Soft Cell - The Art of Falling Apart (1983)

THE ART OF FALLING APART
kondigt in de verte reeds het einde van Soft Cell aan.
Het hitimago zat, krijgt Dave Ball hier muzikaal de vrije hand.
Marc Almond heeft een solo-project met zijn Mamba's.
Maar ook Ball is al te horen op Crackdown van Cabaret Voltaire
en op zijn eigen onvolprezen solo-album Strict Tempo.


Forever the Same doet mij altijd aan Rendez-vous van Pas De Deux denken.
Het zijn ongetwijfeld de blazers. De band wou dit nummer op singel.

Where the Heart Is werd echter de eerste singel van dit album.
Een weemoedig generatieconflict in het verlengde van Say Hello Wave Goodbye.

Numbers werd de tweede singel en is een bijzonder sterk nummer.
In zijn rubberen 12" versie nog plastischer: throw them away like cleanex.

Heat is een broeierig relaas van degeneratie.
Mensen zijn als sigaretten die zichzelf tot peuken opbranden.

Kitchen Sink Drama is kitchen sink musical op Almonds wijze.
Huisvrouw verliefd op de postbode ... kitsch met een hoofdletter.

Baby Doll leunt dicht aan bij Dave Balls Strict Tempo album.
Een als mistige misdaadroman vormgeven relaas over de prostitutie.

Loving You Hating Me grijpt terug naar de singelformule
van Where the Heart Is. Daarom als singel in de US uitgebracht.

The Art of Falling Apart is het onvermijdelijke titelnummer.
Het duo Soft Cell dat zichzelf dreigt op te blazen ... één album te vroeg.


It's a Mug's Game (hier enkel in 12" versie) is de schitterende b-kant.
Een sneer naar alle fans van Deep Purple en Led Zeppelin.

Barriers (hier enkel in 12" versie) is een wankele ballad.
Het nummer schippert muzikaal tussen vals en onafgewerkt.

Martin vulde de a-kant van een bonus 12" die bij de vinyl editie zat.
Het verhaal over een Martin duurt echter (veel) te lang.

Hendrix Medley was de b-kant van die bonus 12": niet voor Hendrix fans.
Vreemde keuze als je net nog op Deep Purple en Led Zeppelin kotste.


De singel What / So staat op het eerste album,
maar ik link hem graag aan The Art of Falling Apart.

What is derde keer dat Soft Cell een oude soul song afstoft.
Vijfde en laatste hit die in Engeland de top 10 haalt.

So vind ik een mega bangelijke instrumental.
Dave Ball solo met de soundtrack voor een nachtje autorijden.


Heb je last van het zonlicht en het gevoel in zak en as te zitten.
Dan is dit je plaat: zo luid mogelijk spelen en dansen waar mogelijk.

Na de kennismaking met Soft Cell in 1981, werden in Nederland het jaar daarna twee non-albumsingles tot hit: Say Hello, Wave Goodbye haalde in maart #30 en is bijna vergeten. Torch werd in juli veel groter. Beide liedjes verschenen op de Deluxe versie van het albumdebuut. In diezelfde julimaand werd hun album met remixen hun bestverkopende album wat betreft de albumlijst, en MuMe vermeldt bovendien dit album met 12"-versies uit hetzelfde jaar.

Genoeg bedrijvigheid dus, waarna in mei ’83 The Art of Falling Apart verscheen. De hoofden van de heren Marc Almond en David Ball desintegreren op de hoesfoto. Volgens ingewijden waren titel en hoes tevens een verwijzing naar de vervreemding tussen Ball en Almond, versterkt door drugsgebruik. De derde van Soft Cell was de laatste die de Nederlandse albumlijst haalde: één week notering in mei 1983 en dat op #46.
Hits werden er van dit album niet gescoord en na herhaald luisteren snap ik dat enigszins. De geluiden van Ball zijn weliswaar dik in orde, maar de composities zijn zwakker, ondanks de pittige start met blazers van Forever the Same. Mijn eerste indrukken waren dat het album vooral kabbelt, zij het zonder dat het ergens beneden peil zakt. Alhoewel, Baby Doll heeft ’t niet…

Tegelijkertijd groeit bij vaker draaien mijn waardering voor Ball, die een rijke wereld aan geluiden heeft gevonden. Sterker nog, Heat had een hit moeten zijn en bij diverse overige composities hoor ik een overeenkomst met de tweede Depeche Mode A Broken Frame, waar de dansgerichte synthwave van het debuut had plaatsgemaakt voor meer sferen. Zo is Kitchen Sink Drama ver voorbij dancepop. Bovendien sluit het album af met het titelnummer, dat met stranglersiaanse toetsen losgaat; zozeer dat de stem van Almond op het randje balanceert om het bij te houden.
Waar ik The Art of Falling Apart tijdens mijn eerste draaibeurten als matigjes ervaarde, veranderde dat dus naar een positievere beleving.

Voor vlugge kopers verscheen de elpee met een 12”, welke in 1998 als bonusnummers op de cd-versie verscheen én tegenwoordig op streaming is te vinden. Ik kan niet veel met die vier extra's: deze jongen beleeft de 12” met z'n remixen meestal als een onnodig uitgerekte versie. Laat dat echter een aanbeveling zijn voor liefhebbers hiervan, al vermoed ik dat ook zij moeite hebben met de dikke tien minuten medley van Hendrixcovers; de eerste helft daarvan bevalt mij echter goed.

Als geheel een krappe 7, wie van langere dancetracks in jaren '80-sferen houdt, kan er waarschijnlijk meer mee.