Gary Moore - Live at the Marquee (1983)

"Was G-Force niet speciaal geformeerd door Gary Moore om met Van Halen te kunnen toeren door Amerika en later met Whitesnake?" vroeg Von Helsing zich in 2014 af. Zou best kunnen, want platenmaatschappij Jet richtte zich met deze groep op de Amerikaanse markt en wilde "pop metal", aldus biograaf Harry Shapiro. Maar hij noemt Van Halen niet in dit verband, wél vermeldt hij dat Jet Gary Moore als het Europese antwoord op Eddie Van Halen wilde promoten.
Vreemd genoeg werden in de Verenigde Staten geen optredens geboekt, wel werd door Engeland getourd als voorprogramma van Whitesnake. Dan valt de groep uit elkaar en formeert Moore een nieuwe om zich heen, ditmaal onder zijn eigen naam. Platenbaas Don Arden had sowieso een contract met Moore persoonlijk en niet met G-Force.

Moore wilde een livealbum en haalt enkele getalenteerde en ervaren muzikanten erbij. Zoals B.Robertson al schreef, werden begin november 1980 twee concerten in de Londense Marquee opgenomen, om de stevigste muziek van G-Force en zijn soloplaat Back to the Streets samen te ballen, samen met nieuwe composities Run to Your Mama, de spoedige liveklassieker Nuclear Attack en Dallas Warhead met zijn lange drumsolo.
Op de momenten dat de toetsen van Don Airey veel ruimte krijgen, doet het denken aan hun dagen bij Colosseum II, maar nu gedrenkt in een stevige, hardrockende saus. Dit mede dankzij powerdrummer Tommy Aldridge, die zijn dubbele basdrum veel laat rollen. Zanger Kenny Driscoll (van de groep Lone Star uit Wales) is de tweede frontman en doet het prima, ook als hij op Dancin' in duet met Moore zingt. Bassist was Andy Pyle.

De carrière van Moore was voor een fan als ik moeilijk te volgen, mede door het wispelturige beleid van Jet Records. Het ging precies zoals gigage schreef: pas drie jaar later verschenen op dure import en bovendien met minieme informatie. Die hoes zag er overdreven rood uit, alsof het vooral goedkoop moest. Dan was er volgens Discogs bovendien een Duitse editie (Bellaphon), eveneens rood; weet iemand of die destijds ook in de Nederlandse winkels lag? In 1987 volgde eindelijk de reguliere Europese uitgave, de hoes hiervan is de versie die MuMe toont.

Was dit album gewoon eind '80 of begin '81 in Europa verschenen, dan vermoed ik dat Jet was binnengelopen. Immers: sterke setlist, sterke groep, sterke productie (Chris Tsangarides), sensationeel gitaarwerk en dat terwijl de hardrock-/metalwereld enorm hiervoor openstond. Ik wel in ieder geval, mede omdat Moore als soloartiest voor het eerst consequent voor heavy rock koos.

Ook de volgende plaat die Moore opnam zou pas in 1983 in de winkels belanden. Op naar Dirty Fingers.