Eric Vloeimans' Fugimundi - Live at Yoshi's (2009)

Hier kijk ik wel naar uit, het album 'Summersault' van dit trio is erg goed.

Eric Vloeimans heeft eeuwigheidswaarde

Het nieuwste werk van Eric Vloeimans (Live at Yoshi’s) kreeg van verschillende recensenten zeer goede kritieken (Volkskrant: 5 sterren) en dat is wat mij betreft geheel terecht.

Betoverend, melancholiek en vrolijk, om vervolgens te gaan associëren op de naam Vloeimans (vloeiend, vloeibaar, ongrijpbaar). En Goudsmit en Fraanje hebben ook "namen die er wezen mogen”. (Bron: Muziek.nl)

De Nederlandse trompettist Vloeimans leerde ik kennen via een door mij 'grijs' gedraaide CD van de gitarist Eric Vaarzon Morel (Marea). Toen hij ook nog tijdens de speciaal aan Martin Bril opgedragen uitzending van De Wereld Draait Door zijn toeter uit de koffer haalde wist ik het zeker (zie bijgevoegd Youtube filmpje). Ik moet absoluut die nieuwe CD helemaal horen.

Samen met Anton Goudsmid (gitaar) en Herman Fraanje (piano) vormt Vloeimans het trio Fugimundi. De beide heren komen meer dan regelmatig uit de schaduw van de meesterblazer en dragen een belangrijk steentje bij aan het oorspronkelijke geluid.

Vloeimans speelt soms zo zacht op zijn trompet dat er nog net een toon wordt gevormd in plaats van het geluid van ‘geblazen lucht’. Dat ‘op de grens van de toon’ spelen maakt het geluid van Vloeimans op z’n kwetsbaarst en hiermee komt de ware emotie als levensadem in de muziek terecht.

Waar een voorlopend album als Summersault (2006) nog makkelijk is te volgen laat Live at Yoshi’s zich niet makkelijk ontleden. De prachtige opname is mede te danken aan het publiek dat zich alleen laat horen met een applaus.

Alleen de beste muziek kun je keer op keer weer horen zonder dat het ooit gaat vervelen. Muziek waar je eerst enorm aan moet wennen en waar je nog niets van begrijpt. Muziek die bij elke luisterbeurt je weer iets nieuws laat ontdekken en die nieuwe ontdekkingen kun je dan toevoegen aan eerdere ontdekkingen. Op deze wijze ontstaat er een meesterwerk in de oren van de luisteraar. Daarmee krijg je nooit genoeg van het luisteren erna en krijgt de CD eeuwigheidswaarde. Vloeimans heeft wat mij betreft zo’n album opgeleverd.

Tekst is overgenomen van cd-recensies.nieuwslog.nl

Kreeg gisteren de volle pond in De Standaard. Ben ik enorm benieuwd naar...

Een goede ingetogen jazz plaat die het prima op de achtergrond zal doen. Helaas: niet meer. Laten we wel wezen ook ik vind dit een prima plaat maar ben minder lyrisch dan mijn voorgangers. Eric kan prima blazen op zijn trompet en zorgt voor een intieme sfeer. Wel mis ik wat spanning (en sensatie) het blijft mij nu allemaal wat binnen de lijntjes van het geoorloofde. Anton en Herman blijven volgens mij het liefst in de schaduw van Eric en doen niet heel veel bijzondere dingen. Wel moet ik zeggen dat Herman een alleraardigste pianist is.

Live at Yoshi's is dus vooral heel intiem en een prima achtergrondplaat. Ik mis het bijzondere, het spannende en het gevoel dat ik elke noot op wil zuigen,elke noot wil horen en proeven.
Live at Yoshi's krijgt natuurlijk wel een ruime voldoende van mij.

Ga het eens live bekijken dan spat het vuur er soms vanaf........
Zeker als Eric en Herman gaan dueleren.

Maar dit is idd een ingetogen album van Nederlands beste trompetist......
Wel een heel heel heel erg goed album.

Tikkeltje saaie jazzplaat, zoals iemand hier al zei een prima achtergrondplaat. Corleone vind ik trouwens een schitterend nummer.

Het jaar 2009 ben ik me gaan verdiepen in de muziek van Vloeimans. De albums die ik tot nu toe heb gehoord zijn echt prachtig. Bijna mystiek en soms wat donker maar alles klinkt inspirerend. Wat anderen misschien saai vinden, is helemaal mijn ding. Deze man speelt gewoon met veel gevoel. De nieuwe Eric Vloeimans Gatecrash [Heavens Above] is ook uitgekomen en is op MuMe nog niet toegevoegd, maar ook dat album stijgt naar grote hoogten. 2009 het jaar van Eric Vloeimans ? Zeker !

Corleone is een van de mooiste stukken die ik ooit heb gehoord...

Met slechts 18 stemmen een al bijna vergeten album. Tijd dus om hem weer eens aan te prijzen op het forum. Eric Vloeimans is een muzikale kanjer en hij geeft hier, live in Oakland, een voorstad van San Francisco, een prachtig en ingetogen concert. Fans van de muziek van Miles Davis moeten deze ook echt eens proberen.

Hier moet ik wel op terugkomen, saai vind ik het niet meer, erg sfeervol en warm.
Heerlijke muziek en niet alleen om als achtergrond op te zetten, juist om eens goed voor te gaan zitten.

Een van die ultieme liveplaten!