Minsk - With Echoes in the Movement of Stone (2009)

Voor de liefhebbers van oa. Neurosis,Isis. Gedreven post-metaal waarbij vooral de drums opvallen. En niet geheel onbelangrijk... een stuk beter als de vorige plaat en ik vind hem beter als de laatste van Isis.
Vooralsnog steekt het tweede nummer er met kop en schouders bovenuit.

Hoe zit de saxofoon in de mix? Die mocht van mij betreft veel meer naar voren komen op de vorige (overigens prima) plaat.

Beter dan de laatste van Isis vind ik niet zo moeilijk. Zijn de cliches van de vorige plaat al een beetje weggepoetst bij deze?

Heb een paar nummers geluisterd, niet echt bijzonder ofzo, erg veel gepiel, kabbelt wat voort zonder enig hoogtepunt.

Klinkt allemaal heel aardig. Maar het weet me niet echt te pakken. Dat vind ik jammer, het voorgaande album vind ik dan ook beter dan dit. Een goede 3 sterren geef ik hier aan.

Ik heb geen zin om aan te gaan passen, maar dit is overduidelijk de enige goeie tracklist :
1 Three Moons
2 The Shore Of Transcendence
3 Almitra's Premonition
4 Means To An End
5 Crescent Mirror
6 Pisgah
7 Consumed By Horizons Of Fire
8 Requiem: From Substance To Silence

Over het album zelf dan. Niet zo 123 een conclusie aan te verbinden nog. Wat me wel duidelijk is, dat ze qua helderheid/rauwheid verhouding in de productie vrijwel iedereen achter zich laten met dit album. Het album klink zwaar en fel, maar weet daarnaast erg open te zijn. Dit is vooral erg merkbaar in de drums, die gewoon perfect neergezet zijn.

Verder een mooi, indringend album. Het leunt vrij veel op tribale drumpartijen, oosters aandoende riffs, cleanere zang, afgewisseld met stukken wat rauwer.
Leuk gedaan ook, is dat ze elektronische elementen/noise gebruiken om een extra dreigende laag toe te voegen. Bij zeldzame momenten doet die toevoeging me zelfs denken aan sfeer van Through silver in blood, zonder dat ooit te halen.

Relapse-post-metals die ook flink in de new-wave-pot hebben lopen snoepen. Means To An End heeft niet alleen maar qua titel iets weg van Joy Division.
En even later meen ik echt echo's te horen van Stump (schots en scheve XTC-variant).
Tsja ik ben een ouwe waver die veel uit de post-metal-pot heeft gesnoept.
En op hun nieuwe album vindt Minsk dus een hele aparte variant uit die ze een echt eigen geluid geeft ipv de geweldige Neurosis-variant die ze al waren.
Samen met Arbouretum en Mastodon de meesterwerken van 2009 tot nu toe.

Ik weet het nog niet. Blij vlagen erg goed, vooral dat ze het geluid zo transparant doch zwaar hebben weten te krijgen krijgt mag zeker genoemd worden. Leuk ook om te horen dat ze daar goed mee om te weten gaan door het drumwerk op de achtergrond. Hiernaast vindt ik het lang niet op de gehele linie sterk, want zoals trebremmit al aangeeft zijn is er te veel gepiel in de ruimte te vinden wat niet alleen nutteloze albumvulling inhoud, maar ook de kracht uit eruit weet te halen, wat toch wel erg jammer is.

Opzich een goede band, maar zoals al gezegd wat teveel gepiel, zonder dat daarmee diepere lagen aan de muziek worden toegevoegd. Kennelijk waren er niet genoeg ideeën om een plaat te maken, die een vol uur interessant blijft.
Verreweg het grootste minpunt is echter de nog altijd weinig overtuigende en eigenlijk ronduit zwakke zang. Alleen op Pisgah wil het een beetje lukken. Beter dan de laatste van Isis, zoals sommigen hier beweren, is dan ook klinklare onzin.

Wat mij betreft de minste van Minsk tot nu toe.

Lees hier het een en ander over gepiel!? Ik hoor het niet, voor mij is dit een aanwinst in mijn collectie, de sfeer, de zang, de manier van drummen is retegoed!!!

Deze week Het Metal Album van de Week

Vaak beluisterd afgelopen dagen omdat het metal album van de week is, mijn eerdere mening van gepiel moet ik wat bijstellen, dat valt namelijk wel wat mee.
Toch vind ik het nog niet echt goed, de nummers zijn gewoon niet boeiend genoeg, soms zelfs saai. The Shore of Transcendence is mijn favoriet en steekt ver boven de rest uit, toch vind ik het wel een leuke keuze van laboomza alleen ga ik het denk ik niet weer opzetten.

Na 4 keer luisteren is dit album het toch net niet voor mij. Ik vind de nummers vaak net iets te lang doorslepen, en de vocalen liggen me niet helemaal.
Ik denk echter dat als ik deze band live zou zien, ik het erg goed zou kunnen verteren. Mijn favoriete nummer hier is The Shore Of Transcedence. Van Requiem From Substance To Silence springt voor mij het rustige begin er in positieve zin uit. Pisgah vind ik het dieptepunt.

Ik vond het leuk om dit album eens te horen, maar denk niet dat ik het nog veel zal luisteren.

3.5*

permalink naar de betreffende post in het forum.

Heb jij die link getest Cabeza?

Als ik er op klik kom ik gewoon in het topic uit en niet bij de post van laboomzaa. Ik heb zelf eens de permalink gekopieerd maar dat werkt ook niet. Mankement van de site lijkt me.

Als ik op de link klik zie ik als eerste bericht de post van Laboomzaa met dit album staan.

Bij mij nu ook. Ik had ingesteld dat de nieuwste postings bovenaan komen te staan. Het is daardoor dus dat het niet werkte.

Lijkt me toch nog een mankement van de site dan, of niet?

Tja, eigenlijk wel. Ik zal dit eens in het feedbacktopic plaatsen.

Een rondje post-metal / doom-metal ons aangeboden door laboomza en ik kan er bijna geen weg mee. Tot aan de helft van het derde nummer Almitra’s Premonition lijkt het mij dat dit album maar voortkabbelt en enkel bij de tempowisseling schiet ik wakker. Wat is het verschil tussen sfeervol en saai? Ik weet het niet. Ik voel bij dit album enkel loomheid in plaats van frisheid. Ik vind het te langdradig: acht nummers in een uur en dat is een stuk voorbij mijn attention span. Het doet me bij momenten ook aan een Tool denken, een groep waar ik totaal niets mee heb, lach maar.
Ze kunnen spelen hoor en ik voel wel dat er variatie in zit, maar het roept bij mij ook geen enkel gevoel op. Die drummer kan een aardig stukje drummen, de zang vind ik nu weer goed, dan weer matig en de gitaren grommen, brommen en scheuren. De instrumentale stukken kan ik nog het best verteren, bijvoorbeeld bij Crescent Mirror. Pisgah vind ik ook afschuwelijk, ik kom er nijdig van.
Post-metal is niet voor mij voorbestemd maar ik blijf proberen. Ik laat het op tijd en stond weten, maar vooralsnog kan ik maar een kleine score toekennen.

Halfje eraf gehaald. Voor een album dat ik nooit meer draai nadat het Metal Album van de Week-af is, is 3.5 wel een beetje hoog.

Best heel aardig. De drums zijn erg sterk, de bas ronkt zo hard dat het bijna stoner wordt en de tribal stukken geven de benodigde originaliteit. De zang vind ik dan weer een stuk minder. Die hese halfbrul doet me een beetje aan Neurosis denken. En ik heb het niet zo op Neurosis

3.5

Ik heb het geprobeerd met Echoes In The Movement of Stone, maar het raakt me maar niet. Ik vind er vooral te weinig koers in zitten, en blijf niet geboeid. Een voldoende, dat wel, maar geen ruime.

Na een aantal luisterbeurten moet ik concluderen dat het mij eigenlijk nergens echt weet te grijpen. Het is best aardige muziek en ik kan het allemaal wel aanhoren, maar ik ben het ook zo weer vergeten. Ik zou dit dan ook niet zo heel snel weer opnieuw opzetten.

Blijft ondanks wat andere zeggen een zeer sfeervolle plaat...de zang raakt me elke keer weer en hij draait nog regelmatig rondjes in mijn speler!!

Kan niet w8en tot er nieuw materiaal verschijnt!!

Snif....Minsk is dood!!

Rust in vrede, we zullen je nooit vergeten

Lang leve Minsk!

Er komt binnen niet al te lang een NIEUWE MINSK plaat!!


Bron: Sanford Parker remixed Bloody Panda (listen) ---- song debut & an interview w/ Sanford too) - brooklynvegan.com

Dat is GVD (sorry) groot nieuws!!

Of niet?! F#ck yeah!!

En hij komt....7 april!!

Met een optreden op Roadburn! Erg benieuwd..

Wat blijft dit toch een heerlijke plaat!!