Joe Cocker - Heart & Soul (2004)

Van zijn laatste paar platen, de laatste die ik me toch nog tegen beter weten in heb aangeschaft, maar wàt is zijn productie erg VLAK geworden, waar is de bezieling van vroeger jaren ?

Ik vind Paul McCartney's Maybe I'm Amazed en I Put a Spell on You de betere covers, maar Cocker's muziek neigt te veel naar Sarmamuzak voor de grote meute om nog te kunnen boeien van a tot z.

***

Het bekende recept van Joe Cocker, maar dan met veel te weinig bezieling. De koning van de covers herhaalt zijn trucjes op de automatische piloot.

Nog altijd kan de man zelf geen nummers schrijven...

Aardige covers, maar de originele versies zijn gewoon beter. Daarom een redelijk nutteloze cd.

Deze CD heb ik ook... ik had op tv/radio het nummer "Unchain My Heart" gehoord en besloot toen voor mijn verjaardag eens een CD van Joe Cocker te vragen. Maar mijn ouders kwamen toen aanzetten met dit gedrocht: net een paar weken uit. Staat nu dus al zes jaar stof te happen in de kast en zonder dit berichtje van Stijn zou ik er nóóit meer aan hebben gedacht.

Geen van deze covers is ook maar enigszins memorabel. Alleen de schuurpapieren stem weet nog altijd te boeien.

IK heb dit gedrocht ook helaas tegen beter weten in gekocht. Gladder, nog leger en onbezielder kan een productie nooit worden, vrees ik; Zelfs de oude schuurpapieren stem heeft aan kracht ingeboet.
Ik zal deze nog eens een kleine herkansing gunnen, maar ik vrees dat het niet veel zal helpen... ik hoor totaal geen bezieling.... zelfs de hoesfoto is slecht.... Neen, Cocker hou ermee op, ga met de kleinkinderen wandelen of met de hond in de tuin spelen... en bespaar ons deze wanklanken.

De evolutie of beter het muzikale aftakelingsproces hetwelke deze artiest doormaakt loopt voor mij geheel equivalent aan die van zijn vrouwelijke collega Tina Turner. Ook één bak ellende haar platen, pakweg de laatste 20 jaar of zo, bweurk! Gelukkig heb ik dààr nooit geld aan weggegoid....

Te weinig bezieling, te vlak en teveel op de automatische piloot, daar ben ik het mee eens. Plus dat Joe Cocker hier allemaal covers van bekende nummers brengt waarvan geen enkele de originele versie weet te benaderen.

Toch Nog een fijn coverplaatje hoor, Wát een stem heeft die man!

Van deze coverplaat had ik meer verwacht. Er klinkt te weinig soul en blues door, terwijl de man echt een goede souistem heeft (luister maar naar zijn uitvoering van When a man loves a woman, van Percy Sledge op het album Soul Sessions. Echt heel goed!. Maar dat is ook live en Joe is een echte live performer.) De cover van Aretha Frankin's Chain, chain. chain vind ik nog het best te pruimen.

Alhoewel ik grote bewondering heb voor de artiest Joe Cocker , kan ik niet veel meer met zijn albums van pakweg de laatste 15 jaar . Nightcalls staat in mijn geheugen gegrift als misschien wel zijn laatste werk wat er nog enigzins toe deed .
Die stem blijft natuurlijk uniek en live is de man nog altijd de moeite waard , maar je kunt je afvragen of het uitmelken van oude klassiekers niet een keer genoeg is geweest .

Hier wordt namelijk ook weer opzichtig bekende koeien uit de sloot gehaald . Cocker maakt er altijd wel iets van , maar het is het gewoon allemaal niet . De nummers hier waren al uniek van zichzelf en nergens krijg ik de indruk dat Cocker er echt nieuw leven inblaast .
Daarvoor is ook de muziek te anoniem en te veel van een papiertje gespeeld .
De tijden dat hij van covers iets geheel eigens maakte ligt al heel ver achter ons .

Respect voor de artiest Cocker , maar het is tijd dat de man of iets heel anders gaat doen , of lekker met Rod Steward met treintjes gaat spelen . Genoeg is genoeg !!

Dit is misschien zijn zwakste album. Ik moet wel bekennen de oudste albums niet volledig te kennen. Ik ken de nummers die op de verzamelaar 'Anthology' staan, maar dus niet die albums in hun geheel. Uit die periode ken ik alleen 'I Can Stand a Little Rain' en 'Sheffield Steel' volledig. Toch durf ik dit het minste album te noemen, want er staat geen enkel nummer op dat zich kan meten met de betere nummers op 'Anthology'. Dit ligt voor mij niet aan het gebrek aan bezieling of het feit dat hij op automatische piloot zingt, zoals velen hier aanhalen. Het ligt zeker niet aan de stem. Het gaat hem mijns inziens gewoon om de songkeuze. Er wordt geopteerd voor meestal heel bekende nummers en dan wordt het moeilijk ermee te concurreren. 'Jealous Guy' van Lennon blijft meesterlijk gebracht door Bryan Ferry en deze versie kan er totaal niet aan tippen. Ook 'I Put a Spell on You' deed Ferry beter, in zijn typisch dromerige en bezwerende stijl. De keuze voor nummers van U2 en R.E.M. is eveneens niet geslaagd. Dit zijn geen nummers voor Joe Cocker. Hetzelfde geldt voor de cover van INXS op het vorige album. Natuurlijk is het nergens slecht, maar waar de vorige albums altijd een drietal uitschieters hadden, worden die hier gemist en zo zit alles op een degelijk niveau zonder meer. Voor het eerst geef ik een album van de man slechts 2,5 sterren.

Toch naar 3 opgetrokken, want het is wel beter dan 'Hymn for My Soul' na een herkansing en lager dan 2.5 sterren is de man onrecht aandoen.

Joe heeft ongetwijfeld zijn plaats in de muziekgeschiedenis maar als je een coveralbum uitbrengt waarvan al jouw versies stukken minder zijn dan het origineel of andere coverversies kan ik alleen maar zeggen: gebuisd!