord Japanese niet past, zodat hij nog eens heel lullig in een extra strofe het woordje 'eeese' moet zingen? Pas na veel luisterbeurten klopt het.

Lord Kill The Pain - defaitisme van het zuiverste water, ondanks dat dit nummer de vrolijkste zanglijn heeft die op de plaat te vinden is. Kozelek lijkt zich in zijn lot te schikken, hij verzoekt zelfs de kwade Goden. Het komt me voor dat dit een logische afsluiter zou zijn, maar zelfs defaitisme is kennelijk nog te comfortabel om de luisteraar mee achter te laten, de afsluiter is een mijmering over een verloren vriendschap.

Jawel, onze oren worden eens flink gewassen. Dit is geen plaat voor mensen die willen zwelgen in zelfmedelijden, die moeten zich maar wenden tot een duchtig rondje meejodelen met Morrissey (niks ten nadele van..) - deze plaat klieft dieper: melancholie, schoonheid, verliefdheid, gelatenheid, vriendschap, en dat alles op zo een ongekunstelde manier dat het me zelfs in mijn meest afgestompte buien weet te raken.

Goh, muziek over emoties, interessánt! moge de cynici nu denken. En deze plaat zal ongetwijfeld niet bij iedereen zo inslaan als hij bij mij deed - ¡edoch!: iedereen die ook maar een vage voeling met dit genre heeft, moet deze sepia CD een draai geven, bij hoge voorkeur in tienvoud.

Wat een mooi stukje Omsk. Deze plaat grijpt me nog niet zo als de eerste selftitled of Ocean Beach, maar ik vermoed dat dat wel goed gaat komen.

Dit is mijn eerste kennismaking met Red House Painters, dankzij de top 10 van Omsk (heel erg bedankt ) en het wist me meteen diep te raken. Vooral Medicine Bottle, wauw, echt een van de mooiste nummers die ik ken, die tekst is echt prachtig!
En ik ken verder nog niks anders van deze band, dus als dat ook zo mooi of zelfs nog mooier is, dan belooft dat wat!

De twee titelloze albums zijn ook zeer de moeite. Sterker nog, die vind ik beide beter dan deze alhoewel ik Medicine Bottle het mooiste RHP nummer vind. Na de twee titelloze albums krijg je te maken met een stijlchange die mij minder bevalt.

Goed we doen er nu, hier en direct gewoon 1 vol punt bovenop.
En hoger dan 5 kunnen we niet. Valiumplaatje? Dacht het niet Titan.

Wat een prachtige opslokkende plaat is dit! Niet te geloven dat dit ''slechts'' demo's waren terwijl hier zo'n mooi album word afgeleverd. Het is zeer zware en eigenlijk gewoon flink depressieve muziek. Kozelek doet een boekje open en zingt welhaast autobiografisch. (zo oprecht komt het wel over) Hij zingt over het ouder worden en zijn angsten daarover, maar ook over zijn vrienden die met de verkeerde mensen omgaan. Hij komt erg cynisch over, maar enorm oprecht. Het album doet mij denken aan California van American Music Club en volgens mij hebben ze daar ook veel inspiratie vandaan gehaald. De gekwelde melodieuze muziek en eveneens gekwelde teksten doen mijn gemoedstoestand er niet beter op worden, maar o wat geniet ik van nummers als ''24'', ''Medicine Bottle'' (1 van de mooiste nummers ooit gemaakt) en ''Down Colourful Hill''. Je kunt eigenlijk niet eens spreken van een minder nummer. Het is muziek van vrijwel de hoogste klasse en ik kan hier niks anders geven dan een 5*.

Medicine Bottle is echt eng gewoon. Bizar donker nummer. Helaas nergens meer nieuw te krijgen.

Helaas, de echte klik met dit album van Red House Painters komt er maar niet. Eigenlijk heb ik het een beetje opgegeven. Waar de stem van Kozelek mij met name bij het album April (van Sun Kil Moon) met gemak kon overtuigen, werkt het dromerige aspect hem hier een beetje tegen. Dit album voelt iets te afstandelijk en onnodig uitgerekt. Heel negatief ben ik eigenlijk ook niet, maar ik had nu eenmaal meer verwacht.

Afstandelijk zou helemaal geen negatiec iets moeten zijn.

Met dit soort sfeervolle muziek zie ik dat meestal wel als criteria.

Prachtig album. Ik weet niet waarom, maar die hoes heeft me altijd gefascineerd... Zal ook zo eens een hoeslaken voor mijn bed moeten kopen

Voor mij Japenese to English beste nummer van de plaat, gevold door Medicine Bottle en Michael.

Is dat de overkoepelende term voor een album als dit? En wat is dan precies een valiumplaat?

Fantastische plaat spoort precies met mijn levenswijze. Zit ook graag in een donker kamertje alleen.

'Slowcore' is de overkoepelende term voor deze muziek, m'n beste.
Maar 'valiumplaat' dekt de lading wel