Rufus Wainwright - Want, Two (2004)

en meesterwerk nummer 2 van onze engel , fantastisch , machtige stem , deze plaat speel ik maanden aan en stuk , een must voor iedere muziekliefhebber met een romantische ziel

Ik zou dit heel goed moeten vinden, maar helaas...
Het zal wel 's mans stem zijn die me vlug irriteert.

Ik zeg niet dat dit geen goede plaat is.

Maar nadat ik hem kocht heb ik hem hooguit 2 keer gedraaid en hem wat beteuterd teruggeplaatst.

Denk dat ik méér een fan ben van zijn vader Loudon Wainwright III

Er zijn nog artiesten wiens stem me vlug gaan irriteren (Joan Armatrading, Tracy Chapman) en er zijn er zelfs van wie ik nog geen halve plaat kan uitzitten (Lloyd Cole!).

Tja, deze is niet echt aan mij besteed vrees ik.
Geef dan ook geen kwotering!

Apart, soms grappig, soms vaag maar altijd met een dijk van een stem.
Violen e.d. doen het bij mij altijd goed..
4*

Ik geloof dat ik deze CD nog maar 5 keer geluisterd heb en ik vind hem nu al geweldig. Je zou je haast afvragen waar "Rufus' Messe" blijft als je Agnus Dei met het kippenvel op je armen hebt beluisterd. Het Agnus Dei is namelijk slechts één van de delen van een latijnse mis, en stel je toch eens voor: Kyrie, Gloria, Credo, Sanctus/Benedictus, Agnus Dei én Ite Missa Est geschreven en gezongen door Rufus!!! Een werkelijkheid geworden natte droom als je het mij vraagt , dus laat die opera van hem maar komen!

Ik moet eerlijk bekennen dat ik Little Sister in het begin een slecht Händel-aftreksel vond (mijn roots liggen eigenlijk in de klassieke muziek... ), maar ik vind het nu wel zo'n heerlijk nummer!

Art Teacher is wat mij betreft het hoogtepunt van de CD. Wat een prachtig verstild en ontroerend nummer met dito tekst.

Memphis Skyline staat ook hoog op mijn lijstje. In het begin werd ik enorm gegrepen door de voor mij ongewoon klinkende piano-partij, met die rare sprongen en die afwisselingen van lang, kort en korter. Over die piano-partij heb ik overigens iets tofs bedacht, maar dat bewaar ik voor een apart bericht, want dat wordt nogal een kunstwerk als het een beetje wil lukken .

Voor nu gaat dit album op 4,5 en ik hoop dat ie dat halve puntje ook nog groeit! Het Memphis Skyline-kunstwerk komt eraan!!

Hier komt een dappere poging om een tamelijk kick-ass-brute vondst met betrekking tot de piano-partij van Memphis Skyline met jullie te delen (al zeg ik het zelf).


- - - - - - - - - - - |
+++++++++++|
- - - - - - - - - - - |
- - - - - - - - - - - - - - |>
- - - - - - - - - - - - - - |>
- - - - - - - - - |
- - - - - - - - - |
- - - - - - - |
+++++++|
- - - - - - - |
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - |>
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - |>
- - - - - - - - |
- - - - - - - - |
- - - - - |
+++++|
- - - - - |
- - - - |
- - - - |
- -|
- -|
- - - - |>
- - - - - |>
- - - - - - - - - |>
- - - - - - - - - - - - - - | >>
++++++++++++++| >>><
- - - - - - - - - - - - - - | >>
- - - - - - - - - - - - |
++++++++++++|
- - - - - - - - - - - - |
- - - - - - - - - - -|
+++++++++++|
- - - - - - - - - - -|
- - - - - - - - -|
+++++++++|
+++++++++|
+++++++++|
- - - - - - - - -|


Zie je het? Je moet je hoofd even schuin houden...
Zo ja

Is Rufus briljant, of is ie briljant?!!!
Rufus heeft de Memphis skyline gewoon letterlijk op papier gezet en is dat toen op de piano gaan spelen! :. De lange platte streepjes geven toonhoogte en lengte aan: hoe verder van de linker marge, hoe hoger; en hoe meer streepjes naast elkaar, hoe langer. Het is natuurlijk maar een voorzichtige weergave van het steeds terugkerende thema (waarmee Memphis Skyline opent), maar het klopt wel ongeveer. En daarmee heeft Rufus niet alleen een kunstwerk in de vorm van een liedje aan Jeff Buckley opgedragen, maar ook een visueel kunstwerk: de skyline van Memphis in noten… BWAH

Dus allemaal even op de knieën voor Rufus en probeer die prachtige skyline maar eens voor je te zien als je naar Memphis Skyline luistert! Whoohoo!

Niet zo bescheiden Sanora, Ridder Rufus zou je meteen tot zijn schildknaap hebben geslagen als hij dit zag

KICK-ASS-''... ...'' -BRUUT DUS!!!

Ik ben dan ook meteen op zoek gegaan naar een mooie foto van The Memphis Skyline en naast het uitzicht zijn de overeenkomsten met je bescheiden kunstwerkje (en dat met slechts musicmeter middelen ) dus werkelijk verbluffend! Nou had ik het nummer al hoog zitten, eigenlijk zelfs het hoogst van allen op dit album, maar na dit aanschouwt te hebben begin ik meteen weer keihard verliefd te worden op Rufus en schuif ik het nieuwe Interpol album zonder pardon even opzij. 6, 7, 8 keer luister je het nummer dan achter elkaar, gevolgd door een live opname op youtube en dan... Nou, dan voel je die prachtige Skyline hoor, en ben ik dus helemaal om: ik wil daar heen! Ah, wat is hij toch briljant! En jij nu ook een klein beetje, schildknaap Sanora

We wachten met smart op je berichten bij de overige Rufus albums!

Wow... hoe heb je dat ooit bedacht dan?

Tsja.... Goede vraag.

Misschien moet ik nog even vermelden dat mijn roots in de klassieke muziek liggen en dat ik helemaal gek ben van Bach om maar iets te noemen. En als je dat soort muziek gewend bent, en je hoort dan ineens zo'n aparte pianobegeleiding als bij Memphis Skyline, dan komt dat wel even op een speciale manier bij je binnen. Bij mij zelfs op een zeer positieve manier.

Op dat moment wist ik eigenlijk niet eens dat het liedje Memphis Skyline heette, maar toen iemand me dat zei legde ik opeens de link tussen een visuele skyline en de rare sprongen (in toonhoogte en lengte) van Rufus' muzikale skyline (i.e. de pianobegeleiding). En die ontdekking wilde ik jullie natuurlijk niet onthouden!

Ik hoop overigens niet dat mijn beweringen al te stellig overkomen. Ik weet namelijk helemaal niet of Rufus de Memphis Skyline doelbewust in noten heeft proberen te vatten (of misschien wel onbedoeld), en al helemaal niet of de noten daadwerkelijk gelijkenis vertonen met een skyline (laat staan die van Memphis). Maar toch.... auditief heeft hij voor mij zonder twijfel een skyline geschetst en geheel on-overtuigend is mijn uitwerking geloof ik ook niet . En van de gedachte alleen al dat het hem (bedoeld of onbedoeld) is gelukt begin ik te kwijlen

Omdat Release the Stars mij goed beviel heb ik laatst deze cd ook maar eens gekocht, 8 euro is ook niet veel voor cd + dvd:)

The One I Love bevalt me al heel erg goed, de rest moet ik nog even geoed beluisteren, dat horen jullie nog:)

Rufus Wainwright begint een van mijn favoriete artiesten te worden, maar zn live optredens kan ik nog niet helemaal waarderen.

Waarom? Hierom:

He will fall from the star sssssssh
Studio 54 sssssssssssh
And appear on the sand ssssssssssh
Of Fire Island's shore ssssssssh

kan iemand hem alsjeblieft aanleren normaal in te ademen?:P

Alleen al voor het 1e nummer 4 sterren brrr wat mooi....de rest ben ik nog aan het verkennen.

Mooi album van Rufus met zijn uit duizenden herkenbare stemgeluid. The One You Love en het prachtige Waiting for a Dream zijn voor mij de absolute toppers!

Nooit geweten dat memphis skyline een tribute song was voor Jeff Buckley. Goed Album by the way

mooi album dat nog mooier was geweest zonder het afschuwelijke "Old Whore's Diet"...Nu doet 'ie onder voor "Want, One".

Live in Amsterdam:

The One You Love

Blijft een favoriet Rufus nummer van mij. Ik was blij dat deze voorbijkwam gisterenavond.

Bij het begin van Agnus Dei dacht ik serieus even dat er iets niet goed was met de leplep.

Verder is de stem van deze man een stuk beter te verdragen dan ik voorheen dacht. Hier en daar laat hij met falsetto zelfs best een verfijnd geluid horen.

Want, One ook al geluisterd en dat vond ik ook wel mooi eigenlijk.

En dit belooft op dit moment ook wel wat.

Wanneer je dit album geweldig vind en de rest van de albums van de beste man nog niet kent, wat is dan het volgende album wat aan te raden is?

Want One?

Mooie plaat. Gewoon anders dan anders met veel verschillende instrumenten.

”Want, One” en ”Want, Two” is mijn kennismaking met Rufus Wainwright. Uiteraard al veel van de man gelezen, maar qua muziek zijn deze twee albums het eerste wat ik tot me neem. Van de berichten hier had ik begrepen dat deze beide albums oorspronkelijk als dubbelaar waren bedoeld. Dat begrijp ik goed, want muzikaal liggen ze in elkaars verlengde. En muzikaal gezien bevallen ”Want, One” en ”Want, Two” me best goed. Wellicht iets wat te bombastisch of kitch zo nu en dan, maar mooie arrangementen en rijke instrumentatie. Het is alleen de stem van Rufus Wainwright die ik gewoon niet zo mooi vind. Te ijl en ook te monotoon na verloop van tijd. De emotie in zijn stem is daarentegen weer overtuigend, want Wainwright spaart zichzelf en zijn omgeving niet in de indringende teksten. Muzikaal gezien vind ik ”Want, One” en ”Want, Two” prima albums, maar ik neem ze tot me in mate gezien mijn mindere affiniteit met de vocalen van Wainwright.

Do I Disappoint You zong Rufus in het openingsnummer van Release the Stars, helaas moet ik bij het luisteren naar Want Two dit beamen. Het begint nog wel goed met de eerste twee nummers, maar wat daarna komt kan mij niet echt bekoren.
Old Whore's Diet is ook meer dan goed. Maar het zo geprezen The Art Teacher doet me (nog) niets, vind het ronduit vervelend. Ik geef het nog niet op we draaien deze CD nog vele malen, wie weet.
Het zal wel komen doordat ik hoge tot zeer hoge verwachtingen had na het aanschaffen van Release the Stars, wat een album!

Peach Trees en Crumb by Crumb behoren ook tot mijn favorieten.

Heel herkenbaar. De stem irriteerde mij ook vrij snel, nadat ik heel manisch twee cd's van hem gekocht. Vond het even leuk, maar dan begint die stem en dat nichterige gedoe mateloos te irriteren. Het is ook allemaal een beetje too much bij Rufus, vooral wanneer je hem live meemaakt.

Ik krijg het album maar met moeite afgeluisterd. Een lange tijd geleden viel het me al tegen, maar nieuwe luisterbeurt is wederom geen succes.
Hij kan natuurlijk zingen, maar zijn stem komt bij mij totaal niet binnen en schuurt zelfs tegen het irritante aan. Vanochtend John Grant gedraaid. Zoveel beter wmb.
Ach, smaak.....

Mijn eerste kennismaking met Rufus en het bevalt goed. De DVD laat zien dat hij live nog altijd een fantastische stem heeft. Bij vlagen doet het me denken aan Damian Rice. Lekker!