Leprous - Aeolia (2006)

Deze band was één van de beste op Progpower Europe 2010 en ze spelen binnenkort in het voorprogramma van Therion. Live staat deze band dus hun mannetje, op deze CD ook. Hun prog metal ligt in het verlengde van Pain of Salvation, maar dan met een grunt en frivole uitstapjes met juist hoge zang. Het is een aangename kennismaking. Ik ga de opvolger snel beluisteren.

Goeie eerste langspeler van het Noorse Leprous, maar als ik het dan ga vergelijken met hun recentere werk zoals 'Bilateral' (de nieuwe plaat beluister ik zeker één van de komende dagen!), schijnt dit me wat te wispelturig toe. Er zijn passages waar ik steil van achterover val, maar de plaat is me toch iets te lang, en niet elk nummer is even goed. Bepaalde stukken deden me denken aan Between the Buried and Me', hoewel die link er nooit vingerdik op ligt. Progmetal zou je het kunnen noemen, want het is zeker zwaarder dan progrock, met de bijbehorende grunt.

Al bij al een onderhoudende plaat, ik ga 'm in de toekomst zeker nog beluisteren.

Deze staat gek genoeg niet op Spotify. Wel op mijn harddrive gelukkig, maar ik was er nog nooit toe gekomen het debuut van deze Noren te beluisteren. Tall Poppy Syndrome en Bilateral kende ik al wel. Naar aanleiding van Leprous - Pitfalls (2019) - MusicMeter.nl besloot ik alle eerdere albums van de band in chronologische volgorde te beluisteren.

Drie stemmen slechts... Voor mij typisch zo'n album dat meer aandacht verdient. Je hoort duidelijk de potentie. Van start tot finish is dit een uiterst genietbare trip. Geen gemakkelijke kost, dat zeker niet, maar dit is wel een avontuur, vol contrasten. Lage zang, hoge zang, gekrijs, grunts, hard, zacht, langzaam, snel, geluidsmuren, akoestisch getokkel, instrumentale bombast en heerlijke ontspannen stukken vol sfeer. In sommige songs schijnen ook duidelijk klassieke invloeden door. En dat allemaal binnen de 64 minuten dat deze muziek je geboeid houdt, want boeien doet Leprous zeker.

De voorgaande vergelijking met Between the Buried and Me snap ik wel, maar Leprous bezit duidelijk een eigen identiteit. Enig minpuntje wellicht is dat de heren te veel ideeën in één song willen proppen. Een iets sobere benadering was wellicht beter geweest, maar dit is mij zeker vier sterren waard.

Wat ik zei, het staat niet op Spotify. Dat maakt automatisch dat minder mensen dit zullen horen. Wie de kans heeft, moet dit toch maar eens proberen.

Nogal hysterisch debuut, dat muzikaal alle kanten uitschiet. Het songmateriaal steekt best knap in elkaar, maar Leprous slaagt er hier nog niet in om boeiende dynamiek binnen de tracks te realiseren. Het is vooral druk en hectisch, met voortdurende tempo- en sfeerwisselingen. Een beetje als genregenoot Between The Buried And Me, maar dan minder goed. Ik werd er vooral een beetje nerveus van.