Gary Moore - Dirty Fingers (1983)

wederom een lekker plaatje van moore, goed op dreef, een veel betere gitarist dan simpelweg een bluesgitarist, werk waarmee hij later doorbrak

dikke 3,5

Plaat die inmiddels met tig verschillende hoesjes en door dito labels is uitgebracht. Bevat goede hardrock met nummers als Hiroshima, Nuclear Attack en de cover Don't Let Me Be Misunderstood.

De plaat en zijn verhaal....
Dit album was al opgenomen in 1981 met de volgende sterbezetting:

Gary Moore (ex Skid Row, Colosseum II,Thin Lizzy en G-Force) - guitar, vocals
Don Airey (ex Colosseum II, Black Sabbath, Rainbow, MSG en Ozzy Osbourne) - organ, keyboards
Tommy Aldridge (ex Black Oak Arkansas, Pat Travers Band en Ozzy Osbourne) - drums
Jimmy Bain (ex Rainbow en Wild Horses) - bass
Charlie Huhn (ex Ted Nugent) - vocals

Om voor mij onbekende redenen kwam deze plaat pas in 1983 uit in Japan en in 1984 in Europa.
Gary Moore was niet blij met die releases want hij was al bezig met een solo-carierre bij een andere platenmaatschappij waar hij in 1982 en 1983 al reguliere releases had uitgebracht die op zich aardig liepen en zijn naamsbekendheid in de hardrockwereld werd steeds groter.
Naar mijn weten is dit ook de enige plaat onder de naam van Gary Moore waarbij hijzelf niet de lead vocals verzorgt.

Deze opnames lagen dus nog op de plank bij een platenmaatschappij waarbij Gary Moore al weg was en werden dus een paar jaar later alsnog uitgebracht.
Waarom in 1981 dit al niet is uitgebracht is onbegrijpelijk, ikzelf vind he een vant Moore's beste release uit de jaren 80 !
Waarbij zijn 2 albums uit 82/83 nogal log overkwamen en zijn latere werk de standaardhardrock paden nauwlijks ontstegen (tot zijn blues-periode natuurlijk en "Run for Cover" is door popinvloeden een uitzondering) daarbij is "Dirty Fingers" een uiterst gevarieerde hardrockplaat geworden.

De opener "Hiroshima" behoort tot het beste wat hij heeft gemaakt.
Snel, pakkend, flitsende gitaarsolos en een tekst die je moeilijk kan negeren.
Het korte instrumentale titelnummer is in feite een gitaarsolo en is een aardige opmaat naar het stuwende "Bad News" een wat beukend heavy nummer en na dit nummer weet je ook wat voor soort zanger die Charlie Huhn is nml eentje die de grenzen van zijn vocale kunnen opzoekt en er regelmatig overheengaat.
Dus vaak overslaande stem, hoge uithalen en kan me voorstellen dat niet iedereen dat zal waarderen.
De cover "Don't Let Me Be Misunderstood" ken ik vooral van Santana maar stamt oorspronkelijk uit 1964 op plaat gezet door Nina Simone maar werd een jaar later een flinke hit door de versie van the Animals.
In ieder geval is dit een goede uitvoering, lekker herkenbaar en enigzins commercieel wat de gevarieerdheid van de plaat ten goede komt en wat een heerlijk foute uithaal weer van de zanger op het eind van het nummer !

Het leukste stukje van "Run to Your Mama" komt na zo'n 2 minuten nml afwisselend gesoleer van gitaar en keyboards.
Erg goed drumwerk hierop trouwens ook.
Het navolgende "Nuclear Attack" gaat over de koude oorlog en de angst voor een nucleare aanval, een tekst geheel in de tijdsgeest van begin jaren 80.
Vind er muzikaal weinig aan.
"Kidnapped" lijkt wel een nummer van Gary Moore's G-Force projekt uit 1980.
Nogal radiovriendelijk, commercieel en een aardig rustpunt.

Maar we gaan erweer voor op "Really Gonna Rock", het nummer klinkt zoals het genoemd is.
Het lekker losjes gedrumde (Lonely Nights) kent weer wat meer diepgang, goed opgebouwd en redelijk pakkend.
Hee, Gary zingt toch ook nog een nummer !
Een mooie rustige ballad is "Rest in Peace" en gelukkig niet over the top, ingetogen gespeeld.
Heeft wat weg van zijn latere hitje "Empty Rooms" alleen deze was er dus jaren eerder, erg mooie solo ook op het eind trouwens.

Gewoon een erg goed album van Gary Moore, misschien wel zijn beste en meest afwisselende uit zijn hardrockperiode.

Over het hoofd gezien plaatje van Gary Moore. Pure '80 metal á la Loudness, MSG etc... Opener Hiroshima zet wat dat betreft gelijk de toon, gevolgt door Gary's antwoordt op Van Halen's Eruption door middel van Dirty Fingers. Nuclear Attack blijft natuurlijk ook een dijk van een song.

plaat zeker 20 jaar nie gehoord, en meteen weer mee kunnen bleren

gaat hem eens pindakazen want klinkt nog steeds dik

heb de rauwheid in zijn spel altijd wel kunnen waarderen

Dit zijn nummers van wat eigenlijk het tweede G-Force album had moeten worden (bij Jet Records). Echter, dat album is in eerste instantie nooit officieel uitgebracht. Ik heb beide albums op 1 CD,. Dat ding heet dan Nuclear Attack uit 1995, en is uitgebracht op het Castle label,, dat heel veel albums die oorspronkelijk op het Jet label uitgekomen waren, opnieuw uitbracht. Zoals de eerste 4 Magnum albums.

Dit is een verrassend goede plaat uit een decennium dat ik niet erg kan waarderen. De twee uitblinkers staan meteen helemaal aan het begin, maar ook daarna staan er bijna alleen maar goede liedjes op. Er is één uitzondering. Kidnapped is saai, met een nietszeggende riff en triviale riff.
Moore had Huhn beter kunnen behouden, want die zingt stukken beter dan Moore zelf.

Mooie plaat. Onbekend en onderschat. In feite al opgenomen in 1981. Het gitaarwerk is wat minder overstuurd dan bij de opvolgende platen (en klinkt al helemaal naturel in vergelijking met het lelijk geproduceerde G-force). Rest in Peace is een mooie afsluiter en een passend requiem.

Het is interessant om Hiroshima vlak na het vroege Metallica te draaien: bijna net zo snel, betere melodie, boeiender gitaarspel. Niet dat ik iets aan Metallica af wil doen, maar wel heeft Moore een kans gemist.

Moet het label niet Jet zijn in plaats van CBS zoals op volgend exemplaar die ik vorige week tijdens de meeting in Nijmegen heb gekocht: klik. Er staat tevens op: "distributed by CBS Records".
Spartaans is de uitleg op de achterzijde van de hoes, de songtitels dat wel, maar niet wie allemaal op dit album meespeelt, zal wel te maken hebben met de voorgeschiedenis zoals uitgelegd door collega Lonesome Crow. Hiroshima en Nuclear Attack vind ik hierop de mooiste nummers.

Was dit indertijd geen import elpee ( vanuit japan) ? Het vuige nuclear attack met die geweldige riff is legendarisch en behoort tot 1 van de beste songs van gary moore.

Helemaal juist, moeilijk aan te komen en brandduur.

Dit album valt me eigenlijk zwaar tegen, tuurlijk hier en daar leuke rifjes en leuke uithalen maar het klinkt allemaal zo glad en zo standaard.
Typisch jaren 80 hardrock dit, maar vind dan bijvoorbeeld het album Corridors of Power stukken beter gelukt en sowieso minder standaard dan dit.
Ik zie dat veel mensen hier heel erg over te spreken zijn, maar ik vind de 3 albums die Gary hiervoor uitbracht met gemak beter.
Misschien mis ik Gary op zang ook wel? of het feit dat het hier meer als een band klinkt en Gary niet meer zo in de schijnwerpers staat, geen idee waarom dit album me zo weinig doet maar het is helaas wel zo.

Hiroshima, Don't Let Me Be Misunderstood & Nuclear Attack vind ik de betere nummers op dit album.
2,5*

Dit album is opgenomen in 1981 maar pas uitgebracht in 1984 (Japan in 1983).

Dat had ik inderdaad al gelezen, ik bedoelde uiteraard de officiële releases van zijn albums.

Ah, ok

Misschien moet je opgegroeid zijn met dit album om het te kunnen waarderen. Ik vind hem lekker spontaan met Nuclear Attack, Run To Your Mama & Hiroshima.

In ieder geval veel plezier nog met de andere Gary Moore albums. Er komt nog veel moois aan (en een paar miskleunen!).

Het was indertijd best verwarrend. Mr Moore bij g(ary) force, of met zanger ( japan only), met live album opgenomen in het engelse Marquee en uitgebracht in Japan ( met roze/gele hoes, met geen corridor nummers) en ondertussen eu releases van hem helemaal solo incl zang. Was wel een tijd om veel te ontdekken, dat wel.

Haha dankje, vind het alleen jammer dat ik er te laat aan begonnen ben Nu zou ik Gary nooit meer live kunnen zien
Maar dat ermee opgroeien kan er inderdaad deel van uitmaken, voor mij klinkt het gewoon best als vergeetbare 80s rock, alhoewel ik de cover Don't Let Me Be Misunderstood wel kan waarderen.

Toch voelt Moore op dit album soms een beetje aan als een vis op het droge. Bijna nergens komt er een vette uitspatting en bij sommige nummers is amper te horen dat het Gary is die in dienst van de song zijn riffje mag doen. De live versies spreken wat mij betreft meer boekdelen, maar o o wat waren we toen wat blij dat we deze ook hadden naast de europese releases.

Dirty Fingers is een logisch vervolg op G Force. Niks aan de hand hard rock waar de zang nog is uitbesteed. De romantiek van het ontdekken van zo'n album is inmiddels wel vervlogen nu alles ook op Spotify staat maar de herinnering daaraan nog niet. Er zitten in ieder geval geen buttons meer op mijn jas
Het grootste verschil met G Force zit m vooral in de lyrics. Het veel vrolijke Amerikaanse meisjes plagen kusjes vragen heeft plaats gemaakt voor de dreigende kernoorlog en ander Bad News. Dat pastte ook veel beter bij de tijdgeest van het grauwe begin van de jaren 80.

Ben geen liefhebber van die zanger, liever de zang van Gary Moore zelf. Dirty Fingers vult voor mij als niet bekend met G-Force zijnde een hiaat op. Hoor het nu eens terug en ben toch vooral fan van zijn 82-89 periode en Back on the Streets. Mooi dat Nuclear Attack studio een herkomst heeft en Rest in Peace is een fraaie ballad, erg depressieve tekst overigens. Daar staat weer lichtvoetig materiaal als Kidnapped en Run to your Mama tegenover. Die cover had van mij niet gehoeven. Anti-oorlogssongs o.i.d. bleven een terugkerend thema. Bad News is hier ook een favoriet.

Heb vandaag enkele oudjes op CD van deze overleden gitarist binnengekregen waaronder deze. De laatste keer dat ik dit album gehoord had was zo 35 jaar geleden op een cassettebandje dat ik van een hardrocker gekregen had. Kan mij herinneren dat veel hardrockers helemaal lyrisch waren over deze in Japan uitgebrachte plaat.

Stiekem vind ik dit album gevarieerder en overtuigender klinken dat zijn vroege Virgin uitgaven die ondanks de strakke en logge productie net niet dit niveau halen.

Op CD is deze moeilijk te vinden, op Discogs kwam ik er slechts 1 tegen bij een verkoper uit Frankrijk en meteen maar gekocht. Is de eerste CD uit 1985 (Jet CD 007 CBS Japan) Latere re-persingen na 1990 zijn uitgebracht op Castle UK en Frankrijk

Ga eens de andere vergeten Jet CDs opsporen van Moore en waarmee hij heeft samengewerkt, zeker weten dat daar nog verborgen en vergeten juweeltjes tussen zitten.

Het zijn de nummers Hiroshima, Bad News, Run to you mother en Nuclear Attack die de punten binnenhalen. Maar de rest mag er zeker ook wezen.

Score 4,5

Als Jet Records net zoveel energie had gestoken als Sharon Arden namens dat label deed voor Ozzy Osbourne, dan was Gary Moore al in 1980 een hele grote naam geweest. Maar zij had inmiddels andere prioriteiten dan Gary Moore, al weet ik niet wie van Jet dan wél over Gary Moore waakte. Of beter: hem veronachtzaamde.

Net als Live at the Marquee verscheen dit album lang na de opnamen, nadat doorbraakplaat Corridors of Power in 1982 was voorgegaan. Waar Jet 'm niet van jetje gaf, was Virgin wel doortastend, waardoor Moore dan eindelijk het succes kreeg waar hij al sinds zijn debuut in 1970 bij Skid Row op jaagde.
Volgens biograaf Harry Shapiro zat Moore in januari-februari 1981 in de Londense Morgan Studios, waarbij hij bassist Andy Pyle inruilde voor de bekendere Jimmy Bain, voorheen bij het Rainbow van Ritchie Blackmore; zanger Kenny Driscoll moest het stokje doorgeven aan Charlie Huhn, die rauwer zingt.

Bij concerten liet Moore horen wat we misten. Vooral Nuclear Attack maakte indruk op deze puistenpuber met de onheilspellende klavieren van Don Airey in het intro en het megasnelle gitaarwerk. Er kwamen berichten over de platen die zijn platenmaatschappij niet uit wilde brengen. Verbazingwekkend vonden wij dat.
Toen Dirty Fingers alsnog in 1983 verscheen als dure import, waren de kosten veel te hoog voor een tiener met krappe beurs. Uiteindelijk kwam de elpee in 1984 in een Europese, betaalbare editie uit. Toch aarzelde ik sterk over de aanschaf: de sobere hoes gaf geen enkele informatie over bezetting en gaf me de indruk dat dit kwaliteit ontbrak. Waar Jet bij Osbourne kosten noch moeite spaarde, was dat bij Moore wel anders. Ik heb 'm uiteindelijk niet aangeschaft, sterker nog, ten slotte pas via streaming gehoord.

Had ik 'm in 1984 alsnog gekocht, dan was ik hier heel blij van geworden: waarschijnlijk had ik dit toen met een 9 gewaardeerd. Alleen de cover van Don't Let Me Be Misunderstood zou me minder zijn bevallen. Verder vooral schitterend gitaarwerk en sterke hardrock van het soort waar ik in die jaren vooral voor ging. Geproduceerd door Chris Tsangarides, die in die jaren furore maakte als één van de weinigen die wél in staat was om heavy rock om te zetten in een stevige productie. Iets wat in die dagen bepaald niet meeviel!

Tegenwoordig hoor ik vooral de periode van begin jaren '80 terug in zowel composities als productie. Een knallend tijdsdocument met een gitarist die ondanks talloze tegenslagen onvermurwbaar werkte voor erkenning van zijn enorme talent. In 1981 was het in rijpe grond gevallen en zeker niet alleen bij mij! Nu word ik er lekker nostalgisch van...

Ik denk de zoon van Don Arden, David Levy. Jet Records was zo goed als failliet begin jaren 80. ELO's verkoopcijfers vielen ook tegen en de studio was sterk verouderd. Ze gingen toen ook van rechtszaak naar rechtszaak. Ik denk dat Gary wel de prioriteiten kreeg maar er simpelweg geen geld en een goed distributiekanaal was. Ozzy stapte al snel over naar Epic / CBS records.

Aha, dat van ELO en de rechtszaken noemt Shapiro inderdaad in zijn boek. Je zit goed in de materie!

Volgens mij hadden de financiële moeilijkheden van Jet Records ook te maken met het feit dat er in de VS wagonladingen foutief geproduceerde exemplaren van ELO's Out of the blue waren geperst, die al in 1978 tegen weggeefprijzen werden verkocht. Dat had natuurlijk invloed op de verkoop van de 'goede' exemplaren en dus van de revenuen van dat album, dat destijds een wereldwijde bestseller was.

Ozzy verhuisde van Jet naar Epic doordat Sharon Arden in 1982 met hem trouwde en als mevrouw Osbourne zich volledig op het management van Ozzy ging richten. Diens vertrek en de afnemende populariteit van ELO in de jaren tachtig bezegelden het lot van Jet. Volgens mij zijn ze ergens in de tweede helft van de jaren tachtig gestopt.

De oorsprong van Nuclear Attack staat trouwens op Greg Lake - Greg Lake (1981) - maar hier is het beter.

Zeker weten!

Oké nooit geweten! Nou ben ik ook nooit zo into ELO geweest hoor. Zeker in m'n tienerjaren niet. Dus dit soort feitjes kwamen niet of nauwelijks op mijn pad. Maar anno nu leuk om te lezen.

Stapje terug tov de voorganger , maar das inherent aan de datum dat dit werd opgenomen. Het is een beetje laveren tussen rock en poppy deuntjes . Kidnapped en Don't Let Me Be Misunderstood doen me bitter weinig. De hardere tracks zijn zonder uitzondering prima , maar wat er tussen in hangt ben ik nog niet zo over uit. Ook hoor ik Moore liever zelf zingen , maar das voorkeur en gewenning. Nu lijkt het een beetje of hij te gast is op zijn eigen plaat en dat voelt minder. 3 en halve ster en wat meer luisterbeurten in het verschiet.

Ik struikelde net over een opname van Nuclear Attack op Pinkpop. Met Don Airey, Neil Murray en Ian Paice in de band. Kom daar maar eens om met alle Sam Smiths, Maans, Acdaas & De Munniks en Ed Sheerans die dat podium tegenwoordig bevolken.

Amen.