The Dead Weather - Horehound (2009)

idd, hier ook, het is een goede (experimentele) rockplaat, niet meer of minder, maar dan wel een interessante

Lekker vuig rock plaatje met zelfs wat stoner invloeden, snap wederom niks van de recensies van oor en kindamuzik die dit helemaal afkraken.

voor mij de tegenvaller van t jaar

Plaat zakt wat in na overdonderend begin. Toch nog altijd beter dan wat er gemiddeld per week aan cd's uitkomt in den lande.

Oor en Kindamuzik hebben gelijk, wat een saaie plaat! Suffe riffjes, en dan het hele nummer door hetzelfde spelen!

Absoluut niet eens met Oor en kindamuzik. Vooral met de laatste ben ik het praktisch altijd wel eens, maar dit keer slaan ze toch behoorlijk de plank mis.

ik kom op mijn eigen opmerking terug van eerder in het maand - als album is het een tegenvaller met hooguit 3 redelijk tot goed tracks. De rest is overbodig en vergeleken met wat White Stripes en The Kills tot nu toe gedaan hebben zelfs sub standard!
ik verlaag mijn score van 3 naar 2,5 uit 5 (de realitiet is dat uit 10 zou het net geen 5 halen!)

Die neiging heb ik ook een beetje. Eigenlijk vind ik alleen I Cut Like a Buffalo echt verrassen, de rest doet me niet zoveel (al klinkt het allemaal wel lekker). Zal nog wel een extra keer luisteren voordat ik stem.

Gaaf orgeltje 'i cut you like a buffalo'! Het klinkt bij vlagen naar the Doors. Deze plaat ga ik zeker nog helemaal beluisteren!

Zeker geen slechte plaat, ik had gewoon wat meer variatie verwacht van dit project...

Lekker rauw en ruig. Gelukkig niet die gepolijste sound van The Raconteurs. Ik had het niet zo goed verwacht en het werd ook weer eens tijd dat Jack White iets naar zijn talent ging afleveren.
Eindelijk fdus nog is een rockplaat dat me weet te overtuigen want op dat gebied is het voor mij huilen met de pet op de laatste paar jaren.
Voor mij is het een winner!

Het klinkt allemaal best wel gaaf enzo, maar het blijft maar niet hangen. Ik pak de laatste dagen weinig naar deze plaat & dat is geen goed teken.

Toch kan ik niet benoemen wat er aan mankeert. Het klinkt allemaal lekker vuig, maar toch ook best fris en creatief. Misschien knap ik onbewust af op de zang... The Raconteurs klonken me vorig jaar heel wat beter in de oren. 'I cut like a buffalo' is in ieder geval top.

Ik geef em 3,5 ster en ik ga afwachten of ik deze nog eens draai. Vooralsnog is het niet echt een blijvert.

Ik merk ook dat ik in het begin een stuk enthousiaster was over dit album dan na een tiental luisterbeurten. Er is niets mis met jam-bands (zoals Cream, Allman Brothers en recenter Queens of the Stoneage) alleen voorwaarden zijn dan wel dat het drumwerk gevarieerd is en de gitarist bovengemiddeld.

Helaas gaan beide voorwaarden bij the Dead Weather niet op. Jack White drumt beter dan zuster/ex-vrouw maar kan zich absoluut niet meten met Ginger Baker of Dave Grohl maar ook niet met Patrick Keeler (van the Raconteurs). Ook het gitaarwerk is niet al te spannend. Dean Fertita is technisch bekwaamd maar doet niks spannends (zoals Jack White zelf wel doet). Het is meer een type sessiemuzikant of een tweede gitarist (zoals hij bij QOTSA is).

Ook het zangwerk van Allison Mosshart is geen lange houdbaarheidsdatum beschoren. Het is eigengereit maar heeft ook iets geforceerds. Ze kan in tegenstelling tot Jack White geen gevarieerd geluid laten horen. Haar stem lijkt gemaakt voor rap-garagerock muziek zoals ze dat met the Kills laat horen. Deze beperking strookt met de ambitieuze agenda van White.

Het is dan misschien niet vreemd dat ik I Cut Like A Buffalo het beste nummer vindt. Het is zowel geschreven als gezongen door White. Voor het eerst durft hij zich te wagen aan het reggae-genre en naar mijn idee, met succes. Hier zou ik wel iets meer van willen horen in de toekomst...

Verder is de opener erg sfeervol. Het doet misschien iets teveel Led Zepperig aan maar daar stoor ik me niet aan. Ten slotte steken alleen de singles iets boven de middelmaat uit.

Volgende keer, Jack: gewoon weer zelf zingen of helemaal solo. Stiekem hoop ik ooit nog eens op een collaboratie met een andere frontman. Er waren een tijd terug geruchten over een samenwerking met Thom Yorke maar daar heb ik de laatste maanden niks meer over vernomen. Ook Josh Homme lijkt me een aardige droomkandidaat alleen weet ik niet of dit dan zal uitlopen op 'a fight of two devils'...

3*

Ik vind dit toch wel een erg lekker plaatje. En ik snap niets van de kritiek hierboven over jam-bands en de voorwaarden waaraan The Dead Weather dan zou moeten voldoen. Dit is gewoon heerlijk rauwe donkere rock en dat behoeft zeker geen indrukwekkende virtuositeit. Het doet mij soms wat denken aan Boss Hog, maar dit vind ik veel beter.

Het lijkt of Rudeboy aan de plaat heeft meegewerkt en niet op het affiche staat.
(He will be pissed off)

Ik ben overigens wel gecharmeerd van het geluid van deze plaat.

Na de recensie in Oor gelezen te hebben, begon ik toch maar niet aan the Dead Weather, ondanks dat Jack White prominent mee doet. Een aantal weken later zag ik hier op Musicmeter dat het album goed scoorde en las ik (redelijk) positieve recensies. Daarom toch maar aangeschaft en.... wederom dank aan Musicmeter. Wat een lekkere vuige rock plaat inderdaad.

Maar..... Shame, Shame, Shame on Oor. Wat een volkomen onzinnige, onware, miskleun van een recensie.
Nu heeft iedereen recht op zijn mening, maar om nou het rothumeur van de recensent die net (alweer) ruzie met z´n vrouw (of man) te hebben gehad, af te reageren op dit album, slaat echt helemaal nergens op. Ik vind het een regelrechte afgang voor een muziekblad dat toch enigzins serieus genomen wil worden.

Mensen, als je van the White Stripes houdt en/of als je van retro rock (met 60´s, Tarantino en Stones invloeden) houdt, ga dan retesnel naar Horehound luisteren, bij voorkeur lekker hard!
Alison Mosshart´s stem klinkt erg fraai en zoals gewoonlijk rules Jack White! En geloof me, er is echt helemaal niets mis met het geluid. Sterker nog, lekker rauw en direct. Er staan bijna alleen maar sterke tracks op. Eruit springen 60 Feet Tall, Hang You From the Heavens & Treat Me Like Your Mother. Het slotnummer Will There Be Enough Water en de Dylan cover New Pony, zijn ook niet bepaald verkeerd. Een aanrader dus, dit album.

Wat helemaal raar is dat in in dezelfde oor, ongeveer 2 pagina's voor de recencies een redelijk lang artikel staat over een concert van the Dead Weather in Londen. In dat artikel is de schrijver helemaal lyrisch en enthousiast over ze, beetje rare tegenstelling in hetzelfde blad.

Ah well, OOR maakt wel vaker gigantische missers. De redactie is echt een beetje aan nieuw bloed toe heb ik het idee.

Ik vind de cd steeds beter worden, eerst was ik ook licht teleurgesteld maar nu komen ook nummers als Bone House en Hassle Light tot leven. En de afsluiter vind ik al helemaal geweldig. Wat een nummer.

Dead Weather staat 3 november in de melkweg!

Zo raar is dat toch niet? Concerten en albums zijn verschillende dingen. Ik heb de White Stripes wel eens live gezien (ook in de Melkweg toevallig) en vond dat fantastisch, maar hun albums vind ik ook niet zo geweldig.

Nou ja, als je het artikel en de recensie vlak na elkaar in een blad leest is het toch wel apart, omdat de tegenstelling extreem lyrisch enthousiast tegenover totaal afgezeken wel heel erg enorm was.

Kan me voorstellen dat het opvallend is, maar wees blij dat zo'n recensie dan tenminste oprecht is.

Het zal best oprecht zijn, maar het slaat de plank behoorlijk mis en is gewoon nergens onderbouwd. Iets wat er mijns inziens structureel aan ontbreekt bij Oor.
Ik kijk er niet zo van op omdat het ook wel een beetje bij het blad past om dit soort stukjes te schrijven: OOR.nl
Wat ik niet goed begrijp, is dat deze plaat een hobbyproject genoemd wordt (in de meest amateuristische zin van het woord), terwijl het woord hobbyisme nog het meest van toepassing lijkt op deze "recensent" zelf.
Opgewaardeerde jamsessies? Waar heeft de man het over.....

Ja recenties zijn nu een maa subjectief dus je kan ze wel lezen maar luister dan eerst naar de plaat is de boodschap...

Het oneerlijke aan bijna alle recensies is dat de schrijver er zijn subjectiviteit in objectiveert.

Precies ja.
Ik ben nog wel zo optimistisch dat ik er van uit ga dat dit ook wel gebeurt, maar zo'n stukje maakt nou niet bepaald nieuwsgierig om er uberhaupt aan te beginnen zeg maar.....
("Horehound van The Dead Weather...... was dat niet die strontvervelende jamplaat?")

Ja, idd het nodigt niet uit om naar iets te luisteren, maar ik vind het ook altijd tof om tegen de stroom in te gaan en toch eens de plaat te proberen. Het doet dan achteraf zo'n deugd als het toch een goede plaat blijkt te zijn...

Ik ben al jaren geen vaste Oor-lezer meer, dus over dat laatste kan ik niet meer oordelen, maar deze recensie vind ik echt niet zo verkeerd.

De schrijver heeft het over een gebrek aan fatsoenlijke songs en chemie tussen de bandleden. Ik zal niet zo ver gaan dit ook een "strontvervelende jamplaat" te noemen, want zo negatief ben ik er niet over, maar ik kan me op zich wel in de kritiek vinden. Ik zou ook niet zo snel weten wat je nog meer over een rockplaat als deze zou moeten schrijven?

Als luisteraar hecht ik trouwens alleen waarde aan recensies als ze overeenkomen met mijn eigen beleving (wat hier dus wel redelijk het geval is), anders neem ik ze ook niet serieus.

Maar Herman, wat meldt de recensent hier?

Een gebrek aan fatsoenlijke songs: toe maar, hij heeft het niet over gebrek aan 'goede' songs maar gebrek aan 'fatsoenlijke' songs. Ik dacht hierdoor dat er geen fatsoenlijke compositie op stond. Er staan minimaal een paar songs op die op zijn minst fatsoenlijk genoemd kunnen worden, ook al vind je dit album niet veel.

Dan de chemie tussen de bandleden? Hoe komt 'ie daar nou bij. In diezelfde OOR en op internet barst het van de recensies waarin vermeldt staat dat de chemie tussen Alison en Jack zo spannend is. En muzikaal klinkt dit toch minimaal wel als een samenhangende band. Sterker nog: ik kijk er naar uit om ze op 3 november in de Melkweg te zien (en horen).

En dan 'jamplaat'..... Even snel in elkaar geflanst in de studio, begreep ik hieruit: dit is gewoonweg puur onwaar.

Er is voor mij maar één conclusie nu ik het album heb beluisterd: dit is een zeer negatieve recensie zonder enige vorm van onderbouwing geschreven door een strontvervelende oudere jongere.

Onderbouwing genoeg, je bent het er alleen niet mee eens. Tsja.

Ik heb geen idee hoelang ze over deze plaat heb gedaan, maar veel meer dan een paar weken zal het toch niet geweest zijn... Ik vind de chemie tussen Alison en Jack op dit album compleet afwezig, zeker als je het vergelijkt het de chemie tussen Alison en de gitarist van The Kills (voorbeeld).

@ West: met Jamplaat bedoelt recensent waarschijnlijk dat er geen kop en staart aan de nummers zitten. Men zet in, catchy riffje, couplet, refrein en nog een couplet en dan maar door spelen om de tijd vol te maken... Veel eenvormigheid in de stevige nummers. Ik geef toe, het zijn niet allemaal hele lange nummers (maar 4 van de 11 zijn 4 minuten of langer). Het gaat meer om de inhoud. Er is weinig wat eruit springt. Het rockt best aardig maar daar is ook alles mee gezegd, zeker als men het vergelijkt met het W-Stripes/Raconteurs en Kills-werk.

Als je eens echt ongecompliceerd rockwerk van Jack White wilt horen, luister dan eens naar the Hentchmen, een bandje waarin hij zat voor dat hij the White Stripes begon... The Hentchmen - Hentch-Forth. Five (2007)

Met alle respect hoor herman, maar je bent hier een ferm stukje uit je nek aan het kletsen.

Er is geen onderbouwing, enkel een subjectieve mening die als objectief wordt voorgesteld. Jij bent het er alleen mee eens. Tsja.

Volgens de recensent is er geen magie tussen de muzikanten. Volgens mij wel. Volgens de recensent is Horehound grotendeels een strontvervelende jamplaat. Volgens mij niet.

Zie je? Een echte onderbouwing kan je niet zomaar weerleggen door eenvoudig het er niet mee eens te zijn.

Zogenaamde onderbouwing valt wel makkelijk onderuit te halen. Wat Chronos85 bijvoorbeeld schrijft doet vermoeden dat hij het album amper serieus beluisterd heeft. Hij somt zogenaamd objectief vast te stellen feiten op ("men zet in, catchy riffje, couplet, refrein en nog een couplet en dan maar door spelen om de tijd vol te maken...) en voegt daar een eigen invulling aan toe die nergens op slaat.


Je hebt geen idee maar toch geef je je idee. Sterk herman. Heel sterk. Een slag in het water natuurlijk. Zelfs al hebben ze er niet veel meer dan een paar weken aan gewerkt zegt dat niks over een gebrek aan kwaliteit en magie op dit album.