Soft Cell - The Art of Falling Apart (1983)

Heerlijk jaren '80 geluid. Ik mag er soms graag naar luisteren.
De geremasterde versie bevat 4 nummers waaronder de Hendrix-medley met nummers van, jawel, Jimi Hendrix!

Oeff dat lijkt me niks. Kitchen sink drama is trouwens wel een topnummer

'Numbers' is hartstikke goed, maar die Hendrix-medley kan je beter wegflikkeren.

THE ART OF FALLING APART
kondigt in de verte reeds het einde van Soft Cell aan.
Het hitimago zat, krijgt Dave Ball hier muzikaal de vrije hand.
Marc Almond heeft een solo-project met zijn Mamba's.
Maar ook Ball is al te horen op Crackdown van Cabaret Voltaire
en op zijn eigen onvolprezen solo-album Strict Tempo.


Forever the Same doet mij altijd aan Rendez-vous van Pas De Deux denken.
Het zijn ongetwijfeld de blazers. De band wou dit nummer op singel.

Where the Heart Is werd echter de eerste singel van dit album.
Een weemoedig generatieconflict in het verlengde van Say Hello Wave Goodbye.

Numbers werd de tweede singel en is een bijzonder sterk nummer.
In zijn rubberen 12" versie nog plastischer: throw them away like cleanex.

Heat is een broeierig relaas van degeneratie.
Mensen zijn als sigaretten die zichzelf tot peuken opbranden.

Kitchen Sink Drama is kitchen sink musical op Almonds wijze.
Huisvrouw verliefd op de postbode ... kitsch met een hoofdletter.

Baby Doll leunt dicht aan bij Dave Balls Strict Tempo album.
Een als mistige misdaadroman vormgeven relaas over de prostitutie.

Loving You Hating Me grijpt terug naar de singelformule
van Where the Heart Is. Daarom als singel in de US uitgebracht.

The Art of Falling Apart is het onvermijdelijke titelnummer.
Het duo Soft Cell dat zichzelf dreigt op te blazen ... één album te vroeg.


It's a Mug's Game (hier enkel in 12" versie) is de schitterende b-kant.
Een sneer naar alle fans van Deep Purple en Led Zeppelin.

Barriers (hier enkel in 12" versie) is een wankele ballad.
Het nummer schippert muzikaal tussen vals en onafgewerkt.

Martin vulde de a-kant van een bonus 12" die bij de vinyl editie zat.
Het verhaal over een Martin duurt echter (veel) te lang.

Hendrix Medley was de b-kant van die bonus 12": niet voor Hendrix fans.
Vreemde keuze als je net nog op Deep Purple en Led Zeppelin kotste.


De singel What / So staat op het eerste album,
maar ik link hem graag aan The Art of Falling Apart.

What is derde keer dat Soft Cell een oude soul song afstoft.
Vijfde en laatste hit die in Engeland de top 10 haalt.

So vind ik een mega bangelijke instrumental.
Dave Ball solo met de soundtrack voor een nachtje autorijden.


Heb je last van het zonlicht en het gevoel in zak en as te zitten.
Dan is dit je plaat: zo luid mogelijk spelen en dansen waar mogelijk.

Volgens mij hoort om de hoes een blauw randje te zitten.
Maar ik vind nergen een behoorlijke afbeelding op internet.

Als trouw jaren '80 fan heb ik de lp uiteraard in de kast staan, maar gewoon zonder blauw randje (alhoewel de zijkant wel blauw is).
Ben je niet in de war met een latere cd re-release van Non Stop Erotic Cabaret die een blauwe rand had?

Op discogs zie je er wel eentje bij een NL release uit 1983..... Soft Cell - The Art Of Falling Apart (Vinyl, LP, Album) at Discogs

Als niet zo trouwe fan, bezit ik inderdaad het album in Nederlandse persing.

Maar ik zie het ook elders op het net opduiken (zowel met als zonder).
http://www.vinylshrine.co.uk/ekmps/shops/vinylshrine/images/soft-cell-the-art-of-falling-apart-uk-lp-bonus-hendrix-medley-12-1983-ex-ex-3481-p.jpg

Blijft altijd lastig dit soort dingen, mijn exemplaar is al best oud, het randje erg dun dus wie weet hoe het eruit zag toen het nog niet tussen andere albums in stond?!

Misschien toch met een dun blauw randje

Als zelfs jij het niet zeker weet, rusten wij voorlopig onze zaak.
Tot we hem in handen krijgen op een beurs of zo.

Ik denk dat het echt van land tot land afhangt, de vraag is hoe was het in de UK?
Werd die bonus disc ook buiten de UK uitgebracht, heeft mijn foto onvoldoende bewijskracht.

Als we afgaan op discogs zou je zeggen geen blauwe rand op de eerste Uk release. Maar hoe betrouwbaar is het daar??

Niet - check het eerste item, de main release (hoofd), maar eens - dat is al onjuist. Al is Some Bizarre niet het gemakkelijkste label, klopt die entry gewoon niet - WB? Ik ken het vinyl alleen met blauwe rand op hoes - staat hier ook; zal 'ns kijken welke code. Label-baas van Some Bizarre kroop zonder bezwaar bij elke major in bed, soms ook nog gelijktijdig

Nou ja, ik maar me niet druk om een blauwe rand. Ik kijk uit naar Marc's nieuwe album

Naar aanleiding van de topic van aERodynamIC deze aangeschaft, niet dat dit een enorme uitgave was (4 euro) maar toch. Het is een aardig album met een paar uitschieters naar boven. De prijsnummers voor mij staan toevallig ook nog eens achter elkaar, ik heb het dan over Numbers en Heat.

De bonustracks zijn aardig maar niet heel veel meer dan dat. De Hendrix medley meer grappig dan goed en Martin is in potentie in zeer goed liedje enkel had het dan na een minuut of 5 wel moeten stoppen en niet eindeloos door moeten gaan waardoor het in kwaliteit verliest.

Ik vind dit rotzooi. 1 ster

Ik ook. Erg goeie rotzooi zelfs.

Haha

SC’s sterkste album imo. Heerlijk badend in een immer donker sfeertje. Nu riepen de songteksten op Non Stop ... ook niet meteen de sfeer op van een wolkenloze zonsopgang. Maar de muziek op The Art ... komt dreigender over waardoor tekst en muziek elkaar mutueel versterken.

Verwacht geen vloervullers op The Art ..., dit is niet die lekkere dansplaat. Verwacht ook geen veelheid aan potentiële radiohits. Dat sommige nummers (!) het niet slecht deden in vooral de Britse charts, kan deels verklaard worden door het sterke merk dat Soft Cell destijds was in het huidige Brexitland. In zijn autobio Tainted Life getuigt Marc Almond over de versmachtende commerciële druk na die even onverwachte als wereldwijde monsterhit. De bovengemiddelde lengte van meerdere songs op The Art... maken er a priori album-materiaal van maar geenszins platenvulsels. Dat de band zelfdestructie prefereert boven commerciële overgave, zou één album later nog duidelijker worden.

Maar luisterwaardig zijn de meeste songs des te meer, bij voorkeur geïsoleerd van de onbegrijpende buitenwereld in je bedzitkamer. Bij Heat als absolute uitschieter hoor je meteen dat Dave Gahan en Martin Gore van Depeche Mode - samen met Soft Cell en o.a. The The als nobele onbekenden gecompileerd op het legendarische Some Bizarre Album - meer schatplichtig zijn aan Dave Ball en Marc Almond dan vice versa.

Een terechte opmerking van iemand hierboven: een sneer uitdelen aan Purple en Zep maar dan wel Hendrix postuum honoreren met een medley, het komt niet consequent over. Tenzij je voor één van volgende opties gaat: 1. Het bedenkelijke eerbetoon aan J.H. is ook een afrekening met het gitaargeweld van eind jaren ’60 begin jaren ’70. 2. Almonds rochel richting de oervaders van de Britse hardrock is er één met een vette knipoog. Er bestaat immers een twintig jaar later uitgebrachte Soft Cell demo van Sabbath's Paranoid. En aan de oprechte idolatrie van Almond voor de jong gestorven Amerikaanse gitaarvirtuoos kan nauwelijks getwijfeld worden. Ten getuige volgende lyric uit z’n solo-album A Fantastic Star: ”Jimi played notes that were all heaven-sent. But the drink and the drugs made sure that's where he went."

Amen to that.

Na de kennismaking met Soft Cell in 1981, werden in Nederland het jaar daarna twee non-albumsingles tot hit: Say Hello, Wave Goodbye haalde in maart #30 en is bijna vergeten. Torch werd in juli veel groter. Beide liedjes verschenen op de Deluxe versie van het albumdebuut. In diezelfde julimaand werd hun album met remixen hun bestverkopende album wat betreft de albumlijst, en MuMe vermeldt bovendien dit album met 12"-versies uit hetzelfde jaar.

Genoeg bedrijvigheid dus, waarna in mei ’83 The Art of Falling Apart verscheen. De hoofden van de heren Marc Almond en David Ball desintegreren op de hoesfoto. Volgens ingewijden waren titel en hoes tevens een verwijzing naar de vervreemding tussen Ball en Almond, versterkt door drugsgebruik. De derde van Soft Cell was de laatste die de Nederlandse albumlijst haalde: één week notering in mei 1983 en dat op #46.
Hits werden er van dit album niet gescoord en na herhaald luisteren snap ik dat enigszins. De geluiden van Ball zijn weliswaar dik in orde, maar de composities zijn zwakker, ondanks de pittige start met blazers van Forever the Same. Mijn eerste indrukken waren dat het album vooral kabbelt, zij het zonder dat het ergens beneden peil zakt. Alhoewel, Baby Doll heeft ’t niet…

Tegelijkertijd groeit bij vaker draaien mijn waardering voor Ball, die een rijke wereld aan geluiden heeft gevonden. Sterker nog, Heat had een hit moeten zijn en bij diverse overige composities hoor ik een overeenkomst met de tweede Depeche Mode A Broken Frame, waar de dansgerichte synthwave van het debuut had plaatsgemaakt voor meer sferen. Zo is Kitchen Sink Drama ver voorbij dancepop. Bovendien sluit het album af met het titelnummer, dat met stranglersiaanse toetsen losgaat; zozeer dat de stem van Almond op het randje balanceert om het bij te houden.
Waar ik The Art of Falling Apart tijdens mijn eerste draaibeurten als matigjes ervaarde, veranderde dat dus naar een positievere beleving.

Voor vlugge kopers verscheen de elpee met een 12”, welke in 1998 als bonusnummers op de cd-versie verscheen én tegenwoordig op streaming is te vinden. Ik kan niet veel met die vier extra's: deze jongen beleeft de 12” met z'n remixen meestal als een onnodig uitgerekte versie. Laat dat echter een aanbeveling zijn voor liefhebbers hiervan, al vermoed ik dat ook zij moeite hebben met de dikke tien minuten medley van Hendrixcovers; de eerste helft daarvan bevalt mij echter goed.

Als geheel een krappe 7, wie van langere dancetracks in jaren '80-sferen houdt, kan er waarschijnlijk meer mee.

Ja! Heel fijn, eind oktober 2025 komt dan eindelijk de uitgebreide box uit van dit album. Eindelijk, want het was al een tijdje aangekondigd in de Soft Cell nieuwsbrief. Ik ga voor de 6CD box, maar er komt ook een 2CD versie en een uitgave op vinyl.

Het album staat al jaren in mijn persoonlijke top 10, dus erg blij met deze uitgave. Ik heb de remaster uit 1998 met de vier bonustracks natuurlijk al in bezit, maar kijk uit naar de nieuwe release.

Als groot fan boeit die 6cd box me niet echt, de lp schaf ik wel aan. Komt naast mijn oude exemplaar te staan. De nummers op de extra lp heb ik wel, maar dan op cd (o.a. de Hendrix medley).

Ik ben geen fan van schijven vol met nieuwe mixen o
En onuitgegeven demo/live versies. Als CD2 van de 6CD box ook CD2 was geweest van de 2CD release, had ik toegehapt. Helaas is CD2 van de 2CD box een soort compilatie van de 5 andere CDs uit de 6CD box. Pas.

RIP Dave Ball

Met een heruitgave van The Art Of Falling Apart in het vooruizicht en een bijhorend interview met Ball en Almond in de laatste editie van Classic Pop als orgelpunt. The Art Of Falling Apart: het blijft een sublieme metafoor. Voor het verhaal van een synth pop duo, voor het gothic randje in Balls sound en voor de edele kunst van het leven zelf. Met recht en reden mijn favoriete Soft Cell album.

Nu de remaster is uitgebracht (inclusief veel extra's) is Ghost Rider ook toegevoegd, daar was alleen een live versie van bekend. Dit is toch een heerlijk nummer met gastvocalen van JG Thirlwell (Foetus) en Gary Barnacle op saxofoon!

https://www.youtube.com/watch?v=yd-GW3GuY_M

"America, America is killin' its youth"

Tijdloos, zoals kunst hoort te zijn met andere woorden.