The Dead Weather - Horehound (2009)

Ik merk ook dat ik in het begin een stuk enthousiaster was over dit album dan na een tiental luisterbeurten. Er is niets mis met jam-bands (zoals Cream, Allman Brothers en recenter Queens of the Stoneage) alleen voorwaarden zijn dan wel dat het drumwerk gevarieerd is en de gitarist bovengemiddeld.

Helaas gaan beide voorwaarden bij the Dead Weather niet op. Jack White drumt beter dan zuster/ex-vrouw maar kan zich absoluut niet meten met Ginger Baker of Dave Grohl maar ook niet met Patrick Keeler (van the Raconteurs). Ook het gitaarwerk is niet al te spannend. Dean Fertita is technisch bekwaamd maar doet niks spannends (zoals Jack White zelf wel doet). Het is meer een type sessiemuzikant of een tweede gitarist (zoals hij bij QOTSA is).

Ook het zangwerk van Allison Mosshart is geen lange houdbaarheidsdatum beschoren. Het is eigengereit maar heeft ook iets geforceerds. Ze kan in tegenstelling tot Jack White geen gevarieerd geluid laten horen. Haar stem lijkt gemaakt voor rap-garagerock muziek zoals ze dat met the Kills laat horen. Deze beperking strookt met de ambitieuze agenda van White.

Het is dan misschien niet vreemd dat ik I Cut Like A Buffalo het beste nummer vindt. Het is zowel geschreven als gezongen door White. Voor het eerst durft hij zich te wagen aan het reggae-genre en naar mijn idee, met succes. Hier zou ik wel iets meer van willen horen in de toekomst...

Verder is de opener erg sfeervol. Het doet misschien iets teveel Led Zepperig aan maar daar stoor ik me niet aan. Ten slotte steken alleen de singles iets boven de middelmaat uit.

Volgende keer, Jack: gewoon weer zelf zingen of helemaal solo. Stiekem hoop ik ooit nog eens op een collaboratie met een andere frontman. Er waren een tijd terug geruchten over een samenwerking met Thom Yorke maar daar heb ik de laatste maanden niks meer over vernomen. Ook Josh Homme lijkt me een aardige droomkandidaat alleen weet ik niet of dit dan zal uitlopen op 'a fight of two devils'...

3*

Na de recensie in Oor gelezen te hebben, begon ik toch maar niet aan the Dead Weather, ondanks dat Jack White prominent mee doet. Een aantal weken later zag ik hier op Musicmeter dat het album goed scoorde en las ik (redelijk) positieve recensies. Daarom toch maar aangeschaft en.... wederom dank aan Musicmeter. Wat een lekkere vuige rock plaat inderdaad.

Maar..... Shame, Shame, Shame on Oor. Wat een volkomen onzinnige, onware, miskleun van een recensie.
Nu heeft iedereen recht op zijn mening, maar om nou het rothumeur van de recensent die net (alweer) ruzie met z´n vrouw (of man) te hebben gehad, af te reageren op dit album, slaat echt helemaal nergens op. Ik vind het een regelrechte afgang voor een muziekblad dat toch enigzins serieus genomen wil worden.

Mensen, als je van the White Stripes houdt en/of als je van retro rock (met 60´s, Tarantino en Stones invloeden) houdt, ga dan retesnel naar Horehound luisteren, bij voorkeur lekker hard!
Alison Mosshart´s stem klinkt erg fraai en zoals gewoonlijk rules Jack White! En geloof me, er is echt helemaal niets mis met het geluid. Sterker nog, lekker rauw en direct. Er staan bijna alleen maar sterke tracks op. Eruit springen 60 Feet Tall, Hang You From the Heavens & Treat Me Like Your Mother. Het slotnummer Will There Be Enough Water en de Dylan cover New Pony, zijn ook niet bepaald verkeerd. Een aanrader dus, dit album.

Bij mij heeft het enthousiasme van weleer ook snel plaats geruimt voor de gewone nuchtere realiteit van de dag. Deze plaat is niet zo geniaal, het drumwerk is inderdaad te hakkelend de flow is er gewoon niet het swingt niet....

Dat is misschien de reden waarom ik deze plaat eigenlijk bijna nooit meer beluister. Ooit zal ik hem msh kopen maar dat zal dan wel bij de reductieartiekelen zijn.

Vol punt erbij want deze plaat heeft een veel langere adem dan ik destijds voor mogelijk had gehouden.Sterkste factor daarvoor is toch wel de veelzijdigheid,zowel in de muziek als de zang,vooral als Jack White en Alison Mosshart samen zingen zoals in het briljante I cut like a buffalo.Daarnaast is de sound ook erg spannend,in elk nummer gebeurt wel iets bijzonders.Vooral de gedoseerde maar o zo krachtige gitaar erupties kunnen me erg bekoren.De combinatie van dit alles maken van Horehound een bijna-meesterwerk (slechts op no hassle night zakt het iets in) dat op gelijke hoogte staat met het beste werk van bijvoorbeeld the white stripes.