Decorate Decorate - Instructions (2009)

Dit was een release waar ik écht naar uitgekeken had. Natuurlijk de nieuwe Audra was ook zeer interessant maar over het algemeen is Audra minder vernieuwend. Decorate Decorate daarentegen zou alle kanten uit kunnen gaan doordat ze slechts één mini album hadden wat enorm interessant was.
De singles op hun myspace klonken in ieder geval een veelbelovend. Ook in de tracklist zitten al 2 nummers die op hun vorige cd verschenen waren (nu in een nieuwe vorm) en toen ook al van een ontzettend hoog niveau waren. Met name de combinatie van de gebruikte electronics en de stem zorgen van een totaal nieuwe en eigen sound.

Vandaar dat ik heel braaf had gewacht tot het moment dat deze cd werd gereleased zodat ik hem met enkele andere cd’s kon binnenhalen (de nieuwe van Audra en UNI.FORM's first EP, beide aanraders met hoofdletter A ) Vanaf 1 juni zat ik ook al het internet af te speuren naar een download-versie maar ik kwam tot de conclusie dat de Denen geen cd’s uploaden want hij is onvindbaar. Daardoor was deze cd ook de eerste van het binnengekregen pakketje wat ik begon te draaien.

Het was nogal chaotisch toen ik de cd aanzette maar toch begon Correspondence door de ruimte te klinken. Het klinkt hard, dit rustige nummer.
'your body is a bird that disappears the second I hand it the crumbs of a sentence
and hear that people I know not exist are building roofs on the scrapers of a sentence'
In het boekje wat er bij zat staat dat het nummer slechts uit 3 zinnen bestaat die ongeveer 4 maal langer zijn als bovenstaande. Volledig losgeslagen van realiteit maar toch blijkt in de onzin een creatieve geest rationeel bezig geweest te zijn. Opvatbaar op welke manier dan ook voor iedereen die er de moeite voor wilt doen. Een opening die zich qua niveau kan meten aan Plainsong van The Cure (puur qua niveau want het nummer heeft er voor de rest geen enkele vergelijking mee)

Brothel - huis der lusten - is een nummer vol met pijn die er als het ware uitgespeeld wordt. Niet enkel door de zanger wordt de pijn weergegeven maar ook door de instrumentenbespelers. Er wordt een liefde beschreven die niet bestaat maar toch degene tot waanzin drijft en helemaal doet uitputten. Op momenten waar je bij de vorige cd kon denken dat Decorate Decorate aangename electronic/pop muziek maakte gaat het nu veel verder. Het is niet te ontkennen, de diepgang in de nummers die tot de rand zijn opgevuld met alle muzikale middelen die nodig zijn.

Pleasure is een nummer wat ik op hun myspace al meermaals had gedraaid. Normaalgesproken ben ik zo’n type wat het nummer overslaat als hij de cd voor het eerst beluisterd omdat ik alles meteen wil horen maar dit nummer werd niet geskipt. Het nummer is heerlijk uptempo waar je af en toe vreemd opkijkt als je de tekst hoort ;
'When you grow
they will cut your hair
and feet you shiny insects
and marry you away
the world is wet and lit'
Dit neemt niet weg dat dit een nummer is waar je na één keer luisteren al helemaal weg van bent. Ik was bang dat het nummer misschien wat kracht ging verliezen maar na de dikke 10 luisterbeurten is het nummer nog steeds zo krachtig als de eerste keer dat ik het hoorde.

Vervolgens komt Under The Aeroplane, Over the Sea met een Oosters begingeluidje. Tweestemmig wordt het nummer voorzichtig ingezet. Het kan met veel doordenkvermogen worden opgevat als een lied over de vele oorlogen die gaande zijn. Verloren vaders worden gevonden en kinderen groeien op in een huis wat hun wereld moet voorstellen. Geen favoriet van mij, ik houd meer van het rauwe stemgeluid wat hierin niet naar voren is gekomen.

Europe has no Heart was mijn favoriete nummer van hun vorige mini cd maar nu is het even wennen. In het begin wordt de tekst een beetje gebromd waarna hij toch verder gaat met het oplezen van de tekst. Het blijft een ontzettend sterk nummer maar ik prefereer de andere versie, alhoewel deze versie beter op deze cd thuis hoort. Het lijkt donkerder te klinken zonder te overdrijven.

Away is een soort van ballade te noemen. Bijna akoestisch gooit het nummer een geweldige sfeer in de ruimte. Het refrein is na 2 keer al mee te zingen of te neuriën
'she linger
let it go down
he’ll linger
let it go
just let it go
just let it go away'
Ondanks dat het niet de instrumentele kracht van de voorgaande nummers bezit is het misschien toch wel een hoogtepunt van de cd. Een nummer wat op festivals door grote groepen mensen kan worden meegezongen om even tot rust te komen.

Montmartre; vaarwel rust, welkom chaos. Een heerlijke uptempo nummer met een beetje een eenzijdige tekst wat niet wegneemt dat het een heerlijk springnummer is. De emotie van de zanger is wel prachtig, geschreeuwd maar toch deels ingehouden. Volgens mij zit er wel een verhaal achter dit nummer maar verder als It wordt niet uitgewijd, zonde want als je als luisteraar je kunt inleven in het personage wordt het nummer persoonlijker en ook beter.

2000 Needles is mijn persoonlijke favoriet. Het klinkt zó bekend terwijl het heel origineel is. Het klinkt allemaal heel zuiver zonder geforceerd gepolijst te zijn. Het refrein is weer weerzinwekkend mooi.
'the body screams out,
goodbye
goodbye
goodbye'
Misschien dat het niet de eerste keer aanslaat maar als je dit nummer vaker hoort dan groeit het tot een prachtig hoogtepunt.

Surname is ook weer een bekend nummer van hun vorige cd. Waar de lyrics in die versie nog als ‘gewoon tekst’ konden worden afgedaan is er hier toch veel meer diepgang. Een chaotisch gevoel wat liefde wordt genoemd zonder er de meerwaarde van in te zien. Het klinkt bijna verdrietig, alsof je medelijden met hem gaat krijgen.' It's over, she loves, it's over' het onverklaarbare gevoel wordt niet simpelweg als beeldschoon weergeven. Originaliteit is de beste omschrijving.

Different Strengths of White is een typisch Decorate Decorate nummer. Niet te gehaast maar rustig opbouwend. Het is bijna ongelooflijk dat dit hun eerste full cd is. Het klinkt enorm volwassen alsof ze volgend jaar op pinkpop kunnen optreden als hoofdact waar iedereen het dagen later nog steeds over heeft. Dit nummer geeft mijn typische idee van de sound van deze band weer.

Suggestions is een instrumentaal nummer. Van te voren was ik nieuwsgierig, nu ben ik wat teleurgesteld. Het klinkt eenvoudig, kinderlijk en hoort totaal niet thuis op dit album. Helemaal overbodig en sluit ook nog niet eens aan op het voorgaande nummer en leidt enkel het volgende nummer in.

Paper Cuts is een nummer wat weer vol zit met pijn. Hiermee wordt weer eens duidelijk gemaakt dat pijn een rechtstreeks pad naar schoonheid is. Een afwisselend nummer, maar lyricaal gezien misschien wel het beste.
'Paper cuts leave beautiful straight scars'
'you're a delicate quote from the bible'

Deze cd is zo overweldigend dat je het me terug deed denken aan momenten dat ik voor het eerst Farewell To Shade van AATT, Disintegration van The Cure en A Moment in Time van Ikon hoorde. Het klinkt als een geheel, een volwassen geheel wat emoties prachtig weet te uiten. Het artwork van de front is trouwens veel gecompliceerder als je het voor je hebt liggen in plaats van een plaatje op de computer. Het is gedetailleerd en een beetje Escher-achtig. Ondanks dat deze cd me in vergelijking met andere cd’s vrij veel geld heeft gekost voel ik me niet bedrogen. Deze cd is het geld meer als waard, een aanrader voor iedereen die de vorige cd al goed vond en voor iedereen die een van de beste bands uit de 21ste eeuw wilt horen.

De drums bij Correspondence doen me wat denken aan Marilyn Manson (voornamelijk richting Beautifull People).
Correspondence wordt meer als een gedicht gedragen zoals Anne Clark het doet. De stem van de poëet klinkt anders dan de volgende nummers.
Is dit dezelfde persoon?

Want bij Brothel hoor ik een combinatie tussen Gavin Friday (Virgin Prunes), Peter Murphy ( Bauhaus) en Winston Tong (Tuxedomoon). Die dus allen weer de genoemde David Bowie als voorbeeld noemen.
Ondanks er veel postpunk in terug te horen is, hoor ik ook Nu-Metal elementen hier in terug.
Op zich niks mis mee, bands als Korn en Deftones geven ook openbaar toe naar postpunk geluisterd te hebben.

Pleasure heeft raakvlakken met Wire tijdens The Ideal Copy periode, maar ook duidelijk hoorbaar zijn de Duitse Darkwave van Deine Lakaien en Diary Of Dreams.

Wat betreft Under The Aeroplane, Over The Sea, heb ik een andere kijk als Azra; die tweestemmigheid bevalt mij prima. Een stuk duisterder, en wat minder noise.

Al is dit natuurlijk tegenover Europe Has No Heart weer erg toegankelijk te noemen.
Al stoor ik me er wel soms aan dat de instrumenten niet helemaal goed tot hun recht komen.
Een heerlijke groentesoep, maar dan met iets te veel groenten, te weinig zout, maar wel genoeg ballen.

Away is even gas terug nemen. Een Editors achtig nummer wat als single de meeste kans van slagen zou hebben. Ook vanwege de toegankelijkheid. Heeft dezelfde noise er door heen wat Hurt van Nine Inch Nails heeft.
En dat is een van hun beste nummers; zegt genoeg denk ik.

Montmartre klinkt als de manische Gavin Friday. Al kun je ook Johnny Lydon noemen toen hij bij PIL actief was. Klinkt alsof een verdwaasd iemand over de trainrails heen wankelt, en het ongeluk tegemoet loopt.

2000 Needles is me te chaotisch. Ik ben dan ook blij er nog een Depeche Mode geluidje door heen te horen. Verder vind ik dit persoonlijk tot nu toe het minste nummer. Maar ik zie ook groeimogelijkheden.

Bij Surname is de rust weder gekeerd, en dan kom ik al snel weer bij Editors uit.
Ook krijg ik steeds meer zin om de albums van Dragons (Here Are The Roses) en Cut City (Exit Decades) op te zetten. Twee bands die het ook in zich hadden, maar het niet gered hebben.
Decorate Decorate misschien wel?

De opbouw van een Different Strenghts Of White is zeer geslaagd te noemen. Vooral het drumwerk. Ook hier neigt het naar Total Chaos, maar blijft het nog binnen de lijntjes.

Het instrumentale Suggestions had ik liever als bonustrack gezien.
Vaak heb je na het laatste nummer na een paar minuten speeltijd nog een soort van geheim nummer.

Hier doet het wel dienst als intro van Paper Cuts, wat wel kan gezien de overgang.

Paper Cuts is volgens mij de ode aan The Cure’s onderschatte Wish album.
Die house achtige aanpak komt het nummer wel ten goede.

Niet het beste postpunk album van dit jaar (want dat is het album van White Lies), maar wel een aangename verrassing die ik zal volgen.