John Surman - Road to Saint Ives (1990)

Mijn punt is dat als je op een bepaald gegeven commentaar geeft, dat ook een vorm is van improvisatie. Er zijn tegenwoordig verscheidene jazz-groepen die dat doen, zoals 'The Electric Miles Project' of zelfs Jason Moran. Laatstgenoemde legt een nummer op van het Andrew Hill Trio en improviseert daar met zijn eigen trio boven.

En nu mag jij me vertellen waarom dat geen echte jazz meer is. De premisse (vanuit bepaalde akkoorden/klanken nieuwe en spontane muziek maken) is immers dezelfde!?

@ unaej

zolang er sprake is van improvisatie heb je het over jazz. Discutabel wordt het pas als je in de studio jezlf van comentaar gaat voorzien

dit bericht is dus jazz

precies, hier ben ik het helemaal mee eens

dit bericht is dus geen jazz

(ben ik nog te volgen?)

Zoals ik bij het album Rajazz onlangs reeds vermeldde: het 'vrije' van de improvisatie kan uiteindelijk altijd gerelativeerd worden. Dat kan je evengoed zeggen over alle Amerikaanse varianten. Daarbij komt dus dat het resultaat moet beoordeelt worden, niet de manier waarop er toe gekomen is.

blablablabla

improvisatie is improvisatie maakt niet uit vanuit welk vertrekpunt.

interesanter wordt het als je begrijpt wat het doel en/of de gevolgen zijn van deze improvisatie..(zeg maar dat wat jazz, jazz maakt)

op het moment dat je je eigen werk van comentaar gaat voorzien ben je eigenlijk gewoon aan het componeren...en daarmee verlies je naar mijn idee een hoop spontaniteit, energie en karakter.

lijkt teveel op jazz he...

pritfrit is here to save the day .


edit: ik kan mij opzich erg goed vinden in wat sommige hier schrijven over dit album, ben zelf ook geen fan van de ECM sound, ondanks er best leuke dingen af en toe voor bij komen, zorgt het plat gepolijste toch voor veel weestand bij mij.


Jon Surman een bekende naam, maar kende er nog niks van.
Road to Saint Ives is volgens mijn bronnen Surman zijn best verkochte plaat. Alleen vind ik het eigenlijk een tamelijk saaie plaat. de Sax speelt best leuke stukken, alleen de rest is allemachtig eentonig dat ik er niks mee heb. De synths herhalen in de nummers de zelfde accoorden, wat gewoon op mij saai over komt. tja...... eerst dacht ik 2.5, toen 3, toen 2 en nu ach hou hem maar op 2.5 en luister hem over een lange tijd nog een keer.

dit zijn de leukste albums, daar waar een beetje discussie en 2deling is. Jammer voor de poster, die het album waardeerd en wil promoten als het door sommige wordt afgekraakt. Maar het gaat ten slotte om muzieksmaak delen en over smaak MOET getwist worden.

Mooi album.
Of het nou jazz is of niet.