The Field - Yesterday and Today (2009)

Met Yesterday and Today blijft The Field zijn eigen geluid houden, maar het deed me direct aan twee andere platen denken namelijk Surrounded by Weather van Popnoname en in mindere mate Where You Go I Go Too van Lindstrom. In het eerste nummer I Have the Moon, You Have the Internet is direct een belangrijk gegeven van dit album opgeslagen; een dof en diep effect dat de ondertoon van de nummers voert. Dit eerste nummer is eigenlijk een zeer uitgerekt intro dat eindigt in een xylofonenspel. Verwonderlijk maar niet verkeerd. Everybody's Got to Learn Sometime is al wat avontuurlijker, net als het daaropvolgende, geniale, Leave It. Wellicht het beste nummer van dit album. Hier wil ik graag de naam Lindstrom nogmaals noemen. Je reist als het ware door de wazige ambient wereld van The Field. Met bloemen en veel groen; het klinkt veel natuurlijker in de letterlijke zin van het woord. In Yesterday & Today zit een prachtig stukje drumwerk van John Stanier die natuurlijk de held is van mathrock groep Battles. De echte Field kenner heeft trouwens direct gehoord dat hier een sample wordt hergebruikt: die uit Evening van zijn EP The Sound of Light. Komt er op 2:50 in. The More That I Do blijft natuurlijk prachtig en is helemaal op de goede plek binnen dit album. Enige nummer waar ik nog een beetje moeite mee heb is Sequenced. Weer Lindstrom-achtig trouwens.

Ik ben zeer positief over dit album. Het verschil met Here We Go Sublime is dat er meer variatie en omslagpunten in de nummers zitten. Het zijn meer avontuurlijke nummers en ook kenmerkend is dat niet elk nummer een 'modulation' effect heeft. Ik start met een dikke 4,0*

The Field blijft een raar dingetje hoor. Hij heeft het vreemde vermogen om intrigerend te blijven door zijn ellenlange nummers, zonder dat er nou zoveel dynamiek in zit. Standaard die 4/4-beat, veelal aangevuld met wat minimal techno. Bijzonder? Nee. Of toch? Waarom blijf je er dan zo naar luisteren? Het is de tergend langzame opbouw, de spanning... denk ik.