Death - ...For the Whole World to See (2009)

Het eerste nummer is trouwens het eerste nummer van de band en werd als 7'' single uitgebracht in de jaren '70, samen met Politicians in My Eyes die de A-side was. Misschien dat ik deze plaat ooit eens zal beluisteren, maar Keep on Knocking heeft als protopunk nummer mijn hart veroverd.

magistraal!

Alsof Hendrix een punkbandje is gestart.

Net de docu 'A band called death' gezien die het verhaal van deze band meesterlijk verteld. Paar nummers gehoord, klinkt echt fantastisch.

Hopelijk is de rest net zo goed. Ondertussen, kijk die film!

Meer is het niet, maar het is wel top van begin tot eind. Ook gekocht naar aanleiding van de heerlijke documentaire. Pure energie. Mijn oude punkziel veert op.

Politicians in my Eyes, whoaaaaaaaaaaaaahhhh!!! Zeer fraaie verzamelaar trouwens, Punk 45: Sick On You! One Way Spit!.

Love met Hendrix i.p.v. Arthur Lee als frontman.

Fabuleuze plaat.

Dit echt abnormaal goed. Waarom heb ik dit nu pas ontdekt en notabene door een vriend die een bandshirt droeg

Beter laat dan nooit - kent u die uitdrukking?

Mijn reis door de voorlopers van new wave en punk gaat van Brian Eno's Another Green World naar deze plaat van Death, de groep uit Detroit die niet moet worden verward met de deathmetalband uit Orlando, Florida. Maar ook hier is de muziek LUID!

Begin jaren '70 krijgt moeder Hackney uit Detroit een aardig sommetje geld. Zij en haar man hebben vier zonen en ze besluiten het bedrag in hen te investeren en kopen muziekinstrumenten, versterkers en speakerkasten. De jongste drie vormen een band: David op gitaar en zang, Bobby op bas en zang en Dannis op drums.

David komt met de naam Death, wat voor hem staat voor het begin van iets nieuws: de zonen krijgen een christelijke opvoeding en de dood is daarom het begin van het Beste Leven. Dat lijkt onconventioneel, nog uitzonderlijker is dat de broers zwart zijn maar harde en snelle muziek schrijven. Ze worden door hun omgeving bepaald niet begrepen. Hoofdschuddend wordt gekeken naar het huis waar de drie een slaapkamer mochten ombouwen tot oefenruimte en waar dagelijks fanatiek wordt geoefend, zodat de eveneens zwarte buurt kan meegenieten. Keiharde rock 'n' roll schalt naar buiten. Detroit is toch de stad van soullabel Motown: 'Why are these boys playing white man's music?"

De drie vinden zowaar een opnamestudio (een dartpijl wees de weg) en nemen van februari tot eind zomer 1974 de elpee ...For the Whole World to See uit. De baas van het bijbehorende platenlabel weigert evenwel de plaat uit te brengen. Ze proberen het elders, tot Engeland toe, maar er is niemand die hun plaat wil uitbrengen, al is men vaak wel onder de indruk van de muziek.
Het komt door de bandnaam: die is te afschrikkend. David is echter vastbesloten, waar zijn broers wel overstag willen gaan: Death is de naam. Geen naamswijziging, dan liever het album op zolder bewaren voor de tijd dat de wereld er rijp voor is.

Wel volgt in 1976 de eigenbeheersingle Politicians in My Eyes / Keep on Knockin, beide nummers afkomstig van de niet uitgebrachte langspeelplaat. 30 jaar later wordt de single ontdekt door Jello Biafra, bekend als zanger van Dead Kennedys én fanatiek verzamelaar van punkvinyl. Dan volgt een kettingreactie met in 2009 als resultaat hetgeen de inmiddels overleden David voorspelde: de wereld maakt kennis met ...For the Whole World to See.
Dit en veel meer is te zien in de documentaire waarover hierboven al werd geschreven: A Band Called Death staat inmiddels op YouTube. Soms hilarisch (de oudste broer haalt enkele telefoongrappen met een stemvervormer aan), soms ontroerend (bijvoorbeeld als de jongere broers vertellen over de jaren ná Death). Bovendien het verhaal van een hechte familie die zich door verdriet heen slaat. In tranen zaaien, in blijdschap oogsten, al kost dat soms jaren. Ik kreeg er vanzelf natte ogen van...

Is de muziek deze sentimenten waard? Nou en of! Ongelofelijk dat in 1974, twee jaar vóór de Ramones, drie zwarte jongens al zulke intense muziek maakten. Nummers als Keep on Knockin, Rock -N- Roll Victim en Freakin' Out hadden namelijk makkelijk op het legendarische debuut van die punklegenden kunnen staan. Hard, snel en intens. Bovendien met bizar veel overtuiging gespeeld.
Niet alles is snelle punkrock: Let the World Turn begint langzaam en introspectief met een tekst die tot nadenken stemt, waarna de muziek steeds luider en sneller wordt inclusief een korte maar razende drumsolo; dit alles in een kleine zes minuten.
De heren hebben dus ook wat te zeggen: zo bevat Politicians in My Eyes een tekst die met de huidige Amerikaanse voorverkiezingen in niets is verouderd. Geen zwakker nummer te ontdekken en lekker vet geproduceerd, zodat er een klein half uur veel te genieten valt en je vanzelf terugkeert naar track 1. Het verveelt nergens.

De docu vertelt dat de band door alle belangstelling terugkeerde met de twee nog levende broers en gitarist-zanger Bobbie Duncan, die daarvoor met hen speelde in hun reggaegroep Lambsbread. Vanaf 2011 volgen twee albums met opgepoetste demo's en in 2015 een album met sterk nieuw materiaal, genaamd N.E.W.
En dan zijn er ook nog de zonen van de twee broers, die soortgelijk werk spelen in Rough Francis, cruciaal in de wederopstanding van Death.

Voor mijn muzikale reis keer ik echter een jaar terug in de tijd naar Engelse eigenheimers annex artrockers: Steve Harley & Cockney Rebel met het album The Human Menagerie uit 1973.